76 tutum, G nehs t hæreditate excludatur, cõtra tabulas tamen aa. bonorũ poſſeſsionem accipere poſsit: quo caſu omni modo pronepos excluditurt fri- ve ſunt Et uolum igitur Scæuolæ conſiliũ erit.& quã- lum conci⸗ uis huic argumẽto Raphaẽl Comenſis, Pau interdictio 44.§.& quid ſi lus à Caſtro, Socinus filius⸗, uarijs modis re Xquopro tantum. ſpondere conentur, à ueritate tamen eorum us emanci, dicta abeſſe Ruinus oſtendit: quare ipſe ali- ermulamiita ter nodum ſic extricandum putat, ut cum fi- uola, quod lius& nepos hoc caſu inſtituti ſint ſub cõdi-

enſerat, nõ

tione, ſi ſui permanſerint,& cum cogi non

efilius mo⸗ poſſent, emancipari ſe permittant, icdirco e- mortuo ha- b I ſi mulier. ad tiam prætorio iure excludanturb. ſibij pſis e⸗ erdictumill Treb. nim imputanda eſt noxia, qui emãcipationi obremſiſi aſſentire uoluerint. Sed& his argumentum 5 XAgnell non tolli crediderim, cum ſub huiuſmodi cõ b cõditione,

G 1 ditione, utpote difficili, filiũ inſtitui non poſ US it prone-— r— dlit t⸗ ſe exiſtimẽ. Quid enim ſi filij intereſſet emã- 5 epatria c§. hoc quoq. cipari, cum& emãcipatio honor ſit“? nam&

erentur.& Inſli. per quas hoc pacto inuitus patria poteſtate exigi poſ- ur,& abſur- perſo. ſet, qᷓd iure Romano uetitũ eſtdò, Item cum ex tituto locum d I. iubemus. C. Uerbis expreſſe nõ conſtet, filium in ſuitate ponderũt, id de emancip. inſtitutum, cur per ſubauditos hoſce intelle

iiſquã inſtitu aſu huiuſmo- editate, ſed in amus quan- ultimo legis

aæc conuinci-1 iſn

ctus patris teſtamẽto cenſet᷑ parteritus? quin

imò etiamſi hęc patris intentio fuiſſe aſſerat᷑,

huiuſmodi conditionẽ remiſiſſe credere hu-

el. j.§. largius. manius fuit, tum cum eum manumiſite, cum de ſuc. eci.fi ita teſtatorũ uoluntates interpretandæ ſint, lio quẽ. infa. ne filij excludant᷑: nam etſi filius eo tempore

Scæuola)ne⸗ 69. quo emancipatus eſt, hęreditati renũciaſſet,

etur, ſpõtead- non tamen ideo reijceretur: quoniã qui adi-

*„——

magis proban f l ſi poteſt. e re nõ poteſt, nec renũciare poteſtt: cur ergo agis

admiſerimus, inſtitutus, ex ltus negat. Ne res Alexandni is docteab a- uæ Socini eſt

pud me ſit, for näſe le. Nam&ſt ag riter ſubſtitua- mitritur, qui, ſi wr, admitten/ ſubſtitutio ne

i ſuus& nece 4 7 Ai

8„ h xredis eadem

NImi

acquir. her. qd expreſſe fieri nõ potuit, ex emancipatio ne inductũ tacitè credamus? Igitur à ueterũ cõmentis ipſe diſsidens, ita Iureconſulti uer ba accipienda opinor, ut hoc potiſsimũ ſen- ſu præcedentibus adiungantur, Nam cum ſub ſuperioris.finem dixiſſet Scæuola, ſi fi- lius inſtitutus ſit,& nepos pręteritus,& ſub- ſtitutus filio pronepos, ita demum ualere te ſtamentum, ſi nepos filio præmoriatur: alio-

Paradoxorum lib. III.

4⁸

qui ſi ſuperſtes illi ſit, teſtamentũ ſucceſſione

rumpi, cum in eo præteritus ſit, qui ſuus hæ- res eſſet, ſi tunc decederet teſtator: ſubſequi tur interrogando, Quid ſi nepos non ſolum non inſtitutus, ſed nec in conditione poſitus ſit? Quid ſi filius prædicto caſu nõ naturali- ter, ſed ciuiliter moriat᷑? Quid item ſi nepos,

ncur:& tumen de quo dictum eſt, emancipatus eſſet? nam + nihilomi tunc cum in ſuitate nõ ſuccedat, quãuis filio beat efficaciter ſuperſtes ſit, teſtamentũ non rumpitur:&

occe direrio hos caſus expreſsim IJuriſ conſ.: nonexplicat: refel fueri, quoniã quod ius in eis obſeruandum ſit, ex atendu ſibile prædicto§. ſatis declaratur,& inferius oſten aſtitui PO titu⸗ dit, dum omnes caſus ad ſimilitudinem mor ie idem in ver⸗ tis admittendos putat. Sicuti enim ne ſucceſ utionis 8 run ſione teſtamẽtum rumperetur, neceſſe erat lam Pr teia, nepotem ante filium mori: ita ſatis eſt ſiante ſionẽ reſpi 2 filium emancipetur.& hunc ſenſum ſi utiue meelligema 7⸗ rum retineamus, minimũ oberit, q́d ex alio- he rupicor na. rum ſententia ſuprà diximus, pronepotẽ in tor dic erei,c lij effectu excludi, cum nepoti bonorũ poſſeſ- 2f qui gerue ſio contra tabulas decernatur. nam Scæuo- 4 alia quoce, la eo caſu loquitur, quo prius filius, deinde

ametſi mep,

4 ciili iure 6

m K edila

60

77

nepos emancipatus ante patrem moriatur: nam tunc teſtamentũ ſucceſsione nequaq́; rumpi poteſt,& pronepos inſolidum admit tetur, cum bonorum poſſeſsio contra tabu- las defuncto nepoti decerni nequeat.

Inter ſuos& emancipatos hodie eandem dif

Herentiam eſſe, quæ olim erat:& quæſtio quædam Bartoli ad- uerſus omnium ſententiam finita. CAE X

1 Ractatum frequentiſsimè apud legum interpretes reperitur, quibus in caſibus eodem iure cum ſuis ad ſucceſsionẽ paren- tum emancipati uocentur.Et Accurſius, re- centis huius doctrinæ columẽ, Bartolusq;s, & demum alij omnes, in ſucceſsione ab in- teſtato nullam differentiam inter ſuos& e- mancipatos eſſe, ſed æqualiter iure ciuili o- mnes admitti exiſtimarũt: condito autẽ teſta mento tunc iure prætorio emãcipatos, ciuili ſuos hęredes ſuccedere:quo fit, ut omnes bo norũ poſſeſsiones, quę in ſucceſsiõe inteſta torũ emancipatis dantur, ſublatæ ſint. qua- propter prętor titulum, qui ſit, unde liberi, ſi præſentẽ uſum reſpiciamus, fruſtra introdu xit:multæq́; pręterea aliæ cõſtitutiones, quę diuerſum ius in emancipatis ſtatuebant, cor riguntur. Idq; prodiderunt interpretes ex Iuſtiniani principis authenticorũ conſtitu- tione': Vbi nulla, inquit, eſt introducẽda dif ferẽtia ſiue maſculi, ſiue ſœminæ ſint,& ſeu ex maſculorũ prole ſeu fœminarũ deſcẽden tes, ſiue ſuæ poteſtatis, ſiue ſub poteſtate ſint conſtituti. Cæterũ nunquã nobis ſen entia hæc probabilis uiſa eſt, cum haud ueriſimi- le ſit, tot leges, tot iuris prudentum reſpon- ſa, breuibus hiſce uerbis antiquari: quam- obrem ſciendum eſt, eam ſanctionẽ Iuſtinia num nõ alia de cauſa promulgaſſe, quaàm ut inter agnationẽ& cognationẽ diſferentiam tolleret, nõ autẽ ut emãcipatos ad ſucceſsio- nem iure ciuili uocaret:qᷓd ex conſtitutionis ipſius præfatione deprændit᷑,& ex titulorita enim inſcriptũ eſt, De hæredib. ab inteſtato uenientib.& de agnatorũ iure ſublato. An ſi idẽ de emãcipatis ſtatuiſſet, uerboſiſsimus etiã in rubricis princeps iuſtinianus, nõ ali- quid dixiſſet? dum igit᷑ nullam differentiã in ter eos qui ſunt in poteſtate,& qui ſui ſint iu ris, eſſe tradit, intelligendũ arbitror reſpectu effectus, quoniã æquali portione, utriq; ad- mittunt᷑: licet in ſuccedendi modo multũ in- terſit:quoniã alter iure ciuili, alter iure præ- torio adiuuabitur, Itaq; eo caſu ſolũ ius anti- quũ referri, nõ autem nouũ induci, creden- dum eſt. Nam& in Inſtitutionibus, de ſerui- li cognatione, Tribonianus iprimã cauſam ſucceſionis deſcendentiũ eſſe affirmat:et nõ intereſſe tradit, an in poteſtate, uel ſui iuris ſint,& an ex maſculis nati, uel fœminis:& tamen omniũ ſentẽtia receptũ eſt, nõ nouo iure eos uocari, ſed uti iure ciuili uel præto- rio prius admittebãtur, referri. Nec huic ab- ſimile eſt quod alibi uidimus, nimirũ alia Iu ſtiniani conſtitutione beneficiũ abſtinendi

ddd 4

2 d. g.& quid ſi

tantum⸗

h§. nulla. in au

thent. de hær. ab inteſt. neni.

1§. repetitis. In⸗ ſtitu. de ſerui- li cogna.

kl.ci antiquio⸗ ribus. C. de in- re delib.