Wur ſ
donus A eſschepezant
— maudem ppül dram&
Rat a 1 fonlti 4¾
.
—
lat 4 » 2u ℳ undum. num. f 7 1 Kmunem Theorie. 2 Kam, c 47 1 Alegat cxem 8 4 plum de! Kordtam. J 0h 1 A* d qt delum velguer 1 iß 4 4. — Arſten ven M. denend d
— —
—
—
8.. 8 Poptet concorqt 1 a
arud fenun ſelbſtein 1s rud fenauſchſtkeine zae
luffrhurend Sedinen, aan
.
.. 4 di fortalccium contra ean. 8 6 5
Aurfen Fredevndjrer 3
wuffen wolln walſein uhda
thalten vand jhren I tan rdur ſteuren vndwehter ane ſonn 1t ſ 1 1 an quia perdiderun attu, um propria culpa:ſcer Mrli apadſuum Priullegu amn pes adarmanon comn wrus ſortahcium ibi, neſci Juma
1sſent S am exftuctum wadee mrüth,.
a contrariumaddudt pettt on waden dndiſat(Peg dem Wiedngen Conk a ceia Waldet aari& H untr uu
1
1
— 21
d9
—
velvtrum preualerbi 2 Coafto meneinfl par 3 Se 2 tr 3 8. Nam cx quo pl 4 ce giis de intellectunor 1
— —
oto j relca Kan b 42.„ 4 4„ſ vretiam animatluelt ub
dnl8 un „nouentur ſimale.
XuI Xllll e
„p„Ouæſtionesſbe 12 edrch. Mc.
—
. er en cundem hnel.
Reſponl. Iuris Decad. XI. Reſponſ J.
tamen non ſit de reſeruatis principis:Eti nferunt il- lud præſcribi poſſe,&c. prout hoc thema late proſe- quuntur& allegationibus defendunt, in quo tamen
non admodum inſiſtendum videtur: ſed quod inde
lati inferunt R. hoc ius collectandi per lapſum 40. annorum præſcripſiſſe, non video, quomodo hoc ſatis defenſum ſit ex parte aduerriſa. 9 Nam indubitati iuris eſt, neminé tadiuuare cur- ſumannorum ad præſcriptionem, niſi etiam eo a-
nimo poſſederit, quod præſcribere velit, vel cauſſam
præſcribendi habuerit. Nun befindet ſich auß dieſer Handlung gar nicht/& ne præſumtiue quidem, daß die von Rdas Ius collectandi, anfaͤnglich fuͤr ſich vnd auff jihre eigen Hand angefangen/ vnd der Meynung gebraucht/ daß ſie durch verlauffungz o oder 40. jaren wider die Fuͤrſten von M ſolch lus hetten verjaͤren woͤl⸗
Nhu /ſonder das contrarium iſt auß jrem eigen Reuers
zuerweiſen/ nemlich daß ſie es ex mera gratia ad cer- tosannos angenomen vnd angefange/ auch daß jnen die Fuͤrſten von M. ſolches anfaͤnglich ex mera gratia ad certos annos zugebrauchen/ gnaͤdig concedirt vnnd nach zegtben⸗ Ibi profecto dici non poteſt, quod R. cauſſam poſſidendi ad præſcriptionem habilem er- langet hetten/ ſed quòd ad libitum dominorũ prin⸗- cipum concedentium eo iure vti voluerint,& ad eo- rundeim libitum rurſus ab eo recedere, prout certi iuris eſt, ed quæ ex gratia conceduntur ad tempus in
io præſcriprionem deduci non poſſe cum † accipiens
teneatur ad libitum concedentium concedere& di⸗ mittere conceſſum leg.:¹.& 2.ff. de precar. Zaſclibr.. cunſi.) numer.F. l. Mallem igitur. C. de praſcr. 30. vel 40. ann. Prout latius eſt deductum in conſilio cum A. Quomodo igitur hoc caſu præſcriptio currere potuit, cum incipere non potuertite Dabß aber die Wiedrigen Rathgeber fuͤrwenden woͤllen/ hanc pPrecariam conceſſionem non valuiſſe, & ꝙ illudius collectãdi de ꝓprio iure habuerint K. ratione iuris cõmunis,& c. Id probatum non eſt. Na ipſimet confiteri coguntur& aperte confitentur, ius collectandi eiſe regale,& quod cũ conceſſione iuriſ dictionis non tranſcat: quo iure ergo aſſumere illud ius ſibi potuerunt R. cum illud ipſis in priuilegium;, velalias non fuerit conceſſum? Dann es vnverneint⸗ lich wahr/ daß ſie ſolch ius aut ex teſtamento, aut ex p- ſcriptione, vel pactionibus erlangen muſſen/ cum ſit Ir ins in corporale l. nec fructuarium. C.de vſufr. iuxt.. vſusfruttus, Inſt. de vſufr. cum ſimilib. Iam nullibi cõ- ſtat R. ex teſtamento vel præſcriptione hoc ius ha- bere; ſed ex gratioſa conceſſione ſiue pactione Ducum M. Quomodo igitur dici poteſt, illam con- ceſſionem non valere, vel ea K. non indiguiſſe, cum propriò iure tuti fuerint? vbi conſtat de tali proprio iure quæſo? De teſtamento nihilconſtat, neq; etiam quicquam de præſcriptione, cum nullibi apparcat, eos vllo tempore in poſſeſſione fuiſſe ante præme- moratam conceſſionem ducum M. Woher woͤllen ſſe dan der Zeit einig ius collectadi bekomen haben? cũ illis hoc vt regale nõ cõpetierit, neq; abſq; ſingulari cõceſſione côpetere potuerit, nec illis etiã cõceſſum antea vnq fuerit, Wie ſolte dan die conceſſiõ vñ jr eig⸗ ner dargegen herauß gegebner Keuers nit gelten/ dafuͤr werden ſich dannoch die Gegentheil ſtoſſen muͤſſen vnd
koͤnnen gar nicht ſagen/ daß ſie der Zeit tempore con-
eeſſionis, deß precarii nit beduͤrfftig/ vel iure cõmuni ruti gelweſen weren/ cum nullum ius per ſe habuerint.
Daß ſie aber hierdurch das geruͤmbte proprium ius
nehmen vnd einfuͤhren woͤlle/ als beduͤrfften ſie der gnaͤ⸗
digen Conceſſion nit mehr/ vñ guͤlde auch nicht/in dem ſenack verſ wnnnien 3 vñ guͤlde auch nicht/ in dem Lenlonc olhesanch geſeſſen/ vnd alſo intrinſecus ſibi aullam poſſeſſionis immutirt/ vnnd pro ſud das ius collectandi erſeſſen/ ꝛc. Illud ſane, aur ego non intel- ligo,aut non eſſe verum venſeo. uis namq; vnq́ in iure audiuit, aliqué ſibi cauſſam poſſ eſſionis immu- tare poſſe⸗ nõne hoc expreſſe eſt prohibitum? R. ab initiò ex gratioſa conceſſione illud ius acceperunt, a ducibus M ad certos annos. Quomodo ergo llud ius effluxis illis annis pro ꝓprio iure vſurpare potu- erunt Roprofecto non magis, quam ſicut precarius, co mmdatarius, vel hypothecarius quilibet, qui ad poſtulationem pręcedentium precarium, cCõmoda- tum vel hypothecam ſoluto Precio cedere cogun⸗= tur, prout iura ſunt vulgaria:
Vnd wann das ſchon wahr were/ daß poſt comple⸗ tos& gratiôſe conceſſos annos pro ſuo ſolch ius collectandi hetten altgefangen zubeſitzen/ wehr vnnd bliebe es dañoch wahr/ quod inuertiſſent ſibi cauſſam poſſeſſionis, quod facere non potuerunt,
ahren vber 40 Jahr/ in poſ⸗
Et poſito, quod maxime potuiſſent, ſeyn ſie
doch ſtets in mala fide geweſen/ ſcientes ſe iure alieno vti,& illud poſſidere: Iam malætfidei poſſeſſor nul- lo tempore præſcribit afin. c. quia non omnne, dæ pra⸗= ſeript.l malæ fidei. de reg. iur. Illa autem mala fides aa perte conſtat de vicioſo exordio, ideo alia probatio- ne non eſt opus, cũ in certis non ſit Opus cöiecturis. AVnd ob gleich das auch nicht wehre/ ſeyn ſie doch offtmals interpellirt worden/ vt geſiſterent: Illa † in- terpellatio ſola illos conſtituiſſet in mala fide, zut./ Ri⸗jundus. Cdeé rei vend. Licet enim extra iudicialis in- terpellatio non interrum pat præſcriptionem, tamẽ conſtituit aliquem in mnaſa fidei& ſic ſatis eſt inter- rupta. Quia malæ fide poſſeſſor nunquam præſcri- bit, vt ſupra proxime eſt aittum. Damit iſt dann auch widerlegt/ was Gegentheil fuͤrwendet/ perillam in- terpellatiõnem non fuiſſe interruptam præſcripti- onem, cum continuarint poſſeſſionem cœptam. Nam illa iura, quæ deſuper ſunt allegata, loquuntur de iure ciuili,& ſunt iuris ciuilis: ſed illa hodie per ius Cononicum correcta ſunt prpter malam fie dem, quæ oritur ex illa interpellatione, quæ nieminẽ patitur præſcribere. 3 Deinde etiam non video, quid conſuetudo R. hac in reiuuare poſſit,&c. Nam hoc ius collectandi liti- gioſum, non ex conſuetudine, ſed ex contractu, ſiue conceſſione primum cœpit. Et ideo non ſecundum
2
— ₰
conſuetudinem, ex qua non cœpit, ſed ſecundũ cõ-
tractum, ex quo cœpit reſpiciendum, ſicut in t qua- uis re initium inſpicitur& inſpici debet, iuxt.ſ.ſpro- curatorem.. Mandati. Quid igirur ꝓPdeſt hic diſpu- tare quid valeat cõſuetudo, vtrũ conſuetudine poſ- ſit introduci ius collectandi, vel an idem poſſit con- ſuetudo quod priuilegium?aut quanto tempore in- ducatur. Item bona an mala fide? Vanę& extra cauſ- ſam illæ quæſtiones ſunt,& ideo velut cõmentave- rum contractum iuris collectandi, quem R. cum M. priticipibus inierunt, eludere nequaquam poſſunt. Vnd erſcheinet auß dieſem allen ſo viel/ daß(wie die Wiedrigen concludirn) den Fuͤrſten von M. die Re- gula, ius nobis quæſitum nobis inuitis auferri non
poteſt, gar nicht im wege ſtehet: Quia nihil iuris R. CC*
——
2—= 3.— 2——— ——————————— 4
—
——
—


