jealaper ijſit necte in qniden

A-, qpibpes 1 —

megraxdeie tur qe caufapa m ibi erantſpatin obat hieper Em aue traditurgerae tertio locoſolirg te dotismatrmoi rin dfiego ſig d.Hinidilcbſa h a concludit(ome tlocus pententia „quo penitet ſon de ſoluit Padite dicio meo, ꝙ aur tus iam celebꝛa tis. ⁊ tunclocus- ius. Ant peniten utade dote datn luüc tali penitenten dna Bald hieaftn ttam habeat ortuln quamfegodltha arantur contracun- aad fij depreſrine eſt locuspenttenifal ur necin contracuine

De condictione cauſa data. 58

non in alijs. ſiin ſocietate:⁊ huiusparticularis ratio:quia nemo inuitus in cõmunione perſiſtere cogitur: vt.l. ſ non ſoꝛtem..qui centũ.j.de condi.indeb.a.l.in coͤmunione. C. cõia vtr. ind. cum ſi. ¶ Secundus caſus eſt in depoſito: ⁊ buius particularis eſt ratio: quia nullũ ius depoſitario acquirit:ex quo poſſit cogere deponentem ad perſiſten⸗ dum in depoſito:vt pꝛobat᷑j.depoſ.j. licet..rei. ¶ Ter⸗ tius caſus eſt in mandato, in quo ſimiliter re integra lo- cus eſt penitentie.Et ratio clara:quia nemo debet inuito dño in alienis immiſceri.¶ Additur ⁊ quartus caſi us. ſ. in contractu pꝛecarij:vt.Lcũ pꝛecario.j.de pꝛecar.⁊ huius particularis ratio aſſignatur eo.titu.l.z habet. Q Addit quintus. ſin locato in particularibus caſibus notatis in l. edem. C. locati. Et hoꝛum omniĩũ eſt generalis ratio ſᷣm Bal. hic, ⁊ bene. Quia omnes iſti contractus habent tra⸗ ctum ſucceſſinum in futurum.ar.l.in fi. ã. de vſufr. accreſ. vnde licet reſpectu obligationis pꝛeterite nõ ſit locus pe⸗ nitentie:nihilominus eſt reſpectu future:quia illa noua ⁊ nouum deſyderat cõſenſum. CAltimus eſt, quem poſuit bic Bar. ſ.niſi obligatio ipſa venit cõtrahenda per rei in⸗ teruentum:vt in mutuo locato, ꝛ ſimilibus. Quoniã tunc vᷣm eũ licet penitere,⁊ non rem accipere. Allegat.. ſi cer. pet.l. qui pecuniam.⁊ hoc Bald. ⁊ com muniter omnes ſe⸗ quuntur ⁊ male indicio meo. Pꝛimo:qꝛ idem ipſe Bart. in.l.ſi fideiuſſoꝛ.j.de fideiuſ.contrariũ tenet dicens, ꝙ vbi creditoꝛis intereſt, ꝙ debitoꝛ rem accipiat poteſt eundẽ cogere ad rem accipiendam, vel intereſſe pꝛeſtandũ. Al⸗ legat in ſimili notata in.l.qui Rome.in pꝛin. de ver. obli. ⁊ ita limitat.d.l. qui pecuniam. Ego autem idem apertius 16 pꝛobo tali ratione:q contrahentinm pares debent eſſe qualitates. 3. de arb.l. ſi de meis.in pꝛin. cum ſimilib. Sed ſi conſiteatur quis ſe id accepiſſe, quod nõ accepit: poteſt cogere illum cuius fauoꝛe emanauit cõfeſſio, ꝙ tradat id quod confeſſus eſt ſe accepiſſe:vt eſt caſus ſing.in.l.ſi vo- luntate.C.de dot.pꝛomiſ.Ergo ſequitur econuerſo, quod poſſit ipſe a quo quis confitetur accepiſſe cogere confi- tentem accipere.⁊ ſic conſequenter locũ non eſſe peniten⸗ tie. Bartol. ergo in hoc male dicit per dicta ſuamet ⁊ per pꝛeallegatam rationem eo caſu, quo creditoꝛis intereſt, ꝙ debitoꝛ rem accipiat.Extra aũt pꝛemiſſos caſus nunqᷓ; in contractibus nominatis locus eſt penitentie, etiam in 7 ipſo tpꝛincipe, qui ſuo contractu ligat᷑ ad obſeruantiam cogitur:vt not. Cy.⁊ Bal. C. de legi.l.digna vox. allegan⸗ tes caſum iuris canonici.de pꝛoba.c.j. Quibus addo ca⸗ ſum de iure ciuili in.c.j.de nat.feu.in vfib.feu.E&t hec ſuffi ciant circa gl.dicta, quo ad hanc pꝛimam particulam, an in contractibus nominatis locus ſit penitentie. ¶ Quo 13 autemf ad diſtinctionem Bar. qui perfecte ponit articu⸗ lum bunc, ꝛ omnes hic ſcribentes ſequuntur:licet per di- uerſa verba, ſolũ addendũ eſt vnum. Inquantũ enim ipſe dicit, ꝙ vbi cauſa pꝛopter quã datum eſt, nunq́; fuit poſſibilis impleri de iure, neq; de facto: ꝙ tali caſu licitũ eſt penitere, ⁊ rem repetere: vbi is qui ey parte ſua imple uit, non ſciuit cauſam, ob quã dedit adimpleri non poſſe: ſecus vbi ſciuit, per not. per gl. in.l. ſ militem. C. e. Ad⸗ de, ꝙ hoc videtur falſum ex eo:quia nullo hoꝛum caſunm tractandum eſt de penitentia. quoniam illa pꝛeſupponit contractum validum: ſed in caſu iſto contractus eſt nul⸗ lus, vt pꝛobabit᷑:ergo ac. Quod autem ſit nullus, patet: 19 quia cõditio rimpoſſibilis affirmatiua adiecta cõtractui, eundem nullum reddit:vt in.l. non ſolum j. de act. ⁊ obli. de ver. oblig.limpoſſibilis. ¶ Aduertendum:quia hnic argumento videt᷑ poſſe dupliciter reſponderi.ſ.ꝙꝙ aut id qð impoſſibile eſt impleri, adijcit contractui per modum modi:⁊ tũc vendicet ſibi locum pꝛedicta diſtinctio, quam etiam ſequitur Pe, ⁊ Cy. in d.l. ſi militem. ⁊ refert Bal. in Ldictam legem ain eo.ti. C. Pꝛo quibus allego gl.ſing. C. de tranſac.l.cum donationis. als, ſi donationis. dicentem modum impoſſibilem non vitiare contractũ:licet condi⸗ tionem ſic.Aut id, qð eſt impoſſibile impleri adiicit᷑ con⸗ tractui per modum conditionis:⁊ tunc aut eſt talis con⸗ tractus, qui habeat annexam liberalitatem: ⁊ cõditio im⸗ poſſibilis illum non vitiat. PDꝛo hoc allego caſum ſingu⸗ larem ſᷣm Nico.de Mat.hoc optime pꝛobantẽ: niſi aliter ſubintelligat᷑ in.d.l. dictã legem.in ver. ſi non impoſſibilẽ 20 cauſam.a cõtrario ſenſu. Ibitenim eſt verbum, cauſa, qo etiam ſe cõditionem cõpꝛehendit:qm̃ condictio cauſa eſt:

vt pꝛobatur..ſi cer. pe.l.cum ad pꝛeſens.a. de iureiur j.ſi quis cũ debitoꝛe.de ver.obl.l.a Titio. ¶ Zlut cõtractus in ſe nullam habet liberalitatem:⁊ tunc vendicet ſibi locũ doctrina.d.l.non ſolũ.⁊.d.l impoſſibilis. ¶ A duertendũ tamen:quia foꝛte dictum hoc Nic. de Mat. ſumptum ex d.dictã legem.poteſt moꝛderi. Pꝛimo: qꝛ tex.in.d. l.non ſolum.⁊.d.l.impoſſibilis.loquit᷑ per dictionem generalẽ, omnis contractus:ergo cõpꝛehenditur etiam ille libera⸗ litatem continens:qꝛ non exceptuatus.C. mandal. a pꝛo⸗ curatoꝛe.de leg.iij.i. Jul. Nec obſt.d.l.dictã legem. qr non eſt ſumendũ argumentũ a cõtrario.vbi reſultat iuris ab⸗ ſonus intellectus.C.de condi.inſert.l.ij.tene menti:qꝛ au/ thoꝛitas Nic. eſt magna, ⁊ maxime: qꝛ Bal. eam ſequit᷑ in d.l. dictã legem. ¶ Scðo pꝛincipaliter addendũ ad Bar. 21 an ⁊ ſit locus penitentie in cõtractibus innominatis, qui ſunt cum cõtractibus nominatis admiſti. Et in hoc bꝛe- uiter Bar.j. eo..ſi. dicit, ꝙ aut illud qð eſt implẽdum per innominatũ contractum, eſt adimplendũ gratia dantis tantum:⁊ tũc locus eſt penitẽtie.Caſus eſt: licet ipſe non alleget.j. de ſer. expoꝛt J.j. Aut eſt fjendũ ſeu implendum gratia ſua ⁊ alterius:⁊ tunc penitentie non eſt locus. Ca⸗ ſus eſt.j.de ſer. expoꝛ.l.queſitum.ita etiã intelligit glo.ibi 22 poſitam. ¶ Ande ex hoctinfertur ad deciſionẽ.q. Pone ꝙ dono tibi fundum cum hoc, vt poſt moꝛtem tuã ille ſit Sempꝛonij: an poſſim ego in pꝛeindiciũ Sempꝛonij pe⸗ nitere? Iſta queſtio eſt dubia ⁊ tractata per Bar. in.l. qui Rome:§. Flauius j. de ver. oblig. Et bꝛeuiter triplex eſſ opi. Pꝛima fuit BGar.ibidẽ dicentis, ꝙ penitere poſſum: quia ipſi Sempꝛonio fuit ius reuocabiliter queſitũ.⁊ hoc ipſe pꝛobat per caſuml.iijj.de ſer. expoꝛt. vbi licet ex eo: quia ſeruũ vendiderim cum pacto:vt intra quinquenniũ manumittatur, fuerit ipſi ſeruo queſita obligatio:vt ſen⸗ tit glo. in.d.. ỹlauius.nihilominus dñs vendens poteſt penitendo ius illud queſitum reuocare per caſum in. d.j. iij.volens autem tenere contrarium ad hoc poterit du⸗ pliciter reſpondere:vno ex intentione Franc. de Are. de Albergotis in.d.l.iij.ſcʒ ꝙ ibi ideo poſſit dñs reuocare: quia obligatio effica non fuerat ipſi ſeruo ex conuentio/ ne dñi acquiſita.Et pꝛobatur pꝛimo: quia ilſa iuris ciui/ lis eſt:vt inſtit. de oblig. in pꝛin. Cuius quidem iuris ſer⸗ uns capax non eſt:vt..ꝗð attinet.j.de regu.iur.licet ergo fuerit queſitum ex equitate quadam officium iudicis.ar⸗ gumen.l.ſi quis dicat.j. de manu.nihilominus illud que⸗ ſitum eſt durante voluntate dñi:⁊ cum illa non ſit obliga toꝛia:yt eſt caſus in.l.antepenul.C. eo.⁊ in.l.cũ affirmes.⁊ l.poſt certum.C.de lib.cau. Merito ea ceſſante, ceſſat ius ſeruo queſitum:quia ceſſat cauſa pꝛopter quam. Secus autem in caſu noſtro, vbi Sempꝛonio fuit ex conuentio⸗ ne donãtis ius effica queſitum:yvt eſt caſus in.l.quoties. C. de dona.que ſub modo. Merito videtur, ꝙ illud euel⸗ li non poſſit ſine eius voluntate, cui queſitum eſt. vt in re- gula iuris, id quod noſtrum. j. de reg. iur. Secundo pꝛin⸗ cipaliter ad.d.l.⁊ fimiles, ex intentione glo. poteſt reſpon deri in.lj.ſi manc.ita fue.alie. quam ſequit᷑ Gar. in.l. Ari⸗ ſto. j. de dona.dicens, ꝙ iura dicentia dñm poſſe reuoca⸗ re conuentionem in pꝛeiudicium ſerui:loquuntur ꝙ ſolũ poſſit reuocare tollendo ſibi beneſicium legis dicẽtis, ꝙ eo ipſo, ꝙ ſeruus determinata die non manumittitur, fit liber ipſo iure:non autem ꝙ poſſit reuocare tollendo po⸗ teſtatem hominis, cui ſub pꝛedicta conuentione facta eſt emptio, vel donatio: quoniam ille inuito domino poterit manumittere. Caſus eſt in.l. queſitum. de ſer. expoꝛ. Jura ergo Bar.hoc modo intellecta nibil ad rhumbũ. ¶ An⸗ de fuit ſecunda pꝛincipalis opi. Bal in.l.cũ a ſocero. C.de iure dot.dicentis,ꝙ aut queritur an ſolus donans poſſit reuocare.⁊ dicendum ꝙ non per.d.l. queſitum. Zlut que⸗ ritur an vterq;:⁊ tunc aut ille cui poſt moꝛtem pꝛimi do⸗ natarij eſt facta donatio, ſtipulatus eſt ipſemet ſibi:⁊ di⸗ cendũ ꝙ ipſemet ius hoc ex ſuo facto, qð queſiuit ſibi, au⸗ ferri nõ poteſt, per. d. regu. id qð noſtruũ. Aut ipſemet ſibi hoc ſtipulatus non fuit, ſed ex donantis conuentione ius queſitum habet:⁊ tũc poſſit reuocari. arg. eoꝛum que di⸗ cuntur in. d.l. iij. de ſer. expoꝛ. Que opi.nõ eſt vera, vt. j. vi⸗ debitur. CAnde fuit tertia pꝛincipalis opin. Franc. de Are.in.d..iij.tenentis ſimpliciter cõtra Bart. pꝛimo:per regu.d.l.id qð noſtrũ. Scðo per not. per gl. in.certi con⸗ dictio..ſi nummos.ð.ſi cer. pet.⁊ in..ſi abſentis Ceo.tit,

H ü

—— 3———, ————————————— 2

——

—

ä ₰᷑

—ã