D. Andreæ Alclati

rem afferre, ſed ſatis nos noſtra ætas inſtruit, in qua ex ſtudioſis uix decimus quiſ- que eſt, qui non abſterreatur,& ad doctoris apicem aſcendat:O ſicut apud Græcos artiſices, qui cytharcœdi eſſe nequeunt, tibicines fiunt, ſic ex eis, qui ob has difficul/ tates in luriſconſultos euadere non poſſunt, uel Pragmatici, uel Cauſidici efficiun tur. Non iniuria igitur iſtud orandi munus multis utile, pluribus neceſſariũ, apud uos ſuſcepi, non quòd de ueſtra erga me beneuolentia, attentioneq; eſſem dubius, ſed quò peritiores ipſos cõſolarer, eosq́; ſuorum ornamentorũ admonerem: iunio res uerò bona ſpe implerem, ut facilius in huius diſciplinæ amorem incitati, in hoc albo nomen darent. Adeſte ergo,& dijs fauentibus, benignas nobis aures præſta- lumuia find⸗ te. Dicendum in præſentia eſt de legibus, quarum origo omnis& fundamentum mentum legi. eſt iuſtitia. Cæterum tam latus eſt de his dicendi campus, ut huius materiæ uel in-

tegra autorum uolumina extent, tum etiam Pane

tandis id præſertim cauſam præſtitit quòd ſin

gulis annis a

gyrici quamplures, quibus reci

profeſſoribus id argu⸗

mentum ſemper tractatum ſit. Quo fit, ut plerunq; eadem à docentibus pro ſugge ſtu audiantur, qui, ſicut mali medici ſolent, qualicunq; oculorum ægritudini idem

emper collyriũ imponunt. Quos ego hac in re minimè imitari cõſtitui, cum quòd infelicis, ingratiq́; ingenij ſemper exiſtimaui de aliorum uerbis pendere, nihilq́; de ſuo conferre, tum quòd non iſtorum more multa, ſed pauca& utilia diſſerere me-

Leges adjs liusduxi. Igitur ut ab earum origine exordiamur, crediderũt anti

qui autores à dijs

fropagate, immortalibus leges primum eſſe propagatas: Cretenſem enim Minoen à Ioue, La cedæmoniũ Lycurgum ab Apolline, Solonem Athenienſem à Pallade, edoctos: quod ut pleraq; alia myſticè ab eis dictum eſſe crediderim: ſiquidem ut locum le/ ges ſibi uendicare poſſint,& maxima cum ſapientia conditas eſſe oportet,& à ſum/ mo iure, quod Crucem ueteres dixerun t, procul abeſſe, bonum æquumq; reſpice/ re. Ad hæc eas ad principis curam pertinere, quibus ſi ipſe uixerit, cæteris clariſſi- mo erit exemplo, audacterq; ſubditos in earum obſeruationem cõpellet, quas ipſe quoq; inuiolatas, ſacroſanctasq́; habeat. Apollinem enim, quòd Planetarũ poten- tiſſimus ſit Sol, potentiæ ſymbolum eſſe exiſtimarunt: ſicut Palladem prudentiæ, Iouem æquitatis atq; clementiæ, unde& à iuuando nomen à Latinis acceperit. Po

tuerunt fortaſſe etiam ab Hebræorum uoluminibus ſententiam

hanc accepiſſe, in

quibus Moſen à Deo opt. max. decem leges habuiſſe legitur: idq́; proculdubio ut credamus, Chriſtiana ueritas admonet: cuius etiam aliqui autores tradunt, Plato- nem cùm in Aegyptum ueniſſet, eos libros reuoluiſſe,&mutatis nominibus, de eis multa in ſiium opus tranſtuliſſe. Quapropter eius theologia non multum à Chri- ſtianorum traditionibus diſcrepat. Cæterum utcunque ſit, ſiue rei ueritatem ſecu- ti, tam nobilem legibus originem dederint, ſiue ad myſticam interpretationem re/ ſpexerint, abundè conſtat, quantum honoris deferendum eſſe illis cenſuerint, qua- rum præſtantiam ex eo facilè iudicauerunt, cum cæterarum artium originem non ad deos immortales, ſed ad homines retulere, qui demum inuentionis ſuæ præmiũ hoc habuerunt, ut in deos referrentur. Sic Medicina Ae ſculapiũ, Aſtrologia Ath⸗ lantem conſecrauit. Ipſam uerò legum prudentiam ab ipſis maiorum gentium qijs in homines transfuſam, diuino quodam cultu meritò exci piendam exiſtimauere, à Ioue ipſo ceu præcipuum quoddam donum mortalibus traditam, à iuſtitia ner- uos accipientem, à prudentia intellectum, à fortitudine executionem:cui ſi diuinæ uirtutes hæ abſint, non iam leges dicuntur, ſed hominum carnificinæ, ſed ſeditio- nes,& quoduis potius aliud, quàm leges. Neq; enim uerba ipſa,& quod uel mem- Lex quid. branis ſcribitur, uel ære figitur, Lex eſt, ſed quod iuſtitia dictante, æquitate præ- uia, bono conſilio profertur, uerum Legis nomen habet. Alioquin& Saturnini,&

Gracchorum,& C. Marij per uim& Tribunitij furoris im

potentiam lata plebiſci-

ta, Leges dicerentur: quod minimè antiqui illi patres conceſſerunt, qui Juris Ciui- lis ſcientiam nunquam ab æquitate ſeiunxerunt, qui hanc profeſſionem ita exer- cuerunt, ut bonum neminem oppugnarent, innocentes& miſeros tutarentur: ea inſtructi, improborum captiones, dolumq; malum euitarent, pœnas& ſupplicia

in malos& condignos aduerterent, Chryſippi Præcepta ad unguem obſe

ruarent. Is iuſti/

ſefdes culla,

tes accepti:qu polleracque l

curq; ſe imdec

ntionibusq;p nis proculdul liblegibus 6 inde aperillim misuſque tem Nan ð eloqu mllorum cuuſ ilalententia,q ne dicat: ſicut: mi delicta ulci gum ſcentiæc ſequitur, Mdem rumchambagi ſs comite Mi ptatibuschnõ: dum tradi qu turmus primus nonæ, dic tres cum reipſaaul tur. die Phaar dehllaliidini

um malo ſuc bratjiudicjjre tis inguntur ddprofeſliond