—y——

DE SIGNO CRVCIS,

quid faceret ſitiens noſtræ ſalutis mater Eccleſia? permitterétne tantorũ Chriſti beneficiorũ interire memoriã? quę quãuis in Eccleſiis prædicantur è ſuperiore loco, ramé verbi Dei ſemẽ a ſpinis nõ rarò ſuffocatur. Non potuerunt hoc ferre plena charitatis illius erga nos viſcera, cum præſertim ſalutẽ in eo noſtram agi videret. Cum itaq; cerneret adduci non poſſe libe- ros ſuos, vt quotidie ieiunarèt, quotidie oraret, quotidie Chriſti corporis& ſanguinis com munionẽ perciperent, ac in iugi beneficiorum eius meditatione Verſarentur, fecit illa, Deo & piorum omnium conſenſii approbante, fecit autem ſancti Spiritus docta magiſterio, cer- tos vt dies inſtitueret, qui præ cæteris tantorum commemoratione beneficiorum eſſent in- ſignes, quibus ad officium fideles reuocarentur, ac munere ſuo curis aliis vacui diligentius fungerentur: non aliud ſpectans hac dierum præſcriprione, quam vt& admonerentur eo- rum, quæ Deus pro ſua ineffabili bonitate, tam plena manu conferre dignatus eſt,& ſepoſi- tum tamen tempus aliquod haberent, quo diligentius eorum contemplationi vacare lice- ret. Sic illa à Paulo edocta, omnibus facta eſt omnia, vt omnes lucrifaceret,& qui non poſ- ſent adhuc ſolidum cibum capere, quod is perfectorum eſt, eos minimè negligendos, ve- rùm tanquam paruulis lac eis potum dandum eſſe putauit.

Quò manifeſtius autem fiat omnibus, quòd Eccleſia nullum nouit dierum diſcrimen, vel ex tremendo ſacrificio(quam Miſſam vocamus) cuiuis id colligere licebir, in qua natiuita- tis, pasſionis, mortis, reſurrectionis, in cœlum aſcenſionis,& Spiritus ſancti misſionis bene- ficia, nullo non die ſimul omnia celebrantur per totum terrarum orbem; quàm Iatè patet Chriſtiana religio, nulla prorſus varietate. Etſi enim verba mutari videmus, idque in iis tantum, quibus ad ſacrificium hoc mentes præparantur, cuius generis ſunt, Introitus, Col- lectæ, Epiſtola, Graduale, Euangelium, Offerenda, Communio, ſignificationes tamen ma- nent exdem. Quaæ vero liturgiæ potisſima pars eſt,& in quo vis tota conſiſtit, Canon, idem perpetuò legitur: vbi ad eundem ſemper modum præcipuorum Chriſti beneficiorum ſimul omnium fit commemoratio, nihil vt ab Euãgelio Miſſa differre videatur: quin ipſum potius Euangelium& breuis quædam credendorũ omnium nõ tam explicatio, quàm quaſi ſub oculos ſubiectio, ac fidelium ad recollendum præcipuè pasſionis illud immenſum bene- ficium ſit excitatio. Quod ita repreſentatur in hoc ſacro: vt rectè à Cypriano dictum ſit, pasſionem eſſe Domini, ſacrificium quod offerimus. Ac rectè Germanus Patriarcha Con- ſtantinopolitanus admonuerat: Agnoſcite eos Sacerdotes qui ſacro Altari aſsiſtitis„& in- cruentem victimam ſacrificatis, quod viuam Chriſti pasſionem annunciatis.

Ex iis itaque, quæ peraguntur in hoc ſacro, facilè cuiuis perſpicuum eſſe poteſt, quòd quo- tidie Chriſti natalem, quotidie Paraſceuen, quotidie Paſcha, quotidie in cœlũ aſcenſionem, quotidie Pentecoſten celebrat Eccleſia. Sed quoniã hæc non ita attenduntur ab omnibus, rudioribus præſertim, qui minores etiam vocantur ad eorũ quoque captum communis no- ſtra mater Eccleſia dimittere ſe dignata eſt, certis diebus inſtituendis, quibus eorum atten- tionem excitaret. Quare nihil eſt, quòd nobis Iudaiſimum quiſquam obiiciat, qui non aliud hac dierum obſeruatione, quàm Chriſti beneficiorum conſeruare memoriam TXea rudibus etiam inculcare conamur, nemo vr ſit, qui ignorantiam prætendere queat.

Quomodo præcipuè Cbriſli paſsionis bene ficia uariis modis Eccle ſia rudibus

inculcare conata eſt, ae primum de ſigno Crucis. C A P. X.

Eque verò finibus iis circunſcripta fuit anxia de ſalute noſtra matris Eccleſiæ cura & ſolicitudo:non contenta fuit ſcriptis conſignaſſe, verbis prædicaſſe, certis diebus inſtituendis inculcaſſe, quæ de Chriſto credenda ſunt, maximè Verò, quæ ſumma credendorum eſt omnium, ineffabile Chriſti pasſionis myſteriũ: etiam ſignis id repræſen-

tare voluit oculis fideliũ, vt nemo tam eſſet rudis, quin illud cognoſcere poſſet.

Hinc eſt ille cruce ſignandi mos, quem ex Apoſtolica traditione perueniſſe ad nos vel ex co ſatis apertè colligere licet, quod ipſos etiam Apoſtolos illo crebrius v lis ipſorum, A

71

ſos, qui fuit æqua- bdias res eorum geſtas ſeribens teſtatur. Meminit& Dionyfius Pauli diſcipu lus moris huius cruce ſignãdi, ſigniq; vitalis vocar impreſsionem. Clemens verò Pontifex inquit: Tropheo crucis conſignans in fronte dicat,&c. Quin& Martialis Lemouicenſis Epiſcopus, quem vnum? ſeptuaginta Chriſti diſcipulis eſſe volunt, monet Burdegalenſes, Vt ericem Domini ſemper in mente, in ore, in ſigno teneant. Crux enim Domini, inquit, armatura noſtra inuicta contra ſathanam eſt. Et qui non multum fuit à temporibus Apo- ſtolorum remotus Tertullianus: Ad omnem, inquit, progreſſum atque promotum, ad om- nem aditum& exitum, ad veſtitum& calceatum, ad Iauacra, ad menſas, ad lumina, ad cu- bila, ad fedilia, quæcunque nos conuerſatio exercet, frontem Crucis ſignaculo terimus. Ex quibus veriſsimü eſſe conſtat, quod apud Baſilium legimus, Apoſtolicam hanc eſſe tra- ditionem. Quem ſecurus beatus Ephrem cùum admonuiſſet ſuos fratres, vt poſtes ſuos pre- cioſa ac viuifica cruce coronarent. Pingamus, inquit, in ianuis, atq; in frontibus noſtris,& in ore,& in pectore, atq; in membris omnibus viuificũ ſignum crucis, armemur inſuperabili hac Chriſtianorum armatura. Ea enim victrix eſt mortis, fidelium ſpes, lux orbis terræ,

Paradiſi

6

Matth.Iz.

Diertun ohſerua tionis cauſa apud vulgummn.

1. Corinth. 9⸗ EHebr. 5.

1. Corinth. I.

Miſſœ ratio ſem per eadem.

Niſſa ab Enan= gelio nihil difers

C)p. li. 2. epiſt.3.

In lib. quẽ inſeri- pſit rerũ Eceleſt⸗ aſtic. coſide: atio/

Dyoni de celeſt. Hiearc. par. 2. c. 2 Lib. 3. cap. 13. cõ⸗ ſlitutio. Apoſt. Martia. in epiſt. ad Burd. cap. S. Tertul. Crucis ſit gnatio vbique

adhibenda.

Baſil. lib. de Spi⸗ rituſanto ca. zy. Ephrem de vera pænitenlia.