20 mediate non ſunt ſubiectæ, ad ipſos appellare de- beant. Et ſi hoc contineretur in ipſorum ſtatutis, ta- men non valeret, tanquam contra ius tertii, ſicut di- cimus de priuilegio, ꝙ fcontra ius& intereſſe tertii non valeti ſecudi Barin l⸗ab omnib del. I.& est tex.
in l.2. 5. merito. g.ſi quis à prin. fne quid in loco vel itin. pub. darum jnen ſolch priuilegiũ hierin gar nit beyfelt.
Das ander Priuilegium /ob es wol von appellation redet/ ſo meldet es dannoch nit/ daß die Buͤrger zuR an die Fuͤrſten von M. nicht appelliren ſollen/ oder jhnen das verbotten werden moͤge/ ſondern daß es dem Rath freyſtehen ſolle/ den Buͤrgern die Appellation nach&. zugeſtatten oder nicht/ damit iſt den Fuͤrſten von M. an jhrer Hochheit der Appellation gantz nichts bege⸗ ben/ dann der Adpellation an jhre F Gn gar nicht mit einem Wort darinnen gedacht/ Ergo etiam eo exten- 2 di non debet, Priuilegia tnamq; ſtticte intelligenda ſunt, in caſibus& terminis, in quibus loquuntur, iu- xta liſi quando. C. de inoſſi:teſt. cum ſimil.&c. Wann auch ſolch priuilegium dahin verſtanden
werden ſolt/ daß man an die Fürſten von M. nicht ap⸗ pelliren můſte/ inuito ſenatu, als dann wolte erfolgen/ daß es derogatorium iuris principum were/& tideo requireret clauſulam ex certa ſciétia, motu proprio, vel derogatoriã, argumento eius, ꝙ tradunt de im- munitate. Io. And. Anto. de But. inc. ferneeie de im- mu. Eccleſide clauſula derogatoria eſt apud Bart: in J. vacuatis. C.de decur.li.. Nun befindet ſich im beruͤrte
174 priuilegio deren Clauſul keine/ ergo debet † intelligi
& operari ſicut verba ſonant ſecudi EFranc. M. in dec. 419. n./7. Vnd ob man gleich das priuilegium alſo ver⸗ ſtehẽ wolte/ were es mehr zudeuten/ daß es ex errore ge⸗ geben/ dann ex certa ſcientia. Derwegen es dan auch gar nit wircken köndte/ dan was were es fuͤrein conceſſio, daß man einem erlaubte oder prohibirte zu appelliren ad iudicẽ incõpetentẽ, ꝗ iudici a quo, propter defectum iuriſdictionis in eum nicht zu mandiren? Quid ibi appellantes poſſent ac- quirere auxilii? Es iſt aber wol leichtlich zu glaubẽ/ als die von K. ex priuilegio erlanget/ daß ſie ſich deß. Rechtes gebrauchen moͤchten/ dz damals ſich auß Vn⸗ verſtand viel appellationes dahin zugetragen/ deroge⸗ ſtalt/ dz ein Rath von K. deſſen ein Beſchwer getragẽ/ derwegen ex priuilegio erlangt/ ſolches zu prohibiren oder zu concedirn/ vnd ſolches hette jnen ohne das wol freygeſtanden/ dann weil die von&L. weder Gebot oder Verbot vber die von K. haben ſie auch je vber jhr Vr⸗ theil ꝓpter defectum iuriſdictionis nit zuerkennen/
145 cum trita regula ſit, carentẽf iuriſdictione in iudicẽ
a quo, nõ poĩſe in cauſſa appellationis ſuꝑ eius ſen- 146 tẽtiis cognoſcere, cum ãᷓſtio, anꝗs ſit iudex, pcedat
omne exercitium iuriſd. in cauſſa appellationis, iu.v. c. ſuper literis. de reſcri. Inn. in o dilecti. de ſcrip. Dar⸗ umb die von K ohne einig priuilegium die Appellation von jrem Vrtheil nach&L wol verbieten koͤnnen/ hetke ſte auch die Appellation gern dahin geſtattẽ woͤllen/ vñ
deferirt/ were jnen one priuilegierung ſolches auch frey
geſtanden/ periculo appellantis, dann der Appellatus one Zweiffcl wol wuͤrde exceptionẽ incõpetentiæ& non deuolutæ appellationis Ppter defectum iutiſd. & nõ ſeruatum ordinẽ& gradum appellationis ein- gewend/ vnd die Appellation darmit wider abgetrieben habẽ jiuex. ſup. d. o. dilecti. Sibi Dd. de app. da alſo ſchlieſ⸗ lich zureden/ denen von K. ſolch priuilegium de vento ſeruirt, tã quo ad appellationẽ verſus LL. ꝗᷓ ad prin-
Dn. Joach. Mynſing Iutiſconſ. German.
cipes M. non obſtante, ꝙ conſuetudo recepta ſit, vt
poſſit omiſſo medio ad ſuperiorem † appellari, iuxt. 14
tex. in A. c. Rom. g.i. de app. li. 6.gl. in d. q. dilettiſet ibi Dd. Mara· in Spec iud. parte s de app. Soc: in fal. r9. 23. Et
ꝙf ideo etiã hoc priuilegium ſic interptari nihilve- taret,&c. Nam hoc non intelligitur, vt proptereaad
— cunq; poſſit appellari Ppter talẽ conſuetudinè:
42 inferior, medius& ſu pior iudex ſunt gradus eiuſ.
dé iuriſdictionis. Si igitur licet ratione cõſuetudinis pterire medium: tamen non poteſt extra ordinéad
alium q́ ad proxime medium ſequenté, h. e. eius ſu. perioré conuolare. Derhalben die von K. denen/ ſoan
die Fuͤrſtẽ võ M. tanꝗᷓ immediate ſupiores appellirt; zuviel gethan/ dz ſie dieſelbige incarceriet/ vnd jnẽ jrims abgetrungẽ vnter dẽ ſchein der vermeintẽ Priuilegien. . Die XVv. Frag.
Amit iſt dann auch allbereyt die 25. Quaſtion
D oder Frag/ erlediget/ nemlich ob die von K krafft ſolcher angezogener Priuilegien jren Buͤrgern verbie⸗ ten koͤnnẽ/ an die Fuͤrſten von M. als jre gebuͤrlichevn⸗ gemittelte Obrigkeit zu appellirn/ dañ wie oben gemelt/
haben ſolche Priuilegia, den Verſtand nit/ vnd weil die
von K dieſelbigen dahin deuten woͤllen/ geben jnen de
—
Fuͤrſtẽ von Mals Concedenten billich den rechtẽ Ber⸗ ſtand/ wie oben geſetzt/ vnd daß jre F. G. damit nicht ge⸗ meint/ die Appellation an jre F G. abzuſchneidẽ/ Et cũ talis interpretatio fœareat rephẽſione omnium ſapi- entum,& ideo ſeruanda& tenenda, iurx. l. Saluins A- riſt. f. de leg. praſt.&tenet Philip. Cor. conſ. yę part. 3. cui
accedit, ꝙ t priuilegiorum interpretatio ad neminẽ 4
ſpectat, quam ad concedentes, tert. in l. ex fatto, ſede
vulg.& pupill ſubſt.& in l fi. C.de LLain c. inter alia. de
ſent. excom. vbi dicitur, vnde ius prodiit, prodire& interpretationem. Haben derwegen die Fuͤrſten bil⸗ lich denen von K. zugebieten/ jhren Buͤrgern an jhre F G. zu appellieren nicht zuuerbieten.
*—
De 25. Quæſtion belangend/ ob die von KR beſugt
vnterm ſchein eines Priuilegii, an.:y 19. datirt( da⸗ rin jnen erlaubt/ die rechte handthaͤtige Strauſſenraͤu⸗ ber vñ jre Mithelffer/ ſo ſie in der Fuͤrſten von M. Lan⸗ de vberkommen koͤnten/ zufahen vnd zugreiffen einen redlichen vom Adel auß dem Fuͤrſtenthum̃ M. zuholen/ zu peinigen/ vnd nach gezwungener Confeſſion/ dieer doch fuͤr gehegtem Gerichte widerruffen/ peinlich am Halß zurichten. b Hierauff moͤchte erſtlich gemeinet werden/ als hette denen von R. ſolches zuthun wol gebuͤret/ dañ das an⸗ gezogen Priuilegium bringt ſolchs klaͤrlich mit/ Soiſt
auch ſonſten im Rechten verſehen/ quod confœdera.
tores, tã inter principes, ꝗᷓ ciuitates ratione confœ-
derationis †poſſint delinquentes in alterutrius hinc
inde territorio capere& punire, no habito reſpectu an id cuiq; in ſpecieab alterutro ſit cõceſſum, necne,
Fcudu Bar. inl. nõ dubito. per illi tex. C. de capt. ſegtur
Bal:inl. exſecutorẽ. C.de exſecu. rei ind.& in l.etiã.de iur. dot. Alex: in lſi couenierit.. ſ nuda. ff. de pig. att. 81 ergo hoc licet confœderatis, quare non idem etiã R. liceret, ꝗb. hoc ſpecialiter eſt conceſſum per priuile- gium⸗abſq; hoc—f amborum tã principũ ꝗᷓ ciuitatis interſit, ꝓpuinciã purgare malis hominib.&ne male- ficia mancãt impunita,&c. Quid dicemus? Reſpon- deo. Licet prædicta vera ſint, tamen non ſunt ſic in- diſtincte intelligenda. Nam ita demum procedunt, quando malefactores in ipſo maleficio de facto re- 3 Pre-
1 A
Ihaummuhn
5 tenuret quo⸗
M keunafülgen
zawihen dß
fanceukigidin ſen neſaſenge achenaetond da aäramie one
Di XX dumde ven K äüdc 27. Dſti
nätn Straffe dar dunftilch nſa mmuubkinpriuatoce lamuttuc Lrgo fentbetdecapitar ſumgun detinere
ſefuinan iewtrunt imo ini der ſicarii antam 11n rfr⸗ ührnon nusſf Acmmunem opi
— —
——— —— —
p
DexX
aa 0 Krafftobe
usſgnrndannvon üteum Kinteg,
1„. 8 ſmau zc ius ad i
mathelanondnich mngde gſchere
nuſuis atnne


