. N 4 — 5 / N

MIuM, lobannis Ferinarii, in Academia Atarpurgenſi Profeſſoris. Unt bona conjugii, Deus almus, fœdera, dixit, Qui Veneris damnat pectora ſpurca vagæ. Illius ergo ſacro quam firmat numine legem, Ordine ſancito ſecula cuncta colant. Et genus humanum caſtum tueatur amorem, Noſcendi ut conſtet regula certa Dei. Nempe quod ipſe etiam mens ſit puriſſima, talis, Quales exemplo nos jubet eſſe ſuo. Et ſic naturis ut diſcernatur ab illis, Quæ ſolvunt flammis pectora cæca feris. Felices igitur, quibus illo fœdere junctis, Conjugialis honor, normaq́; ſancta placet. Nec vaga polluto qui corpore pabula carpunt, Nataq́; in immundo, certa venena, ſolo: Uno ſed paſcunt animos in amore ſideles Certantq́; alterna mente, fideq́; pia. Hos inter numero te præſtantiſſime Sponſe, Plurima quæ data ſunt commoda, dives habes: Jamq; adeò accedit thalami pulcherrima conſors, Quæ Sophia eſt, cunctis dulcior una bonis. Ergo tibi ſocium graramur pectus ovanti, Quod decorat pietas, quod beat omne bonum. Eſte ſimul, nullus disjungat caſus amantes, Sanctaq; perpetuo perſtet amore fides. Veſter amor blandus, ſit imago dulcis amoris, Quo placidè Sponſam nos, bone Chriſte, foves. A Namq;

472 8 0 3 5 4 6 6 2 4 2 4 9 A-*

—ꝛ—ꝛ;;:ꝛ m—

SZ—ZSZZSöZöSͤoͤoͤͤſſſ —

—

8

—

8 1 8..

—“

“