439
9
a l.in laqueum.
de acqui. rer. dom. 10 11 12
b L. prædia.§.j. de fun. inſtru.
c I. ij. C. de in⸗ col. lib. x.
d Abb. c. fin. de
paroch.
13
e Dec. cõſ. 283. f l. aßumptio.§. iuris. ad mun.
quo manumiſſio in emãcipatione propriè in terueniebat:quæ omnia diffuſius aà Caio, eo quem citauimus loco, referuntur: hodie au- tem huiuſmodi ſolennitates ſublatæ ſunt. (§. SERVORVM.) tIure gentium introdu ctũ eſt, ut capti in bello efficiantur ca pientiũ:cęterũ quo niam multi hoſtili odio in captiuos de ſæuiebãt, eosq; tru cidabant, Romani Imperatores id ꝓ- hibuerunt, iuſſe- rũtq; uẽdi, non au- tem occidi: funde ſerui dictiſunt, qua ſi ſeruarẽt᷑ Hincq; apparet non licere nobis hoſtem no- ſtrum, poſtquàm captus eſt, interfi- cere. Quod intel- ligunt Doctores eſſe obſeruandũ, cùm intra præſidia noſtra iam deductus eſt: antè uerò quaàm deductus ſit, occidi iure poterit, cum multa interim poſſent accidere?: quid enim ſi fugam capeſſeret:uel cum hoſtibus rurſus congregaretur? TSed nobis uidetur in ipſa acie ſolum id licere, idq́; aduerſus eos qui dedere ſe nolunt. Nam dedititium homi- nem occidere, crudeliſſimum eſt, nec boni Imperatores hoc patiuntur: ab ea quippe humanitate abhorret, quam naturaliter ho- mo homini debet.His illud quoque conſen- taneum eſt, ut ſi lege municipali exules pro hoſtibus publicis habeantur, impuneq; occi di poſſint, eum qui captus iam à familia ad quæſtorẽ rerum capitalium ducatur, occidi impunenon poſſe: cùm enim captiuus iam ſit, debet ſeruari, non occidi, alioquin haud difficulter reperirentur, qui eum obtrunca- rent, ne de conſcijs interrogari poſſet, uel ut maturius ignominiæ pœnęq; eximeretur. TS. INCOL. A. ſ Incola propriè eſt, qui cùm aduena eſſet, in aliquam ciuitatem ea mente habitatũ uenit, ut ibi perpetuò ſit, ſummãq; rerum ſuarum habeat. fea mens ex uarijs cõ- iecturis ſumitur: qui enim uenditis, quas alibi poſſidebat, rebus ſuis, in aliam urbem cum familia demigrauitb, ueriſimile eſt ſedẽ in ea ſuam conſtituere uelle. Qui item diu- tius, puta decennio, in aliena patria habita- uit?, credibile eſt ibi perſeueraturũ, nec alio iturum. Ex proteſtatione quoq; animus de- claratur: unde qui ſtatim ubi habitare urbẽ cœpit, uelle ſein ea domicilium conſtituere affirmat, abſq; mora incolatũ acquirit d. Idẽ & in eo habitatore reſponſum eſt, qui priui- legiũ impetrauit, quo ius ciuitatis petebate. tQua ratiõe etiã efficitur, ut domicilium plu ribus in locis eodem tempore habere ualea- mus, ſi modò de animo noſtro appareat. Nã & freges ipſi ut plurimum qualibet in urbe
FSeruorum appella tio ex eo fluxit, q́d Impatores noſtri iu- bẽt captiuos uẽdere, & per hoc ſeruare, nec occidere ſolent.
FIncola eſt, qui in ali quam regionem do- micilium ſuum con- tulit, quẽ Gręci euννρνο aop appellãt:nec tan-/ tum qui in oppido morant, incolę ſunt,
D. Andreæ Alciati in tit.
10
30
4⁰
50
60
440
ſibi ſubdita domicilium habẽt, licet aliquod ſit principalius, t potiſſimumq; illud attendi tur cui origo etiam accedit. Quòd ſi res, de qua agitur, in domicilio frequẽtiori ſit, illud præualebits: duplex enim cauſa fortius alli- gat.Nec quicqqᷓʒ re- tert in oppido ali- quo quis domicili um conſtituat, an in eius finibus ui- cõ ue, cũ uicus per inde ac pars ciuita- tis ſit b. TIncolam
ſed etiam qui in ali- cuius oppidi finibus ita agrum“ habent, ut in eum ſe, quaſi in aliquam ſedem reci- piãt.y Munus publi cum eſt officiũ priua ti hominis, ex quo commodũ ad ſingu- los uniuerſosq́; ci- ues rẽq; eorũ, impe- rio magiſtratus ex- tra ordinẽ peruenit.
pellant: unde quod in Pſalmo CIIII. dicitur, qν ☛◻ Sua c⁴ερς ανμέεέ¶˖eεαρ‿s dnc„osòès ehoino du ⁴mν, Hieronymus ſic tranſtulit: Cùm eſſent numero bre ui, pauciſſimi& in colæ eius. Quem locũ Accurſius quoq; ad- ducit& accolam legit, ſed maleè: f eſt enim accola, nõ qui aliquo in loco domicilium cõ ſtituit, ſed qui prope aliquem locum ſimpli- citer habitat. Et propriè iuxta flumina ſunt accolæ: unde Corn. Nepos accola Padi Pli- nio dicitur. Sed& Verg. v 11. Amnisq; ua- doſi Accola Vulturni. Nõ tamẽ negauerim parœcum Græcis quandoq; ſimpliciterpro aduena dici, quem illi& σανυzze uocant S& alουννερνde quo infrà uidebimus.
a TAgrum.)t Hinc argumentum ſumipo teſt, eum qui in patria ſua agrum domumq́; habeat, ſi eis retentis aliò ſe transferat, inco- laq; fiat, nihilominus domicilium quoq; anti quius retinere, uideriqʒ eum nouũ aliud do- micilium acquiſiuiſſe, non autem uetus per- didiſſe:& ita ex facto reſponſum ſcio.
T§. MVNVS.) Superius uiſum fuit inter cæ- teras muneris ſignificationes, munera quo- que perſonalia contineri: t quapropter hic traditur, quemadmodum eo ſenſu definien- dum ſit. Et eſt, inquit Iuriſconſultus, officiũ priuati hominis:quoniam ſolùm priuati ho- mines ad huiuſmodi officia deliguntur. Prin cipes enim ea ſubiri mandant, nõ autem ipſi exequuntur. Subijcit: Ex quo cõmodum ad ſingulos, uniuerſosq; ciues, remq; eorum, ſcilicet publicam, peruenit. Quęuerba eam, quæ proprisè utilitas publica eſt, compræn-
dunt. t Nam quatuor modis ea conſideratur. 19
Prima, cùm in uniuerſum& particulariter commodum affertur: quod in ſacerdotibus,
7
magiſtratibusq́; conſiſtit“. Secunda, quæ in i li
uniuerſum conducit, non autem ſingulis:ut
quoties de locupletãdo fiſco agitur x. Atqui l. peuu prinip lm
—
optimus Imp. Traianus dicere ſolebat, Fiſcũ eſſe ueluti lienem, quòd ſicut eo excreſcen- te, artus reliqui contabeſcerent, ita ex priua- torum detrimẽto locupletaretur fiſcus. Ter- tia eſt utilitas, quæ priuata proprie eſt, licet
ex
14
9 Dec d en
15
Græci ππνοιννε ap- h Lquicrun 5
ad mun.
16
8
17
18
iuſti. G ic.
xI.
(4
aradhariouele dyeli monicipes a unngoniurezct enim eemedium minepprenionée Sneqpemadmod muuobbs upratrac 1aovENnter. arrereſt,quodinco ng conſticuiaduen veum Græci uunp: atdomicllo, unde mnococontractusag varnqcum eecell aulumigiuradirecde den quaaliandeac acs 730hung q aweein Actiapoſtol daeri, quicluerſe ſ akoureceplielſent waidegamijepithetc wolutnollseuectan
aullicets lecibun.
üitſ bdirnores, Tblerlisepienibnns; däberegionibus in rnr trboouyjitg ammurbsin A vit eluinnepopuls
ala Genasnon cont
4 fll tem bume 4 Lc* nünge * uins Arc lac d ſchei
denſch„


