81.

VI. Memoria ¹ formaliter adæquatè non differtab jp telleclu: 2. nec habitus naturales potentiarum à peciebus impreſſis.

AXTIoO 1. Quia modus tendendi intellects in res ræteritas& præſentes accidentalem tantùm ar- guit differentiam, non eſſentialem„ nedum diverfam potentiam. Conſcientia verò à memoria diſtingui- tur ut incluſum ab includente. RATIO2. Quia po- ſitis ſpeciebus intentionalibus quæ relinquuntur à rioribus cognitionibus, perficitur intelleckus inten- ſivè& extenſivè,& hoc ipſo promptior recditur ad intellectiones ſimiles faciliùs eliciendas: Item pofi- tis in voluntate ſolis ſpeciebus erpeimentelid trequentatione actuum acquiſitis, 8 A cognitioni- qus practicis identidem excitantur& objecti bonita- tem ſemper clarius& vivacius proponunt, hoc etiam 1pſo facilitatur voluntas& inclinatur magis ad ejus proſecutionem: Ergęo gratis conſtituitur habitus in qualitate hujusmodi ſpeciebus ſuperaddita? . O5. Sic habitus voluntatis, non diſtinguen- tur ab habitibus intellectus Disz. nondiſtinguentur ad- quatè G. inada quatè N. hi enim in ſolis ſpeciebus: illi verò in cognitionibus pradticis vivaciſſimè obje- dum proponentibus conſiftunt,& inclinationem non tranſeuntem, ſed ſtabilem relinquunt.

Inſtas. Chriſtus vivaciſſimam omnium vitiorum cognitionem habuit: ergoò& omnes habitus vitioſos, Dis anſ.habuit cognitionem purè ſpeculativam GC. pra- cticam ſive experimentalem allicientem ad

vitia N.

—O———B—ꝛ—x—ꝛ—O:—:——