Sl. ka Ranat

moaa. tas eſt, etia t n

dmd, lit, mior ainqun n 8. lu Ph à wlagadl locleti& M Kibn hnn.

a ta.oſs.1t:d tontg .1. Hgenet R e gelc dautem.ſf aslezqqet

xredibus,& Ankaßbele quimina 2 Tqurſohu

AS exhlhd! onemnoſtr xonumni knond ſtin ac. Dc jgwodr

ff. de offic. 2.&

a2, Ge qua d uu. 4 d 11 lu n h ni un.. idi Cll. 1n. pabl — m l 6 21 one 1 T 6— llI mrellln. loco

7o . tipatrt„ 66 mancipatl bi 1 4' exti- 2 lar 1 44 laI gl 1 etel. lexleg 3 ku 7 1— IT 2 R ſle quofu 4 2 ienu Ti mubus, 4 mad, editſ e gg he aIxe, 1 nineacies cu a ſpecleſ e

DEGII8IG eius ſucceſsionem iure ſanguinis vocaban- tur, conſenſum ſuum, ſicuti lex præcipit, nõ

accommodantibus teſtamentum fecit, vxo⸗ 7½

1- S 6 riq; ducenta legauit, non rectè, neq; teſta- mentum, neq; legatũ, defendi conſequens

yro eſt. Quæ t verò cauſa ſit, cur xægri,& qui

corpore male lunt affecti, vt maxime men- te valeant atq́; animo, teſtamentum facere, & generaliter rerum ſuarum quicquam ali- enare lure Theutonico prohibeantur, lure Municip. Articul. 6õ5. Specul. Saxon. libro primo, Articul. 52. illa vulgò redditur ratio, d. Articul. 52. gloſſ. ſecund. verſ. Saxones ve- ro. quòd cùm quis eo tempore quid donat, cùm ipſe per valetudinem,& iam morti proximus. eo vti non poteſt, non quod ſu- um ſit, donet, ſed quod hæredum, Gloſl. z. d. Articul. /2. colu. ſecund. verſic. Tertium eſt. tanquam quæ quodam defuncto, adali- quos ſint mox peruentura, illorum eo ad- huc ſuperſtite, iam eſſe dicantur. Sic Iuft⸗- niani Conſtitutio, Auth. de mandatis prin⸗

Saxones verò, interpretatur, præpoſterum iudicum factum damnat, delinquentibus noxiam remittentium, ſubſtantia eis abiata, quod cùm faciunt, non tam in eos, vt inquit Conſtitutio, d. 5. oportet. qui delinquunt, animaduertunt, quam in ipſorum hæredes, ad quos ſucceſsio, illis per ſuppliciũ de me- dio ſublatis, iure legitimo deuolueretur. Ia quidam Saxonum legem defendunt, Glo. z. ver. Tertiũ eſt. Spec. dax. lib.1. Art. 52. quib.

ar um vi ego alſentire nõ poſſum Quiat nec hæredi-

tas, nec ſucceſsio viuentis vlla eſt, I. 1. ff. de hæred. vel act. vend. l. neminẽ. ff. de adquir. hered.nec nobis ſuperſtitibus, extremũ etiã vitæ ſpiritum ducentibus leges ad lubſtan- tiam noſtram quenquam vocant, nec id lu- ſtiniani Conſtitutio dicit. d. 5. oportet.

Quæ, cùm vetat bona delinquentibus au- ferri, ipſis impunè dimiſsis: ne, non eos pu- niri, qui delinquunt, contingat, ſed quos ad ipſorum ſucceſsionem lex vocat, non hoc ſignificat, viuentium vllam eſſe hæredita- tem, aut adhuc viuis ſuccedi, quod conſe- quens eſt dicentibus, languentium bona hæredum fieri. Sed ſpem præpoſtero illo iudicio legitimis hæredibus auferri. Nam aliud exiſtimantibus conſequens fore, quo- tiens quis in aduerſam valetudinem incide- rit, totiens bonis exui,& mox conualeſcen- tem ea recuperare, quæ medio tempore hæ- redum fuiſſent, quod perridiculum eſt di- cere,& legibus repugnat. Nam quod hæ- redum ſemel factum eſſet, id ſine illorum voluntate recidere in prioris domini pote- ſtatem non potuiſſe, l. id quod noſtrum, ff.

LIT VANILCA

————— ———,——

9 19

de diuerſ. reg. iur. antiq. ſed nec ab 1p ο ægroto, ſine eius facto, ad hæredes tranſijſ⸗ ſe. Nam quod noſtrum eſt, id ſine facqo no- ſtro ad alium transferri non poſſe, Pompo- nius lib. L. Digeſtor. d. l. id quod noſtrum. ſcribit. eſt& ipſi tum Saxonum, tum etiam Maideburgenſium luri contrarium, quo- rum leges ægris rerum alienationem per⸗ nittunt, ſi eorum modò hæredes conſen⸗ tiant. d. Artic. 65.& d. Artic. 52. Vnde intel- ligere licet, ægros rerum ſuarum dominos

i3 manere. Nam quomodo alienent, qui do-

mini non ſunt?& quicquam transterant, qui nihil habent. c. nemo, de reg. iur. lib. 6. Lreni

tenim, vt maximèe hæredibus conſentien- tibus id fieri oporteat, non tamen hæredes

174 alienare dici. Aliudtenim eſſe alienare, ali-

ud conſentire alienanti, vt aliud eſt vende- re, aliud vendenti conſentire, l. aliud.& ibi. Deci.fl. de reg. iuris. Cùm ergò paterfami- liàs æger iure licito, bona de hæredum con- ſenſu alienare poſsit, eum dominum bono- rum manere conſtat, enimuerò hæredibus

175 dominis factis, eos alienaturos. Deniq; ſ ſi

ægtotantium ſubſtantia, hæredum eſſe in-

cipit, quomodo morientibus ius eſt, bona

eccleſijs cæterisq́; pijs locis teſtamento da- re, legare? Nam hunc caſum exceptũ didici, & Saxonici Maideburgenſisq; iuris neceſ-

776 ſitati exemptum. d. Art. 2 Jl. 1. in princ. Att 7 H 5 P

verõ ſi quis rurſus cauſam exquirat, quam- obrem ægrotantium bona, hæredũ eſſe in- cipiant: Illa redditur, d. Art. /2. glo. z2. col. 2. verſ. Tertium eſt. quia per valetudinẽ ipſis vti non poſſunt, ſed hoc, vt Domitij Vipia- nil.. ff. de Senato. verbis vtar, nec vſquam relatum eſt, nec vnquam receptum, neæ ra- tio deniq; Ciuilis id admittit. Adde quod ſi, quibus rebus in præſens vti non poſſumus, eas continuò amitteremus, non ægrotitan- tummodo bonis exuerentur, ſed& rectè valentes. Neminem namq́;, extra mendi- cos,& ex vitę inſtituto religionis ergò pau- Pertatem profeſſos, tam eſſe egentem, qui rebus ſuis omnibus in præſens vti poſsit, vt neminem, contra, tam ægrotum, qui nullis

V77 bonis ſuis poſsit vti. Nam&t in eos, qui la-

boranti adſunt, ſumptus eſt neceſſarius, itẽ in Pharmacopolas. Mercedes deniq; Medi- cis exoluendæ, cùm fata pendent, tum ma- ximeè vitam noſtrã nundinantibus explen-

v daq́; immenſa eorum auaritia eſt, cuius tme-

rito Aeſculapiũ medicinæ parentem ab lo- ue fulmine percuſſum Pindarus ſcribit. Nec

vy diſsimilitingenio pleriq; eius ſcientiæ pro-

feſſores extitere, in quibus Charmides me- moratur, clarus ſuperiorib. ſeculis Medicus, C iinj a quo-

——ÿy—y———