—

— 252)— Eoffatür, in contrarium movet, quando inquit, ſi ſentem- tia ex legibus eſt, fruſtra appellatur, ſi contra leges, ipſo jure nulla eſt citra Appellationem; adeo ut neceſſe non videatar ap- peltare Lit. quæ ſent. ſin Appellat. nam imprimis cauſaf, ex lege variæ interpretationis, deciſionem aoccipere, imo dubi- tatio ſuboriri potuit, an ponderatis omnibus negotii con- troverſi circumſtantiis, lex huic caſui recte fuerit applicata: Siquidem non tam ſacile eſt, ut aliqui opinantur, caſus in ſocietate humana quotidie noviter emergentes apodictice ex legibus vel Principum conſtitutionibus determinare k t⁰. cum ſeqq. ſf. de leg. Et cogita quæſo, ſi in terminis termi- nantibus, quamvis tanta ſeribentium multidudine abundet eruditus orbis, in cauſarum deciſionibus probatum inve- nire Drem, ſæpe difficultatem patitur Treutl. Ai. 1. 17.7. quanto magis id in legibus generaliter latis verum evadet?

Deinde aliud utique eſt, per fententiam ladere jus partis ſeu

in hypotheſi, aliud jus legis ſeu in theſi, poſteriori quidem caſu ſententia nullitate laborat a. 1.1. ſent. quæ ſin. appell. reſe. non verg priori, ſed tunc opus erit Appellatione 1. 27. f de re judic. Vinn: ad pr. Inſt. de innoſf. In tantum autem ſeſe me- moratus Appellationis favor extendit, ur in dubio ei defe- rendum ſit,& judex hanc deſertam eſſe pronunciare ne-

quear, niſi cvidenter de deſertione conſtet, Mev. dec.

224 Mynf, G.5. O. 22. Interim tamen non paucæ dan- tur cauſæ, ob quas propitio jure Appellatio denegarit

poteſt,& hæ in præſentiarum objectum thematis no-

ſtri, quodlatius enucleare tentabimus. conſtituent.

I