Nam ſeis hoc placidas habeat cur tempore vaſtum Equor aquas: cur arctet iter nox, luce diurna Accreſcente: vices quid proſint temporis: unde Mutanturq́; nives, gelidæ conſtentq́; pruinæ. Denique rimatus convexi ſydera cœli Quanta ſit,& quanto noſti diſcrimine ab illa tella remota ſu hæc: quo ſurgat limite, quove Quæq; cadat: ftxæ cur cœlo ſemper eodem Cireumvolvantur quædam, quædamq́; vagantes, Nec mundum comitantes, obluctentur in ortum.

Qua tibi tantæ igitur doctrinæ ſuſpicet eſſe Dona? quis omnigena te ſic inſtruxit ab arte? Fallor c an his Sophie pulchræ pulcherrima mater Prolis ſeptigenæ te dotibus ipſa beavit?

O vitæ Sophie dux, ò virtutis amatrix. Expultrix vicii, ſine te quid noſtra fuiſſet Vita unquam? ſine te quid jam quoq; vivere dulce? Tę duce ſunt urbes poſiæ: duce teq́; ferarum Exoſi mores homines coière, domoq́;

Primum una, mox conjugio ſe jungere firmo Cœperunt: leges reperiſti prima: magiſtra Morum tu vigilis dſciplinasq́; fuiſti:

Et nos tranquillam docuiſti vivere vitam.

Sed dic Librichi, quiſnam te duxit ad iſtam Matronam? vel quæ vos primim occaſio junxit? Scilicet auſterus labor, internuncius almæ Reginæ Sophies: pictum quem numerr ut Argum

Addidit huic ſine quo nec quiſquam pervenit unquam

Ad loca, qua dives reginæ regia noſtræ Stat, cœlum tangens ſublimibus alta columnis.

Macle,

——

—&