— —

— ä

Aprcis Blanckſteniæ Quæſtor ceu candida Phæbi

Stella, ſuh Heßiacis fulſit amænus agris. Conſiliis aives, virtutis honore ſupremus, Suſtulit imperio crimina tuncta ſuo. E: velut Italici Marſos timuére Colubri; Jurgia ſic noſtrum contremuère virum. Vir pieatis amans, juris quoq ſtrenuus auctor Komani, à nocuis juſit abeſee viis. Quicquid in hoc mundo plebs optima thuris habere Dicitur, id noſtrum, crede, nota vit herum. Sed quid in his Bajis multus? quid lumina Phæbes Quaro, nec hoc humili res ſedet alta, metro? Ergo ſile rivos ſtillantes claudito, clauſos Collige,& alterius, Muſa, reſtingue ſitim. Sufficit hic tenuis partes ſuppléſſe Poctæ, Et tumulum lepidã Zeufidis arte dari. Sufſtcit hot patriæ decus eſſe per aſtra levatum, Atq. ibi ſidereà vi vere in arce dies. Sufftcit hos homines æterni nominis Amues Fundere,& in laudes ora referre meras. Quas recinuni Facini, Jovis& quas numina fleclunt, Dotis in æquoreis cantat anhela plagis. Quod ſupereit Blanckſtena domus, capur oer in aihra, Et cole perpetuo Numen honore; Vale.

Aoos esoy ees⸗ SAvaloy ejuſdem. Mꝰ“˙‧ mihi mors moriens, mulctâ me mitte malignã: Morbida mactabit membra, memento, manus.

Me morhi memorem mittens, mera merge malorum Monfſt ra, mtos major Marſia munge metus.

Munerk