— — — =&½ ——— ——

— — = — —

1 1e dan änhg

— —=

— — S=

9

—

⁸—

—

E

S A —

—

dn ntar arfemn tnuyni mua int.MK.Ku. alqquidfjei temn tex adnotzndmmä- in princC deiui abin Lcum aleg boblig Feliine“ On.auto iudn an autem perus m,dicems Dee

I

“

De donationib. inter uirum& uxo. 356

Bar. in l. ſed ſi mors. ff. de donat. inter uir.& uxo.

BAR x. in d.l ſed ſi mors, colligit ex tex. teſtamentum t ab eo confectum, qui ingreſſi us eſt religionem, reuocari poſſe quamuis teſtator pro mortuo habeatur. De hac re plenè habetur in auth. ſi qua mulier. C. de ſacroſ. eccleſ.vbi laſ.col.7J. uerſ. item adde, tenet contrarium, niſi in caſu, in quo religioſus teſtari poſsit. Sed hoc idem ſentit Bar. dum præſupponit, eum donec naturaliter uiuit, poſſe reuocare teſtamentum, atque ita teſtari. Sed hic pulchra ſuboritur

2 inueſtigatio, quid ſi is religionem incapacem ingreditur, t ita ut teſtari non poſsit, an de li-

centia Papæ teſtari poſsit,& teſtamentum conditum& ingreſſu religionis confirmatum, reuo care? Prima fronte dicendum uideretur quòd non: quia ex quo primum teſtamentum iam ha buit effectum,& hæres iſta bona apprehendit,& ex iſta apprehenſione dominium acquiſiuit de iure gentium, princeps non poteſt ſuprema ſua authoritate auferre ius alteri acquiſitum de iure gentium, vt tradunt doct. in l. Gallus..& quid ſi tantum. ff.de liber.& poſthu. dum iſta ra- tione ſentiunt, filium naturalem poſt mortem patris à principe legitimari non poſſe, quando bona fuerunt corporaliter apprehenſa ab illis, quibus hæreditas debebatur. Et iſtam opinio- nem multis argumentis conatur ſuſtinere Gozadinus in conſi. 41. Veriorem tamen ego puto eſſe diuerſam ſententiam. pro cuius robore in primis attendendum eſſe arbitror, licentiam te- ſtandi& mutandi primum teſtamentum à ſummo Pont. conceſſam, qui eam concedere poteſt quibuſcunque& in quacunque religione profeſsis, vt tradit Soc. in conſi. 13. in 1. uol. Alex in conſ. 1 57. Reuerendiſs. domine, in lib. primi& ſecũdi vol. laſ. in auth. ingreſsi. C. de ſacroſ. eccl. Doct.in c.cùm ad monaſteriũ, de ſtatu monac. ex hoc enim tolluntur ferè oĩa fundamenta Go- zadini, dũ uim facit an monaſterium ſit capax uel incapax: quia ex quo is eſt ad teſtandum ha bilitatus à Papa, conſequens eſt ut poſsit teſtari,& aliud reuocare teſtm. maximè, cùm dictum fuit eum condidiſſe aliud teſtamentum, alioqui iſta licentia eluſoria redderetur. Neque obſtat argumentum ſuprà adductum in contrarium: quia multis tollitur ſolutionibus. Nam ilta mors t ciuilis non eſt ſimilis morti naturali, quæ irreuocabilis eſt, ut latè docuit Alex. in conſi. 18 2. in lib.primi& ſecundi vol. meritò ibi poſſunt procedere ea, quæ dicunt doct. in d. S.& quid ſi tantùm, ſed iſta mors ciuilis eſt reuocabilis nuru ſuperioris: quia ſæpe illis profeſsis iltæ gratię conceduntur; immo multoties eis conceditur, ut de ipſa religione exeant, ut docet experien- tia rerum magiſtra. c. quam ſit, de elect.& ideò cùm iſta mors ciuilis ſit reuocabilis, reuocantur etiam ea quæ in eius conſequentiam,& ab ea tanquam à ſua cauſa peruenerunt, ne alioqui cau ſatum ſit potentius ſua cauſa, contra.l. adigere. S. quamuis. ff. de iur. patr.& c. cùm ceſſante, de appell.& habetur in auth. multò magis. C. de ſacroſanc. eccleſ.& in l.ſi pater, in princip- ff. de a- 4 dopt.& in l. cùm pater.§. dulciſsimis. f. ad leg. 2.& ideò quamuis dominium bonorum fex ap- prehenſione corporali fuerit acquiſitum, hoc uerum eſt, ſed reuocabiliter, nutu ſcilicèt ſupe- rioris. et iſte eſt caſus, qui potuit& debuit præcogitari, cùm frequenter contingat, ut in ſimi- li habetur inl.ſi quis.. hic ſubiungi. ff. loca. ibi, quia hoc euenire poſſe proſpicere debuit. alio- qui ſequeretur etiam dominium acquiſitum donatario ex traditione, per quam acquiritur de iuregentium. l. traditionibus. C. de pact. reuocari non poſſe per ſuperuenientiam filiorum, con- tra.l.ſi unquam. C. de reuocan. donat. vel per ingratitudinem, contra.I. fi. eod. tit. Et ſi diceretur ibi illud fieri ex cauſa, reſpondeas licet, etiam iſtas gratias iuſtis de cauſis concedi, quæ cùm ab ipſo principe tanquam legitimæ admittuntur, non licet eas in dubium reuocare. S. quod prin- 5 cipi, inſt. de iur. natur. gent.& ciuil.& habetur. in 3. fI. C. de legi. Pro facto enim ſuperioris f uſ- que adeò eſt præſumendum, ut nulla in contrarium Frobe admittatur, etiam ſi contra ea, quæ ſunt iuris gentium, reſcriberetur, vt per Abb. poſt Innoc. in c. quæ in eccleſiarum, colu. 5. de conſt. faciunt trad. per Bar. poſt glo. in J.relegati. ff. de pœn.& per Innoc. in c. cùm ad mona ſterium, de ſtat. mon. Card. inc. perpendimus, de ſenten. excomm,& per Ana.& Abb. in c. fra- ternitatis, de ſchiſm.& hoc maximè procedit in Papa. Secunddò principaliter reſpondetur, ubicunque fuit ĩus alteri quæſitum de iure naturali, ſed illud ius uenit tanquam acceſſorium ad 11 4 ius