—— EE A 1=.

5. ENATVS PEDEMONTILANI

in l. a ſententia, ff. de appella. idem Ange. in l litigatoribus. C. de appella. qui in hoc ma- lè ab Ange. de Aretio adducitur:& quod de iure ciuili ab interlocutoria appellandum ſit in ſcriptis, tenuit etiam Bart. in. eius qui. nu. 4. ff. de appella. recipien. quem refert& ſequitur Salyc. inl. eos. num. ꝛ2. C. de appel⸗ la. dicens, ſic obſeruari in vtroque foro ciui- li& canonico,& idem Franc. in c. vt debi- tus. nume. II.& 12. de appella. vbi Docto. ita communiter ſequuntur, Bart. in d. 1.2. nu. 4. de appella.recipien. facit tex. iuncta glo. in c. appellatio.de appellatio.in 6. Ludoui. Ro- ma. conſi.501. in primo dubio, vbi poſt Ar- chid.& Anto.dicit, decem requiri in appel- latione ab interlocutoria, quorum vno defi- ciente, non valet appellatio, quæ gratia bre- uitatis non tranſcribo,& etiam refert Imol. in d.c.vt debitus.in fine. Maran.in 6. parte. §. ſecundus actus principalis. numer. 116.&

6 n7. hæc opinio corroboratur, t quia Do⸗

ctores æquiparant appellationem ab inter- locutoria, appellationi interpoſitæ exinter- uallo à diffinitiua, vt dicit glo. in d. verbo, In- terlocutoria: ſed quando appellatur à diffi⸗ nitiua ex interuallo, appellatio debet fieri in ſcriptis, l... 9. fina. cum lege ſequen.& ibi glo. & Barto. nume.i. f. de appella. Maran. late d. 6. ſecundus actus principalis. nume, 124. er- go idem dicendum eſt de appellatione ab interlocutoria, vt æquiparatorum eadem ſit diſpoſitio.Et hæc opinio adeò eſt vera, quòd ſi aliquis fuerit primò grauatus,& appella- uit in ſcriptis, deinde iterato grauatus appel- lat,& dicat, Appello prut in ſcriptura pri- mæ appellationis, quam produco,& peto in actis inſeri, non dicetur appellaſſe in ſcriptis propter formalitatem ſcripturæ, quæ requi- ritur in appellatione: ita decidit Fel. in c. inter cæteras. colu. 2. verſi. obſtat tertiò. de re iudica, poſt deciſionem Rotæ ibi per eum

allegatam,& num. i dicit, t quòd vitium for-

mæ eſt potentius vitio materiæ, Dec. in.i. colum.z. verſicu.ſecunda concluſio.C. de er- rore calculi. Fel.in c.cum dilecta, colum. 15. de Reſcrip. quòd multò magis procedit ſtan tibus verbis d. decreti dominicalis, diſpo- nentis coniunctiuè eum, qui ab interlocuto ria appellare voluerit, in ſcriptis debere ap- pellare,& cauſam, ſeu cauſas ipſius graua- minis in huiuſmodi appellatione inſerere, & alterius decreti ſub rubrica, ſicut in appel- lando,& c.

Non obſtat gl.in d.verbo, Appellandum, quia loquitur de iure antiquo, quo iure lice- bat,& verbo& facto appellare, vt apparet

S ex iuribus per eam allegatis, t ſecundum quę

iura debet ipſa intelligi: Barto.in d.l. non ſo- lum.§. Uberationis. ff. de liberat. legata. Nos autem loquimur de iure nouo, quo fuit in- troductum, appellationem ab interlocuto- ria debere fieri in ſcriptis, glo. in d. verbo, In- terlocutoria, notat glo. in c. ad reprimen-

dum, in verbo, Conqueſtus, de offic. ordina.

& ſi hæc ſolutio non ſatisfacit, cogita de a- lia.

Non obſtat argumentum, quod deappel- latione abinterlocutoria ad libellum dedu- cebatur, iuncta regula, de qua in d. l. ſi quis ſeruo perſuaſerit, in glo. fina. C. de furtis,&

9 ſeruo corrupto. t quia ad hoc, vt illa regula

procedat,& locum habeat, requiritur quod æquiparatio ſit facta per modum regulæ Aretin. in rubr. ff.de acquiren. poſſeſſ. colu. 2. Decius in c.translato. in prima lecta. colu.z. verſic.ſecundò, regula habet locum,&c. de conſtitut. Soci.in l.i. colu.z. verſicu. tertia,& vltima concluſio.ff. de except.& conſi. 275.

numer. II. lib. ꝛ ſed non reperio iſta duo æqui

parata per modum regulæ: ergo ex vno ad alium argui non poteſt.

Secundò reſponderi poteſt, regulam non procedere, quando non per omnia eſt facta

æquiparatio: Ang. in h. ius autem ciuile. col. 12. Inſtit. de iure natu. gen.& ciuili. Socin. d.

conſi.z2 75. nume.I. Crauet. conſi. 205. numer. 42·poſt Matheſi. Alex. Soci.& laſ. per eum allegatos, ſed non per omnia æquiparantur libellus& appellatio ab interlocutoria, cum plura in hac requirantur, quàm inillo: ergo de vno ad alium inferri non poteſt. Faciunt quæ notãtur per gloſam in c. i. in verbo, de-

to claramus, in titulo, ne cleri. vel mona. t quòd

quando duo caſus æquiparantur à lege an- tiqua, lex noua diſponens in vno, non cen- ſetur diſponere in alio, niſi in caſibus, in qui⸗ bus de iure antiquo facta eſt æquiparatio, nec extenditur vltra terminos ſuos: Crauer. d. conſi.205. num. 28. poſt Roma. Iaſ.& Crot. per eum citatos.

Tertiò, non habet locum illa regula, quan- do in caſu omiſſo eſt aliter prouiſum: ita li⸗ mitat Soci. in d.l.i. col. penul. verſi.& quan- tumcunque actor.ff. de exceptio.& hæe tres limitationes leguntur in tracta, de crimine læſæ maieſtatis incerto auctore, quem multi arbitrantur fuiſſe Sayſelli, in princ. num. 14. ſed in caſu noſtro, ſcilicet appellationis ab interlocutoria, aliter eſt de iure prouiſum d. c. cordi. cum alijs ſuprâ allegatis: ergo de libello ad appellationem non eſt bonumar-

mentum. Non obſtat dictum Bald. in d. 1.2. in fI. C. de epiſco.aud.& Alexand. in d.l. quicquid adſtrin-

9' 8

othitmolmmen

mntaarun Ven de munpra geumn. imcocbongur ete VoiG nalreto

Maaoeähettegu manhtimnim h Atewwmacadesacec penbdaegoncncyel ctah

AINIAIITN

üſRgur dlner Aat m ye geltun, nld

4 1 hrlin miiteenſete rennnt uurun — Trrun gſch natren V: gültareyu geiton — käcywinög ene unts matmae Nerugg

19“ 4 Dmpecame)

tan aenen

Karaundrnäaeag nfane nn

r autu

hh ¹.

meuaſan 4

hun