Joſephus Pharao.

Atmula cur virtus, quos aſpernatur, bonores

Ut comites ſecum, diſſere Muſa, trahat? Ut de ſole dies, ut lux de lumine proait, Ex ſeſe virtus inclyta facta parit. Humanam capit hinc tanta adautratio mentem, Virtute ut potius ducat in orbe nilil. Ouam merces veluli ſeros comitatur iu anuas, Indivulſiuus uti, gloria vera, comes. Sæpius exhauſto deſint ut certa labori premia: laus celebris dulce brabeon adeſt. Indolepro virtus, reſidet quod pul Vere, tollit: Irradiat caſſum lumine luce ſua. Obſcuro maculas detergit ſtemmate: primo Solertiq ſuos collocat arte loco.

—

Non honor in titulis, rutili ſplendore nec auri,

Nec longà in generis poſteritate, ſitus: &A propria verè pendet virtute magiſtrã Que ſolidè celebrans laude ſub aſtra vehit. Clarior hoc fueris, celebres ex ordine longo Cum proa vis, trita vis, ſi numeràris avos. Stemmatis hinc ſplendor fulgens, ac propria virtus Uno ſub pulchrè tegmine con veniunt. Inferior nec enim virtus natalibus ipſis, Virtutisq;, opera neſcit obire genus. Quod decus at doctrina‚ fides, prudentia, rerum Maximus atg, uſus conciliare ſolent. Denſis incluſus tenebris, æc carcere fado, Caſtus Joſephus Vvincula ſæva tulit: Juſta Deus donec capti vi facta probaret, Iutactam aſſirmans rebus ineſſé dem.

Eximit