—

73 et amburitur;z unde et quae naturaliter inveniun- tur curvae, ita dicuntur. De burae etymologia vid. Salmaſium in Exercitt. Plin. ad Solin. Tom. I. pag. 577. et Cl. Schneiderum ad Varr. d. R. R. I. 19, et II. I. 10. Optime explicat Sum. Schnei- der l. c.: burim aratri partem poſteriorem curvam olim latine urvum dictam, graece yöns, quaue ſi cum temone fuerat ex eadem materia continuata (Vid. Tab. I. Fig. I.) nulla intercedente junctura, aratrum graece dicebatur auröpbov. Burim effe no-— ſtrum Krümmel perfpicue docet locus Varronis R. R. I. r9, 2. Alam korram(i. e. difficiliorem, pinguiorem, denſiorem) boves proſcindere niſi magnis viribus non poſſint, et ſaepe fracta bura relinqunt vomeres in arvo. Omnium aratri par- tium buris ea eft, quae maximam vim in arando fuftinere debeat, quia conjungit temonem et den- tale. Itaque faepe frangitur in terra denfa, niſi firmiffimo ligno conficitur. Virgilium ulmum, Hefiodum ilicem eam ob caulflam ei deſtinare vi- demus. Cum vero nonniſi raro ulmus vel ilex na- turaliter curva invenirentur, ante igni domaban- tur et amburebantur teſte Servio ad Virgilium. Si forte occurreret arbor burae idonea vifa, con- tinuo i. e. perpetuo, ledulo, quotidie forſan, magna vi flecti vult Virgilius, ita ut quaſi a na-

tura pronam formam acceptam prae ſe ferat. Raro