XIX

generis, à situ, numero, figura, proportione radicis, caulis, foliorum, etiam florum, in attributis quæ characteres gene- ricos non constituerant.

Hoc novo assumpto canone, uno ictu abolivit, innumeras

becies Bauhinianas, Raianas, Tournefortianas„Michelianas aliorum que. Postea statuit Linnæus definitionem characteristicam cujusque speciei, tot tantum attributa exhibere posse, quot

bsolute necessaria pro abstrahenda idea characteristica ab aliis congeneribus; unde nulla adhibenda, si unica in genere adsit species, unum tantum attributum in genere quod duas tantum complectitur species& si centum adsint in genere, vix duo- decim attributa evadere necessaria. His positis novissimo laborè Slate Reformatoris pro omnibus speciebus definiendis natæ fuerunt brevissimæ phrases, quæ attributa constantia tantun exhibebant: Unde abolitæ fere omnes definitiones antecesso- rum utpote arbitrariæ seu nullis Legibus submissæ, quæ rarissime differentias essentiales ostendebant. In hac parte scientiæ eminuit Linnæus, ante hunc laborem paucæ veræ differentiæ spe- cierum Kleff allatæ. Tournefortius tamen quotiescumque phrases Caspari Bauhini non accepit, quotiescumque rigore methodi novas proponere debuit, præsertim pro novis detectis speciebus, egregias notas in brevissima phrasi allegaverat,

8 11 lam ad- * Ara cferes

sed sæœpius peccaverat contra canonem Linnæi, qui nul mittens in phrasi, speciei relationem cum à essentiales specierum Tournefortii vix gustare poterat. Atta- men rem rite ponderando ad bilancem severæ Philosophiæ, solidior cognitio humana, nonne ex comparatione producto- rum naturæ evolvitur; sic Aristoteles pulcherrima veræ scien- tiæ monumenta in historia animalium reliquit, sic ad nutum hujus historiæ naturalis conditoris, posteri fere omnes, naturæ . designabant, nova cum notis comparando; hanc methodum optimam agnoverunt novissime summi viri Buffo-

5 17

ö 1 g g ö ö 4 N

—