48 Danckſagung. ſie ab: Alſo machtes Gott auch/ der ver⸗
menget vnſere reude/ wann wirs nicht
meynen: weil er erfrewet/ ſo betruͤbt er
auch. Vnnd jemehr er vns betrubet/ je
mehr er vns liebet.
Sen Wann das Haupt des Ochſens am
Himmel helle ſcheinet: ſo ſießt man wie die andern Sternen ordentlich drumher lauffen: aber/ wann es verbliechen/ ſo ſcheinen ſie als lieffen ſie alle ohne Ord⸗ nung. Hier iſt das Haupt verbliechen vnd vntergangen/ das gantze Hauß iſt alß were es ohne Ordnung/ das gantze Dorffiſt betruͤbt vnd traurig/ das gantze Kirch⸗ſpiel gedaͤnckt an den zuvor nůtzli⸗ chen gehabten Stern vnnd betrauret ſei⸗ nen Vntergang; jawer jhn kante/ ſpricht:
Ach es iſt mir leid! Vnd


