lac, patri. de d m dul.

usek qui ſquis. C. ddipeſ ſi adl. lul. ma.

utquiat racterur l ſi quis id. de neereän slun d3„ om. iud. emlicecüim Satur« lem ſah lo ep eätrproü qui uſcung imit nus calusektinlitng connexis. an opil oquens etiminu abet, quandoſcten m ius ſodaliioden do id ad quodltenn ſeparatum undecda talis, de clericié düpm hiſdem pralentmt, llaribus ronmelt ectuntur quadam cuu- ltero mutato, Aalenr nplumin reſciipto Tn ecilius epiſtolatült ia cauebatur, ne qube euſit in maine 1 item quicunczmagit his ſolis. C. enatu: ſobſequunme iie reuoc. opmiſitmaioles III pere, müjdemctid nt. Btrelponſumdh

erãt, pſta Hacten cum dilecta

mpeiam: alioquin qui lie cõfir. util. ecl x

ſicöſtan

e 8 matr.

m ek limckun, mol d. de — exũtälbu laro. ün 1, ſrettingmn milcz. de re orcidi. „ er emiun a in diacono Tll ſt unus. ubi nomutn tatiol ore cl 4ſ.C. de teſti. nu

lante j. C. de iuris

oquatul,er gicul; guinnk

57

comprænſi proponuntur:. Illud nõ omitten

dum, quamuis plurimis caſibus in pœnis ex

tenſionem fieri fuprà docuerimus, id intelli endum, cùm huiuſmodi pœnæ ex iuſta& probabili cauſa inductæ ſunt: quòd ſi pœna ſupra delictum eſſet,& per terrorem, cõcuſ- ſionemq; potius, quam ex ratione indicta, tũc uerba nullo modo interpretatione adiu- uanda ſunt, ſed potius reſtringẽda. Quapro- pter lex Iulia, quæ patri ius occidendi mœ- chum depr ænſum concedit, in auo,& proa- uo, cæterisq́; maioribus locum non tenetb. Occidere enim Alcjuer propria autoritate, perq́; crudele eſt. Sic& cõſtitutio pro crimi- ne paterno etiam filios pœna afficiens, ad fi- lias non extenditur?: quãuis enim& in odio- ſis maſculinum ad fœminas protrahatur i,in pœna tamen tam irrationabili nõ fiet huiuſ- modi expoſitio. De limitatoria diſpoſitione nunc uidendum:& noſtrates interpretes ma teriam hãc exorbitantẽ appellant:cùm enim ex huiuſmodi extenſione derogationes legi bus augeantur, meritò ab orbita, id eſt, com⸗ muni& lata uia diuerter edicuntur: unde& Auguſtinus de ciuitate Dei lib. 1X. Nihil ap probantes, inquit, quod exorbitet ab itinere ſapientiæ. Quicquid igitur præter cõmunes regulas inductum eſt, id exorbitare dicitur. Noseti, am limitatorium ea ratione dicimus, quòd intra certos limites cCõmunem regulã coèrceat: quo fit, ut Iaſonis ſententiam mini mè ſequendam arbitrer, inter has uoces dif- ferentiam conſtituentis? Igitur in hac mate/ ria cõmuniter receptũ eſt, ſi ſubſit eadem ra- tio, extenſionẽ fieri debere. quapropter Cõ- ſtantinus Imperator, cùm ius donationis ex ingratitudinis cauſa reuocãdæ mulieri, quæ ſecundò nupſiſſet, aduerſus cõmunes regu- las abſtuliſſet: De his, inquit, quæ portento- ſæ uilitatis, abiectæq; pudicitiæ ſunt, ſatis e- tiam tacitè cautum putamus f. Sic& Roma. Pontifex, cùm quandoq; propter malam te- ſtium ualetudinem, eos ante litem conteſta- tam aduerſus cõmunes regulas recipi aſſe- ruiſſet, eiuſdẽ xquitatis ſimilit tudine etiã an- tiqua inſtrumenta renouari iuſsic. Quo fit, ut eius exemplo nos quoqʒ huiuſmodi limi- tatas diſpoſitionesinterpretatione poſsimus extendere, quod& ratio ſuadet: correctoria enim ſtrictius accipiuntur, quonià legi abro gant,& totam extinguũt: at hæc derogãt tan tummodo,& aliquantulum ſuadente æqui- tate reſtrit ngunt, quod nullam nouitatẽ, nul- lum odium cõtinet, meritò in his dilatio pro hibenda non eſt“. Hinc eſt, quòd in caſibus ſpecialibus de armato milite ad ſacris initia- tum, aduocatumq́; argumentamur“ tametſi alius militiæ profeſſores cenſeantur:& de li- bertate ad piam cauſam, de alimentis ad do- tem X. Sic fuccurrendum ruſtico propter im peritiam, uel mulieri propter ſimplicitatem dicimush ſicut& militi. Sic de minorib. quæ conſtituta ſunt, ad furioſos plerunq; produ- cimus.& quæ de furioſis aut mente captis,

de uerb. ſignif.lib. J

10-

30

4⁰

50

60

58 ad abſentesn R& illi enim legis intellectu ab- eſſe exiſtimantur. Sic q uœ tauore minorum indulta fuerũt, eccleſij 3 quoq́; non denegari arbitramur°. Sic quod in lege fal cidia conſti tutum eſt, ad eam Auoq; portionem extendi mus, quæ ex 8. C. Trebeiliano deducit v. Sic lex, quæ de poſſeſs ione limitanda loquitur, etiã ad iura Prenfabardh quæ tamen conſtat impropriè poſsideri d. Hinc Cõſtantini ſan- ctio, natis poſt donationẽ filijs, ius reuocan- di donatori cõcedens, ad omnẽ caſum exten ditur, quo eadem ſubſit ratiov. Hinc Iuſtinia ni ſanctio, qua ex cauſa dotis alienatio rei, nõ obſtante prohibitione paterna, permitti- tur, etiã tunc obſeruabit, cùm prohibitio in matris, uel fratris teſtamẽto facta eſt, his ſci licet caſibus, quibus mater filiæ, frater ſoro- ri dotem d dare cogeretur. Hinc etiã eſt quòd licet ſoleat dici, 35 exceptione regulam cõfir mari, tamen intelligendũ ſit, non n ſolum hoc in caſibus exceptis nõ procedere, ſed nec in hiis, qui pari ratione cum exceptis innitunt᷑t. 8 it autẽ huiuſmodi extenſio, etiam ſi nõ om nino tanta ratio, quanta in caſu expreſſo ſit: da hoc exemplo inducitur. Theodoſij cõ ſtitutione aduerſus cõmunem regulam, ee reditas aſcendentis ex teſtamẽto deſcenden- tium delata, tametſi non adita, tranſmittitur: quid ſi inteſtato deferat?& idem reſponſum eſt, licet non equeè ranta ratio id ſuacie at: ex- preſſa enim uoluntas teſtatoris id magis per ſuadere potuit, quam tacita, quæ nullo facto teſtamento, ſolum præſumitur“. Non proce dit hæc Principalis enunciatio quatuor caſi⸗ bus. Primus, cum lex dictione taxatiua uti- tur, tunc enim fieri nõ debere extenſionem, receptum eſt: quoniam aduerſus legem fie- ret*. Quapropter etſi lege municipali caue- retur, ut eius uerba ad literam, uel abſq; alia interpretatione intelligerentur, huiuſmodi extenſio uetita cenſeretur. Sed tamen& hoc iudicij acumine diſcernendum, ut depręnda mus quam ob cauſam taxatiua dictio adiecta ſit: quid enim ſi lex ipſa ſit, quæ huiuſmodi prorogationem inducat venec enim ex taxa- tiua ueriſimile eſt, legis diſpoſitionem emen dari, ſicut nec ea, quæ cõſuetudine inducta ſunt: quod in hac ſpecie p Pontanũ obtinuiſſe dicit᷑?. Mandauerat quis procuratori, ut cen tum aureos tantũ mutuò acciperet: is ſub u- ſuris acceperat, quòd aliter nõ ſol lerent pecu niæ id genus hominibus mutuę dari: reſpon ſum eſt, dũm in fœnus quoq; propter cõſue tudinem obligat uideri. Quidi item ſi mate- ria pia fauorabilisq;ʒ ſit, nonne piæ cauſcæ fa- uor dictionis illius limitationi præualebit b⸗ nam& priuilegia ſuapte natura ſtrictè acci- piuntur,& tamẽ in eis ex huiuſmodi fauore de perſona ad perſonã permittitur extẽſio ¹. nam& cum ſtatutũ eſſet, ne à ſententia diffi- nitiua tantũ appeliari ad metropolis Senatũ poſſet, reſponſum eſt, nec ab interlocutoria quidem poſſe, propter f auorem publicũ ũ ne quis extra patriã litium tricis implicetur:&

n I. ij.§. fin. ſol.

matr.

0 liij. quado ex fac. tut.

b Bay. l. Marcel lus. ad Treb.

7 J. regul

r, 7 de reuoc. do.

5 auth. res quæ. C. cõm.de leg. B₰Æ̈œ

t Abb. d. c. cunm dilecta.

u I. j. C. de his qudε⁵ anle aper tas tab.

85 1 ij. C. de pat. qui fil.

) I. ob æ. C. de præd. min.

X Alex. j. C. de bon. poſſ.ſec. tab.

a I. iij.§. iucrari. de iureiur.

b I. illud. in fin. C. de ſac. ſan. eccleſ.

c Alex. l. milcs. de re iud.