At bens habet, cælo&æ Phœbo dilecte ſodalis, Si nalh ægra mals eſt hæc Via, plena bono, Tu ceytẽ eximis felix qui condere tandem, De/ aclo gaudes ſemine dinitias, Præclarosg tui ingenij decerpere fruclus, Quis patriam& Oinum templa keare queas. Scilicet egregijs clariſsimus ornamentis,

Quæ rebus plené ſufficiant grauibus.

Oc tua meſsus habet, ſed adbuc mea mofsis in herba eſt. Et dubitem æquali poſtmodò ſorte frui?— Lam tuo egonoſtro ſi tu ſpoliabere Pultu,

Quidtandem? finem olim his quog I0 Adabit. Sin minus, ecce animi conſtantis dextra fidesa

Quam peto⸗quam ſolao perpetuis vicibus. Nunc perge,& ſemper felicibus vtere fatis,„ Quis funs tus, ſuperi limina ſcande poli.

.

. Hermamau yVoifius Lulecenſta.

ALlVo.

Nlu proh dolor, fides, Quiq́; honos, quæ gratia,

Nulla nec cultus pi O genus durum, impium Qura, nunc mortalium Erſatum de cotibus

Dangitlra pectora. lIſinaridurs: pedem Mene matrem en artium Siſte, meq; tu cole,(cumã, Liberabunfugis, e quider

Deſeris?quæ gloria, I auud

Te quidem matrem op-