Apium maritimgrüſn, mamattmaüni Nus hicmonetun- atringam, quando

dungem, quando eoi damex rccentortu

àDr

3s Probem lginr Aa Dinor, perquas exm nardi in uallem Aug r ui noſtro qpog len Graias uerd,qubusga lem ad montem mici cdit. dunt& mariin, s iuerit, ubi& Mongi utautor eſtäͤmmins t eriſtimauerimquxide ad Brigantionépeni ſic dictus amatron I- eps rit ametſtrecentb dnusd Georgiuslſen timent inqubus obũ uis autoribusnettyp is appellans qunndih fortalle alquiradlm, 3 apinosertur. Velour ſpinos inlulis Aps or, Sed nonmiel 2 des quæverlis(i um Carnicum älh nerain Noeami „ e oribus acſtydbm 2e hiſtoru dund, in Rhetos rii 34 u cant nneipiuni

pagus, quem ſancti Mauritij uocant. Cæ- terum quamuis hæc noſtra ſententia uidea- tur plurimis autoribus congruere, non arbi- tror omittendũ, eſſe etiam qui refragentur, quãdo Ptolemæus inter Adulam& Ocram Pœnas alpes collocet, quo in loco eſſe Rhę- tica iuga ipſe prodidi:uerùm ex Plinio illius ſententia confutatur, qui de Graijs& Pœni nis in Salaſſos deſcendi tradit. Eſt& adhuc Suitenſibus, qui uulgò eorũ ſermone alpes Grey dicatur mons, quà Friburgum tendi- mus. Ipſe inter ueteres non omnino conſti- tiſſe harum nomenclaturam exiſtimo. Nam & Plinius in Lepuntijs diſſidere ferè uiſus eſt, qui cùm Cottiana iuga Centronibus ui- cina tradidiſſet, Graijs alpibus aut eaſdem aut certè cõtiguas Lepuntias mauult: quod non probo, cùm longè grauior ſit autor Cę- ſar, unde noſtra ſententia fulcitur,& Plinius non affirmet, ſed aliorum relatione ex ety- mo innuere uideatur.

FEX ELIBRO XVI-

Calpurnius Fabatus eques Rom.) Fuit

hic patria Nouocomenſis, C. Cæcilij Plinij proſocer. eius antiqua memoria adhuc Co- mi uiſitur Iouij Benedicti v. c L. opera, eru- to monumento in hæc uerba: c. carpvRNIVS.L. F. O. V. F. PABArVS VI- vIR. IIIIVIR. I. D. PRAEF. M. PRAEF. PRAET. TRIB. LEG. XXI. RAPAC. PRRAEF. COHORTIS VII. LVSITAN. ET NATION. GETVLIC. ARSEN. QVAE SVNT IN NVMIDIA FLAM. DIVI AVCG. PATRIMONIO. T. F. I.

Cladem Lugdunenſem quadragies H-S. ſolatus.) Aeſtimatur hæc ſumma centũ mil- libus ducatorum noſtræ ætatis.

Ludis ceſticis ab Antenore inſtitutis.) R- gonas pugilum inſtitutos poſſet quis crede- re, quandò ceſtus manibus inducti appenſo plumbo pugilum inſtrumenta ſint Maroni & Flacco. Cæterum quid ad rem faceret ha- bitus tragicuseniſi immutatam longo ſecu- lo ludorum formam quis crediderit, aut ce- ſticos dictos quòd habitu mulierum uiri in his exercerentur. εαρ Veneris ueſtem pro- priè eſſe in ſcholijs græcis traditur, ſed per abuſum cuiuſcunq; mulieris indumentum dici, ut in epigram. ⁷ αεον—ρνι‿οkxydzda. Erunt& quibus arridebitut xyſticos ludos legamus, quod non probo.

EXN LIBRO XVII.

Aegyptum regebat Tib. Alexander eiuſ⸗ dem nationis.) Hunc lacerari ſatyrico car- mine crediderim,

Atque triumphales inter quos auſus habere

Neſcio quis titulos Aegyptius, aut Arabarches. Euſebius enim libro ſecundo ſacræ hiſtoriæ Arabarchen fuiſſe hunc Alexandrum ſcri- pſit: idem& Ioſippus in antiq. Iud. x X. lib. apud quem Rufinus ineptè Arabarchen in- terpretatur ſalis præfectum, quaſi d́νονε legerit. Extat Imppp. Val. Grati. Theod. in hæc uerba conſtitutio: Vſurpationem to-

10

20

30

530 In Corn. Tacitum annot. 531

tius licentię ſubmouemus, circa uectigal R- rabarchiæ per Negyptũ atq; Auguſtaneam conſtitutum, nihilq́; ſuper tranſductione a- nimalium uendicaripermittimus. quæ uer- ba indicant Arabarchen pręfectum fuiſſe& ſcripturarium exigundo uectigali de pecua- rijs, quæ ex Arabia in Aegyptũ deueheban- tur:ut ſit illud nomen officij publicanorum. Merito ergo Iuuenalis Alexandrũ taxans, & officij uilitatem obijcit: ut non iniuria dã- nandi ſint, qui ſimpliciter mollem accipiũt, idq; editis annotationibus probant. quapro- pter& in Epiſt. M Tullius ad Atticum ap- pellat Arabarchen M. Antoniũ, quaſi Ae- gyptium publicanum:extorquebat enim ab illis ingentia uectigalia, unde pecuniam con flaret, quam deinde prodigeret, ut eſt apud Plutarchum.

Annulis donatum libertum.) Paulus iu- ris autor, Qui ius, inquit, aurcorum annu- lorum impetrauerit, ut ingenuus habetur: idemq; reſcripſiſſe diuum Adrianum VIpia nus ſcribit. concedebat autem ſolus Impera- tor etiam fœminis, ut natalibus reſtituerent᷑.

Quotiens Galba apud Othonem epula- retur, cohorti excubias agenti uiritim cente- nos numos diuidebat. Tranquill. aureũ dare ſolitum tradit: ut inde fortiſſimum ſit argu- mentum, centum numis æſtimari aureum.

Barbium Proculum Teſſeranũ ſpiculato- rem.) Fortaſſe Teſſerarium. Modeſtinus in re militari ſic appellari eos ſcribit, qui præce pta Impp. per contubernia ſignificant.In an tiquis inſcriptionibus Comi, Teſſerarij do-

labrarijs iungunt᷑ pago cliuio. Ammianus

40⁰

50

60

Marcellinus lib. XIIII. aurigariam, inquit, aut artem teſſerariam profitentur:ut conie- ctura ducar, eſſe qui quod uulgò uocant in- tarſiatum faciũt, quos recentiores Cæſſ. dia- tretarios, uti ſuſpicor, appellant.

Virginiũ equeſtri familia) Cæcil. Plin. ui cina Como urbe genitũ Virginium tradidit, quapropter ſecũ habuiſſe cõiunctas poſſeſ- ſiones, tum ſuæ uillæ nomen Alſiam: ut du- bio procul Virginius Mediolanenſis fuerit, quod oſtendunt frequentia marmora, quæ paſſim hic occurrũt Virginij nomine inſcri pto. Sed& Alſia adhuc Vrun nomẽ in Va- riſienſi præfectura, unde& familia eſt mea.

Superior Germania.)& paulò inferius: Belgica& Lugdunsèſis Gallia.) Ammianus ſcribit ita diuiſas Galliæ Germaniæcq; pro- uincias. Prima Germania Moguntiaco Ar- gentoratoq; nobilis. Secunda Germania, in qua Agrippina,& Tungri. Prima Belgica Mediomatrices& Treufros habens, tum ſe- cunda, Remos, Sequanos, Ambianos com- plexa. Hinc Lugdunenſis prima, Senones, Bituriges, Lugdunum, Auguſtodundũ. Se- cunda Rotomagum, Mediolanum, Tricaſti nos alpes cõtinebat. Eodem modo& Aqui- taniæ fines diſtincti.

Quotidianis Alpibus Italiam irrumpere.) Nemo, opinor, uel ſemidoctus non cogno-

Bb 2

Arabarches.

Teſſcrarius.

Diatretarij.

Alſia.