—,———. 1 4 8““ 18— 8— 82.

T non indignum nexu conzun gere ſponſum Aſpicẽ dum gelido torpet pre irigore ecœlum,

De onunt frondes ſylvæ, triſtescꝝ vagamüur Per nemus omne feræ, nec quid nifi flebile carmen Antra ſonant, mærentq; vagæ ſine amore Volueres:

Coœlibis hæc vitæ eſt ſpecies, conſorte carentis, Et deſolati commonſtrat frigus amoris.

Contra vere novo Zephyris ſpirantibus aerxr Cum tepet, alma parens læto ſe ceſpite tellus Aehn

Veſtit,& optato rurſum ſe prodiga fœru

Solvit humus; redeunt campis ſua gramina, frondes

Arboribus, ſaliuntq́; greges,& fronde ſub alta

Conſociantur aves, magnumq́; inſtillat amofem

Omnibus,& tacitos calor excitat oſſibus ignes: Hæc eſt eonſugii facies, hac pingitur arte

Fœcundus ſoeia thalamus cum conjuge, dulees

Unde ſuos etiam tam vir, quam fœmina fructus

Aceipiunt, juncti eommunia pignora lecti. Fortunati ambo, ſt quos mea carmina poſſunt

Follere, vos merito tollent, vos munere Divim,

Felici nati auſpicio, ccloq́; favente, Sponſe virùm virtus, caſti flos ſponſa pudoris. Quos Deus,& pietas, recti mens conſcia, virtus

Conſociant, quos unus amor, quos una voluntas, Corq́; pares unum reddunt, quos dona genusq́; Exornant: ut non C atharina dignior alter Conjuge, Creiſſero nes dignior ulla marito.

Nam ſtabili coeunt inter ſe æqualia vinclo,

Parq́; pari gaudens, firmo renuitq́; cupitq; Pectore ſemper idem, ſemper conſpirat amice.

Qurp Quivnniet! Copuli, con Quiltter Phoſphorus Nals inoten Emala Dndh Candihlibl Gratalibteq Adlun&leg Ac nelqgesin Vurgomerenu EſtCatbne Pvorſib geg

Cran b ata

lagge den