A

Irtutum deſ dunt,— aah genia huulmoä c m quod egoinſcholie dis liceat uanfs afecin ent ſed iurgfs anuen nt. At hic,qu mghh ceſſare opontt,racii s in eiuſmod tics erj eres efficet utisquim nia:tametſiaritrer,A eab hiſcemalitempen anos quoque& modlin s, ſtudiorumatque iy corum hinotatun qli¹ oint. Solent hiquiuii em peruenire polecin

o tempore auiuſquc c

ores legitimispſe mi uiuite. Sxpibimedil

m Pa ladecſſe aren

uſpech nſque lüſpedam dl 1

jmriobur on nunc Bicurigbs

Oratio Ferrariæ habita. n0

improbet. Commendat Vlyſſem Homerus, quòd mores hominum multorum

3 uidit& urbes. Conſtat& ueteres philoſophos, ut Platonem, ut Apollonium, ut pleroſque alios, doctrinæ cauſa peregrinationes maximas ſuſcepiſſe. Scribit Phi-

loſtratus, Dionem Pruſienſem quòd ad Celtas Sarmatãsque ſe contuliſſet, tantià Traiano Imperatore factum, ut reuertentem aureo curru exceperit. Sed& Ari⸗- ſtoteles, ei qui ciuilis conuerſationis ſtudia profiteatur admodum conuenire pe- regrinationem exiſtimat, idq́; exemplo Hippodami Nileſij, qui diutiſsimè per

multas urbes errauit, priuſquam quicquam ſcribere aggreſſus ſit. quod& de Ly-

curgo, Solone, Zaleuco, Philolao, multisque præterca alijs legumlatoribus pro- .. N. 9 ditum eſt. Hinc eſt quòd Sophocleum illud, oixεν ενενσ⁴dν τυν ενe&aiovc, id eſt,

domi manendum eſt cuncta cui ſunt proſpera, interpretantur ſapientes, ad eos

duntaxat pertinere, qui priuatam uitam agunt, quiq́; domi& in ocio marceſce- re citra publicum incommodum poſſunt: alioqui ſtudiorum profeſſori, qui in luce omnium agere debet, haudquaquam conueniens eſt linguam, quæ plurimis academijs prodeſſe poteſt, intra unum locum, ubi propter bella nullum gymna- ſium ſit, concludere. Sed quantum hac ratione alijs profuerint maximi profeſ- ſores, ſatis notum curioſis poteſt eſſe: mihi certè peregrè agenti firmiſsimum ſem per fuit in doctrina præſidium: fuitque nobis legalis hæc profeſsio tanquam Palladis ægiferæ clypeus, quo ſuperatas Gorgones, id eſt, monſtra omnia, in fa- bulis dicitur. Accidit quidem ut atrocitate temporum ſtudia hæc noſtra non le- uem iacturam patiantur: ſed tamen diſcuſſis hiſce tempeſtatibus emergunt deni- que,& faciem ſuam fulgorẽmque priſtinum recuperant. Libet huius rei exem- plum ex hiſtoria, quod ad præſens argumentum pertineat, repetere,& interim ti-/ tulum operis, quod explanandum hocanno ſumpſimus, uobis declarare. Cùm leges haſce noſtras luſtinianus ex uetere illa confuſione in clariſſimum hunc ordi-/ nem redegiſſet, aliquò que tempore ſummo in honore hæ fuiſſent, paucis poſt e- ius mortem annis aded barbarorum armis atq; ſæuitia omnes Latinæ prouinciæ concuſſæ ſunt, ut bonæ literæ prorſus interirent, eaq; Iuris noſtri pars quæ ad ſuc- ceſsiones uniuerſales, nempe dotium& hæreditatum pertinebat, exoleſceret, ſicq; in uſu eſſe deſineret, ut libri quoch; extinguerentur. Quid enim de rebus ſuis homi nes, uel de dotibus mulieres, poſt mortem ſuam diſponerent, cum nec uiuentes

quidem hoc poſſent, Hunnis illis& Vandalis, deniq;& Sarracenis anniuerſarios

fructus locuſtarum more deuorantibus? Conqueritur nouella quadam conſtitu- tione Valentinianus Cæſar, quòd propter Alarici Gothorum regis in Italiam in/ greſſum, tot aduocati iudicesq; periſſent, ut rarò aut minimè reperirentur qui lu- ris aut legum gnari eſſent. Quid credimus deinde tam diutinis bellis factum fuiſ- ſernon ſolum profeſſores, ſed profeſſorum inſtrumenta, id eſt, libri ipſi perierant, donec uiciſſitudine rerum ita ferente, pacatæ tandem ſunt prouinciæ, moxq́; ſub- ſequuta pacis ſtudia. Et cum Rauennæ, quæ Græcis ad eam diem paruerat, exta-

rer integrum luris corpus, placuit inde librum qui amiſſus fuerat repeti: deinde

& Infortiatum dici, quòd qui eum tradiderant Græci, ſuo ſermone ſe ↄνπ nobis dare iactabant, id eſt, utiliſſimã partem luris,& quæ maximè ad farinas faceret: pa nes enim& farra, idq́; genus edulia Græci qæντi uocant. Siquidem ut in eius con- ſtitutionis procmio, quam de æqualitate dotis ſanxit luſtinianus, ueriſſimè tradi tur, hæc pars omnem humanæuitæ mimum, id eſt, principium& finem continet, dotes ſcilicet, unde nuptiæ& procreatio liberorum eſt, ultimasq; uoluntates: ut mirum non ſit ſi maxima inde aduocatis parantur lucra, honeſtæq; diuitiæ. Sen- ſit hoc Baldus, quem fama eſt ex unius tituli legibus tot reponſa confeciſſe, ut ſupra quindecim aureorum millia pro honorario conſequutus ſit. Senſerunt & alij maiores noſtri, quorum conſilia ſi diligenter perſpiciamus, maxima ex parte ad hanc Iuris ſpeciem pertinent. Cæteræ hominum actiones& contra- ctus non adeò nobis utiles eſſe poſſunt, quòd in ijs uel de re modica, uel cer-

tè alteri debita agatur: at quæ ex dotibus uel hæreditatibus lnen percipiun-/ 2 4

Infortiatum.