——
—
d
HERMANNO BARTHOLOMRI RoOTERNBIVRGRNSI.
Vyr huic liuor edax ignauos obicis annos, Quem iuuat Aonijs inuigilare ſacrus?
Euius ccruicem moles quog, magnuæ labori
Brangit, quæ Libyci vincit Atlantus onuw. Quid? quod quærit opus, non eſt mortale, Camanu Qui ſater ett, roto gaudet in orbe cani. yiuet Mæonides, donec florebimus, vllu⸗ Textaz de Lauro ſerta manebit honor. Nulla nec Aſc rai veniet iactura Pobtæ, Semper Naſonis fama ſuper ſles erit. Nec tibi, cum teneros pergas Hermanne per anks, Vlocaſurum tempore noien adest. Nomen quod Latius ſermo, quod ſermo Pela ſgus, Quod tibi yro meritis diua Minerua dedit. Grande decus, pulero iuuenem ſiſtemmate natum Caßtra voluptatis non retinere queunt. Sed virtutis amor peregrinis inſcrit orls, Et ſacra Parnaßi her iuga montis agit.
NHoc in te quoniam factum, nunc iure Magiſtri
Nomen præcipui muneris inſlar habes.
Ad patriædq, Lures aliquando redibis,& illic Gaude bis wultos arte iuuare Viros.
Vſus habet laudem: varias mortalibus artes
Hoc ctenim conſtat fine deaiſſe Deum. Interea felix inſionibus vtere tantis,
Et quàâ cæpiſti currere, curre vid. Dura ſatu tranſacta tibi, ſed mollia duris
Succedaul- tituso ſon/q ſit aqua tuo-
——


