Teil eines Werkes 
1: D. Andreae Alciati Mediolanensis, Iurisconsulti clariss. omnia quae in hunc usque diem sparsim prodierunt usquam, opera, ab ipso quidem autore tomis di gesta quatuor, & ea qua ad posteros transmitti censuit perfectione recognita, auctioráquered, dita: nontam Iuris, quam aliarum etiam discipli narum candidatis, ob uariam ac multipli cem eruditionem, permagno usui futura
Entstehung
Einzelbild herunterladen

a Soci. conſ.ult. uolu.ij.

5 Barto. l.omnes pop. de iuſtit. I iur.

c l. an omnibus. de leg.j.

al. tabernæ. J. eo.

e l j. de dol.

Deci.in rubri. extra de pro⸗ batio.

D. Andreæ Alciat 4

quæ quoquo modo ex ſupraſcriptis caſibus cõiuncta ſit, continebit᷑, idq; propriè. Aliud eſt cùm in altera ſpecie improprietas eſt, ue- luti cùm dicimus Dominiũ, propriè de dire- cto accipiturꝰ: nam qui utiliter dominus eſt, abuſiuè uidet᷑ dominus:meritò igit᷑ ex ui uer bi hoc caſu potẽtior ſignificatio accipietur, quę ex proprietate deſcẽdit. Sed quomodo propriã ſignificationẽ dignoſcemus: Et cre- briore ſententia proditũ eſt, tribus modis fie rib, ab autoritate, à diffinitione, ab etymolo- gia. Non enim dubiũ eſt, id prudentiũ auto- ritati tributũ, ut quo dicendi modo uſi ſunt, & nos uti poſsimus, proprieq; dicere uidea- mur. A qua ſentẽtia nec ego diſcedo, tamet ſi obſeruauerim quandoq; M. Tullium non ita arbitratũ uideri, qui facere contumeliam, Philippica III. impropriè dici cenſuit, hocq; nomine M. Antonium damnat, cùm tamen & Plautus in Aſin.et M. Cato hoc dicẽdi mo do uſi ſint. Idem epiſt.lib.vIl. Fabiũ Gallum reprændit, qui duo, nos ſcripſerat, quod ta- men exẽplo Gręci ſermonis defendi potuit, à quo nec Vergil. abſtinuit: Si duo præterea tales Idæa tuliſſet Terra uiros. Sic A. Gelli- us Supereſſe uerbum latinũ non eſſe pro de fendere arbitratur, cùm tamẽè hoc ſignifica- tu apud Trãquillum in Auguſto reperiatur. Fuere& qui Poſsibile uocẽ probam non ar- bitrarentur,& græca mallent uti: ut Cicero epiſt.fam.lib.I X. Me a᷑ νſap ſcito ſecun dum Diodorũ iudicare. Et Iulianusc: Quia ditio auν, id eſt, impoſsibilis, pro non ſcripta habetur.Sed tamen aliorũ Iurecõſul- torũ autoritas obtinuit, ut Latinę ciuitati red dita hęc dictio cenſeatur. De etymologia ue- & alluſione ita demũ proprietatẽ uocabu lorũ cognoſci proditũ eſt, ſi diffinitioni non aduerſarentur, qua de re inferius loco ſuo à nobis tractatũ eſtꝰ. Diffinitio autem in iure omnis periculoſa eſt:rarũ eſt enim ut ſub uerti poſsit. Quapropter cùm diffinitio ſit propria& breuiter cõprænſa rerum ſubſtan tiæ enarratio, quę genere, ſpecie, proprijs, et differentibus(ut inquit Quint.) cõſtat, fer multas huiuſmodi in iure reperies. Sed haſce ſubtilitates Iureconſulti Dialecticis re liquerunt, ipſiq; ſatis habuerunt, ſi ſubſtan- tiam rei ex cõmuni regula deſcriberẽt, ut in dote& iudicio fecerũt, quod à nobis Parado xorũ V. lib. tractatũ eſt. Quandoq; ſatis du- xerũt, ſi genus& differẽtias ſolũ apponerẽt, quod in doli mali diffinitione cernere eſte. Quandoq; ex modo per quem res introdu- cta eſt, eam deſcripſerũt, ut in ſeruitute,& in ſtipulatione apparet. Quandoq; ab ipſo effe ctu, ut cùm appellationẽ diffinierũt eſſe pri⸗ ſententiæ, quæ in pendenti ſit, reſciſsio- nẽ. Quãdoq;& tales diffinitiones retulerũt, quæ niſi impropriè acceptis uerbis defen di poſsint: quod Decius annotauitf, et ipſe in recentiorũ diffinitionibus uerũ eſſe fateor, non in his quas ueteres tradiderunt. EXPLICITO articulo quæ uerborum

10

20

ſit proprietas,& quomodo cognoſcatur, ui- dendũ eſt, quemadmodum ea ſignificatio ac cipiẽda ſit. Et ab omnibus traditũ eſt, in qua cunqʒ materia, etiam ſi pœnam irroget, eate- nus uerba generaliter capi, quatenus ſermo- nis proprietas ferre poteſt,, niſi aliam loquẽ- tis mentem cõijciamus: ea mens in diſpoſi- tione legis facilius dignoſcitur,; in hominũ uerbis. Cuius rei illa eſt cauſa, quòd lex ſem- per de ratione legis certa eſt, facileq; quænã illa ſit, aſſequitur: at hominum incertos ani- mi motus diſcernere nemo poſsit: unde& plerunq; uidemus uerba legum uberiorem interpretationẽ aſſumere, quàm in contracti bus uel teſtamẽtis fieri ſoleat:quod infra lib. I1I. diſſeremus. Oritur tamen plerũq; ambi-

uitas, cùm de ratione legis cõſtat: in qua re illud ſciendum eſt, ſi ratio in lege expreſ- ſa ſit, ex ea& augeri& minui deciſionẽ: quo niam leges tam in uerborũ forma, quàm in ratione conſiſtunth. Si uerò ſit expreſ- ſa, ſed unica tantũ reddi probabiliter poſsiti, idem cenſendum. Quapropter ſi in munici- pio lege ſucceſsionis exiſtentibus maſculis fœminæ excludantur, quoniã ex illa una ra- tione, id eſt, ſolo agnatorũ fauore id introdu ctum eſſe etiam aduerſus Bart. ſententiã re/ ceptius eſtk, ab huiuſmodi ratione& lex re- ſtringetur& extendetur. Quòd ſi duabus ra

30 tionibus quid conſtitutũ appareat, ſolet dici,

altera ſublata, ſuſtineri nihilominus genera- litatem legisi ᷓd utiqʒ& nobis uidetur, dum ſingulæ rationes efficaces ſint,& ſufficiant: alioquin quod ex duabus cauſis introductũ eſt, altera ceſſante extinguitur, cùm duo uin cula arctius ligent. Ecce familia iniuriã præ- tori fecit, damnũ dedit, albũ corrupit, is ius uindictæ publicæ proſequitur, dominus ne pPro omnibus tenebitur? Et lex teneri aitm:

40 duplex enim hic eſt ratio, nempe quia plura

hæc cẽſentur facta, item quia de publica uin dicta agitur. Pone alterã ceſſare, ur quia uni- eſt factum, puta furtũ, homicidiũ, uel de priuata uindicta ſolùm agatur, certe his caſi- bus dominus pro uno ſolidum ſoluẽs, cæte- ros liberatn. Neceſſariò igitur ut legis diſpo- ſitio ſuſtineatur, oportet adhuc eam rationẽ uigere, quæ tali deciſioni ſufficiat: quo fit, ut licet quandoq; tanta ratio ſupereſſe uidea

so tur, ſuſtineatur tamẽ deciſioo. Cuius rei exẽ-

ꝑlum illud adducitur:Si quis hominẽ promi ſit, partẽ ſoluendo liberatur. Finge, is pro miſſor deceſsit duobus hæredibus relictis, num alter dimidium hominẽ pręſtando libe rabitur: Et uideretur liberari enim ultra dimidium debet, quoniã lex XII. tab. obliga tionẽ diuiſit: igitur tãta eſt ratio in herede ſicut in principali,& tamẽ proditũ eſt nec redem liberari, ne in diuerſo homine cõtin/

60 gat ſolutionẽ fieri. Quid ſi de ratiõe legis du

bitetur, quia unicã tantũ afferri poſſe aliquis affirmet, alius uarijs rationibus motũ legisla torem contendat: Salic.pluribus rationibus motũ magis pręſumitb. Ego id plurimũ in ar bitrio

8 Aleuml.

b lſeiredlelai i gl.l. quamuu. C de ſuleu

k in.lj C. de adult.

1§. affirictin ſtut ge n

m l ſi milde iur. om u.

n I. illudaul aquil.

o Socin. ex hixdeuc. oblig.

[(h, p Sdllſiſm d

C. de rondi

440 1 3 vandd Katnal volegoc

1 4 1

hais mèon N rerllp dlis lg ni 3 u 3 nreligerur fiuuvones ehadekeltu gbhuülmo lautaltera- oin ratio aunitk Juliucn dcvl- cendũcim utlick unktunn a. geſemand id oneaboge uchu⸗ al cöelulio: Q lringencut egre ellet⸗ Cum annähck luslegionõ ugon mdione carea mticiealite pronunciatũ ſitur neq dlus lex per umnütaciat elialiquem laarz baarctabimu K NNulier cu

votium fecit

IaLXdiem:

duentur: qu

tümulierisf

mmnumittipe

liertio legi teſciu,qui u grrcguisen a nſeriptaelt boeitaelle dinempell gläterprope monicipio,gy li tllilucro

rtanl. at