Luitprand. Rid. 3. c. 21.

23 c 10 PPILL oTHO MAGNVS IMPERATOR.

Vm frater meus Henricus ingenti ex ercitu vn- diq; me ſepſiſſet, meorumq; militum plurimi quotidie ad eum transfugerent, primarius quidam Germaniæ Princeps qui magna militum manu ſup- petias mihi venerat, quod me in tantis poſitum an- guſtijs nihil ſibi negare auſurum ſpe certiſſima præcepiſſet, ea fiducia me rogauit, vt Abbatiam Lauresheimenſem ſibi permitterem, ex cuius opi- bus ſtipendium militi ſuo poſſet perfoluere. Ego⸗ qui ſcirem, me non ipfius aut militum eius ſed Dei ſolius ope diſcrimini præſentiſſimo eripi ac victc- ria potiri poſſe, impiam& ſacrilegam eius petitio- nem coram omni exercitu huiuſmodi oratione cõ- fut aui: Obedire Deo magi oportet qud mn hominibus. Quis ſapiens non videat te hæc non humilit ate petitionis,

ſed comminationis aud vritate dixiß̃e? ſeriptum et,

Nolite ſaundtu m dare Canibus. Laᷓ ſi Vis cum ceteri inf delilus me prodito ad hoſtes tranfugere quanto citius, tanto meliu. Princeps ille tanta mea conſtantia perculſus& rubore perfuſus ad pedes meos acci- dit, ac faſſus culpam ſibi veniam dari petijt nec multo poſt Duces mei inſignem de rebelhbus vi- ctoriam retulere, me interea in ſacello ſupplicante cauſamq; meam Deo commendante. Sed quarto- decimo poſt anno cum vxorijs blanditijs precibuſ- que victus ſocrum meam Bertam Abbatia Meren- ſteinenſi donaſſem, ſtatim filio meo Luitholpho con-