bis contrahen Ualetargumè- m licet eiſdem gniticatu quo um contrahen, ha- ſenſumdi⸗ r nonne legii modo Aege ui⸗ ima conuenti

X partium coni li

ontinenterale, nd

ex his argutio⸗ tham mari? ut quoniã Wri- manon ſtt. Sed flu

ptum codicem us conſultum legi em quæ exteſta ie legitimã eſſe s legibus ratio- prie legitimadi

9

tutelam legiti⸗ ſan us- deniq; omne ſa.

egis factum eſt ating linguæim deciſam adhuc t tametſi rudio- juris ſectatores iſperito nõ eſſe prgdicatunusſt, propter eius co- ſceperit. Igitur liciter dici, quo

a I. v. C. de nup. gl. in. liberti- ni. et textus in l. Paulus. ff. de ſiat. hom.

b Inl. cũ ꝗs.§.j. C. de nat.lib.

c Inl. ſiuxor. ff. ad. leg. Iul. de

adult.

d l. Stich.§. na tura. ff. de ſol.

e l.j. de reb. dub.

fl.ſi ſeruus plu- rium. de leg.j.

2 Inl.j. C. quan do non pet. inl. re coniun-

108

gemus ne iuſtam, id eſt, legitimam? minimè uerò:nam& codicilli legitimam ſententiam continẽt, ineptaq; eſſet ipſa definitio. quam- obrem iuſtam interpretare plenam, perfe- ctam,& cui maior diligentia addi nõ poſsit. Fingamus puerũ ex filiafamilias natũ, quæ inſcio patre nupſit: ſi is moriat᷑ priuſquaàm ſententiã de matrimonio ſuo proferat, erit ne legitimus infanse certè erit,& tamen iu- ſtus filius non erit*. In confeſſo eſt, natos ex concubina priuſq́; in uxorẽ ducta ſit, ſecu- to matrimonio legitimos dici, num& iuſtos filios propriè appellabimus:& non appella- ri crediderim, cum luſtinianus, Debentb, in- quit, filij qui poſt cõcubinæ nuptias naſcun tur, fratribus prius natis agere gratias, quo- rum beneficio ipſi ſunt iuſti filij: nam& iu- ſta uxor Iuriſconſultis dicitur?, quæ uerè u- xor,& perquàm ſolenniter ducta eſt, non quæ ſimplici ſponſione uxor eſt, tametſi le- gitima ſit: qua ratione& luriſconfultus tol li naturalem obligationem iuſto pacto dixit, nimirũ illud ſentiens, quod uulgò pactum ueſtitum appellamus. Itaque ut ad rem re- deamus, iuſtam hæreditatem iuris autor de- finiuit, quę ab inteſtato capitur: quoniam ea non ex lege ſolum, ſed& naturali ratione ex bono& æquo debetur. Meritò igitur iuſta appellat᷑, id eſt, quã omni iure præſtari con- uenit:quod in hæreditate non eſt, quę ex te- ſtamento debetur, quæ caſu quodam defer- tur,& plerunq; ad extraneos pertinet. Legi- timam ergo hæreditatem propriè appellabi- mus, tam quæ ab inteſtato, q́; quæ ex teſta- mento capitur:nec obſtant ea legis uerba:& probabilius eſt, ad legitimam hæreditatem tantũ perttinere: quoniam quãuis ſimplici- ter appellatiõe legitimę hęreditatis utraq; ue niat, cum tamen ſuperius Iuriſconſultus lo- cutus ſit de ea, quæ ex teſtamento obuenit, & ex altera ſermonis parte oſtenderit ſe nõ generaliter illud nomen accipere, ſed ſolum pro ea, quam iuſtam diximus, ex Iuriſcon- fulti mente, in una tantum ſignificatione ca- pi debet: nam& ſolemus dicere, unam par- tem diſiunctiuæ ex alia declarari: item alio- qui generalia uerba ex præcedentibus, uel ſequentibus coerceril.

Qua ratione ius accreſcendi introductum ſit,& num ex tacita defuncti uoluntate oriatur. GADV T VIII.

Vit quæſtionis, qua ratione accreſcendi an fuerit inductum:& communiter dici ſolet, ex iuris regula id eueniſſe, qua prohi- betur aliquem pro parte teſtatum, pro alia inteſtatum eſſe. Igitur ne id accideret, pro- uiſum eſt, ut quę hęreditatis portio uel repu diatione, uel morte hæredis uacaret, ad co- hæredem per ius accreſcendi transferretur: quam rationem quatuor argumentis confu tauit laſons: uideamus an defendi poſsit. Et primo ab eo adducit᷑, ius accreſcendi non in cauſa teſtamenti ſolum, ſed etiã in ſucceden-

Paradoxorum lib. IIII.

19

20

0

40⁰

50

60

109

tibus inteſtatò locum habere:& tamen hoc caſu nemo dixerit, eam iuris regulam quicq́; operari, cum omni modo ſemper mortuus, de cuius hæreditate agitur, inteſtatus rema- neat. S ed huic argumẽto ex iuniorũ quorun dam ſententia dici poſſet, eum qui nullo cõ- dito teſtamento morit᷑, tacita uoluntate id a- gere, ut hęreditas ad proximiores deuoluaf᷑: tacita autẽ hæc uoluntas pro quodã quaſi te/ ſtamẽto eſt: quamobrem ſi iuri accreſcendi Iocus non eſſet, portio repudiata illi accede- ret, quem minimsè teſtator habere uolebat. Verùm haudquaqᷓ́ʒego cõceſſerim, regulam iuris, quæ de teſtamẽto loquitur, ad cauſam inteſtati produci, tanq́; tacita hæc uoluntas pro teſtamento ſit: conſequens enim eſſet, quamlibet diſpoſitionẽ de teſtamento uerba facientẽ, ad inteſtatos trahi: quod nimis no- uum eſt. quam ob cauſam aliter nos opina- mur, ſupraſcriptã uidelicet rationẽ in teſta- mentis ius accreſcendi induxiſſe: at in inteſta torũ ſucceſsione aliam regulam, q́d uideli- licet abſurdum iuribus exiſtimat, ſi quiſquã ſciſſa hæreditate portionẽ unam accipiat, a- liam repudier: qui enim inteſtatò ſuccedũt, legis iuſſu cõiuncti per ius potius nõ decre ſcẽdi ſuccedere uident, tanq́; principio ſoli- dum adeunti quæſitum ſit: quamobrem in- uitis quoq;ʒ creſcit.Secundum quo mouetur Iaſon argumentum eſt:quãuis ab initio non poſsit quiſquam partim teſtatus, partim in- teſtatus decedere, ex intercapedine tẽpo is poſtea tamen poteſt: ueluti ſi adita hæredita- te per querelam pars euincat᷑. Verum quã- uis portionem aliquam de hæreditate aufer- ri fateamur, hæres tamen qui adijt, in ſolidũ hęres eſt,& in omnib. bonis ſucceſsit. Sed& in quæſtionis noſtræ caſu, ſi deficiens ex re- pudiatione portio nõ accreſceret, cenſeret principio quis in totũ teſtatus non eſſe, cum quamuis renunciatũ deinde ſit, repudiatio ta men per fictionẽ trahatur retrol. Tertium Ia ſonis argumentã eſt per locum, quem à con ſequentibus uocamus: ſi enim uera eſſet ſu- praſcripta ratio, ius accreſcendi in contracti bus locum nõ haberet, cum hi nihilad teſta- menta pertineant:& tamen in contractibus id iurisobſeruari manifeſtũ eſtn. quapropter ſi adiuncto ſocio rem aliquã cõparauerim, adiectioq; illa non ualeat, tota emptio ad me eo iure ſpectat. Verũenimuero animaduer- tendũ eſt, ius accreſcendi cõſiderari, cũ por- tio uel morte, uel repudiatione deficit: quod in eo exẽplo nõ eſt, ut nihil ad rem facere il- lud opiner. Cæterũ non negauero, in contra ctibus ius nõ decreſcendi locum habere:cu- ius rei ratio in promptu eſt, ne uidelicet q́d ſuum eſt quiſquam amittat“: quamobrem nihil ſibi in eis uendicare ius accreſcendi. o- pinione quoq; cõmuni teſtatum permanet. Quarta eius argumẽtatio ex lIuriſoõſultio re ſponſo deducit᷑:nam ſi quiſquãpluribus par tibus hęres inſtitutus ſit, habeatq́; ſubſtitutũ, non tamen partẽ accipere ſolam poteſt, ſed

h l. cõfrciuntur. de iure cod.

lj.&x ij. de ac qui. hær. Bar. in d. lI. re con- iuncti. in ult.

quæſt.

k I. circa. de in-

offic. teſta.

I I.iij. g. utra. ff quæ in fraud. pat. l. ſi tibi ho mo.§. cum ſer uus. de leg.j.

m l. fundus ille. de cõtr.empt.

n Vtno. in l. ſi mihi& Titio. de uerb. oblig.

0 I. ſi ſolus. de ae quir.hær.