Aunr It. m

— tüplomra Oth, Mtur evorenunciorai urum erat b Impenm dipolt haderänuregu lerrime pollen temn ACxlaremex ptouini turautẽbic curius oi rum ciploma labere,u os omnes, quicqpilg ſciret Qunpropterpe- mniſiexmagmcaulägi, on concedebant: quodo- rcll in epiſolbad Ini ws Nõdde

Canſn

129

mare vſos,omnitenpen dinuzr e iterdiebus o

Imus reddinr C.I-

534

lib. X. ad edictum prouinciale, Vis, inquit, maior, quam Græci Oeε αᷣν ocãt. uidentur enim autores quicquid graue, quicquid hor riferum mortalibus accidit, diuinę iræ adſcri bere: cuius reiex Homero Apollonioq; ali- quando plura.

Iuſſu magiſtratuum.) Decuriones intel- ligit:hi enim propriè magiſtratus municipa- les ſunt Iuriſconfultis.

Seſtertiũm ſexcenties.) Quindecies cen tena millia ducatorum quantitas huius pecu niæ æquat.

Pontem Nauæ fluminis abruperat.) Nõ celebratus hic fluuius ab autoribus eſt, ſolũ Auſoniũ mentionem eius facere deprændi: Tranſieram celerẽ nebuloſo flumine Nauã.

Pleriq; Ditem patrem inſignibus quæ in ipſo manifeſta.) Nõ explicat T'acitus huius dei formam, quam in ſacra hiſtoria Rufinus ex Euſebio ſic exequitur:coluiſſe Chaldæos ignem,& per Aſiam circũtuliſſe, ut cum cæ- terarum gentium dijs congrederetur:cumqʒ cætera idola uel lignea, uel ex metallo eſſent, facilè uictor ignis ea uel comburebat, uel li- quabat. quapropter ſuo deo metuentes Ae- gyptij ſacerdotes, tale quippiam commenti ſunt. Hydriæ in Aegypto fieri ſolent crebris minutisq; admodum foraminibus, quibus a- qua defluens defecatior limpidiorq reddi- tur: harum unam eiecto priore ſimulacro co lumnæ impoſuerunt, caputq́; addiderunt,& cera obtuſis foraminibus repleuerunt aqua: ſic aduenientibus Chaldæis cùm ignem ſta- tuæ circũdediſſent, liquefactacera demanan tibus aquis extinctus eſt, uictorq; hoc potiſsi mũ modo Aegyptius fuit. hinc eius effigies perexiguis erat pedibus, attracto collo, uen- tre tumido, dorſo tereti, hydriam planè refe- rens. Addit Canopi fuiſſe ſimulacrũ, ut me- ritò quis credere poſsit diuerſam ab ea ſtatuã quam Tacitus refert.

EX LIBRO TXI.

Vitis aurea templo reperta Liberum pa- trem coli argumẽto eſt.) Bacchum à ludæis cultũ, Plutarchus in Sympoſijs tradidit, ap- pellatumq; eorum lingua bop unde ſabba- ti nomen:quam ſententiam Iudęi ipſi etiam- num dericulo habent. Mirum autem eſt qua impietate Tacitus Hebræorũ hiſtorias per- uertat,& quod Dei opt. max. ope factũ eſt, à miraculi admiratione diducat, tum quæ dei ſunt, humanis uiribus adiudicet.

ANNOTATIONVM D. AND.

In Corn. Tacitum annot.

—

0

20

30

40⁰

50

1 DIAIL OGO.

Quicquid aridiſsimis Hermagoræ& X- pollodori libris.) Hermagoras Xeolides Ca rion cognomine, ſcripſit rhetoricos libros ſex de accurata oratione, de elocutione, de decore, de figuris: docuit Romæ poſt Cæci- lium ſub Auguſto. Fuerunt& alij illi cogno mines, quos referre nihil attinet. Apollodo- rus Pergameus Cæſaris Auguſti præceptor & familiaris, ſcripſit rhetorica,& nouæ hære ſeos fuit autor. ex Suida& Strabone.

IN AGRICOLAE VITA.

Etbreuibus cetris miſsilia noſtrorum ui- tare.) Cetra, eſt ſpecies ſcuti Verg.& Gram maticis.

IN LIBRO GERMANORVN.

Danubius præcipiti& excelſo montis Ar bonæ iugo oritur.) Auſonius ignotum Da nubij fontem eſſe ſcribit:

Danubius penitis caput occultatus in oris. Apollonius ab Hyperboreis naſci eum ceci- nit manifeſto cõmento. Sed omnino Taciti uera eſt ſententia, ſi non Arbonæ, ſed Arno- bi legat᷑: in eius enim radicibus oriri iam no- tiſsimum eſt prope Herciniam ſyluam: uul- g ſyluæ Nigræ nomen ſeruat, ex aduerſo Rauracùm, quorũ oppidum eſt Baſilea. Ar- nobi Plinius Ptolemæusq́; meminit. De o- ſtijs quoq; non eadem ſentiunt autores.

Boiemi.) Populos hos eſſe Germaniæ, non Tacitus tantũ, ſed& Ptolemæus autor eſt. Hi ex Germanorum inſtituto ſedes mu- tauerunt, montanosq; locos occupauere iu- xta Albis fluuij fontes. Seruatur adhuc no- men. ut Pium pontificem non parum admi- rer, de eorum origine fabuloſa quædam me- moriæ prodentem,& id in hiſtoria.

Langobardi.) Ex Scandauia inſula ue- niſſe Paulus Diaconus ſcribit, à barbæ longi tudine, quòd eam promitterent, dictos exiſti mauit Georgius Merula. Addit quiſquisfuit Theodatus, cùm Vuinili dicerentur, cumq; Erulis congredi pararent, deæ cuiuſdam Go dæ impulſu mutaſſe nomen, quæ omnia fa- buloſa ſunt, quandoquidem puri puti Ger- mani fuere, barbara appellatione nuncupa- ti, quæ de latino idiomate minimè ſit trahen- da. Chriſtianos ætate ſua fuiſſe, Procopius nõ uno in loco eſt autor, cùm recentiores o-

mnes in Italia ſuſcepiſſe fidei rudi- menta perquam incurio ſe ſcripſerint.

ALCIATI IN P COR⸗

NRELIVM TACITVM EINIS⸗

Bb 3

Boiemi.

Langobardi.