11

anis(scil. ut binos denarios mererent). Germaniciani quidem etiam principem detrectabant non a se datum, summaque vi Germanicum, qui tum iis praeerat, ad capessendam rem publicam ur- gebant, quamquam obfirmate resistentem« plane abhorret a Tac. 1, 17:»ut singulos denarios mererent«= Dio 57, 4:„d9æumν μεοεεαραν ◻σmεdνν atque a Tac. 1, 35:»et si vellet imperium« — Dio 57, 6: 10% TgO⁴ααανιιην αχ⁵ οπ ‿ααͥ εααεαν“ Exempla supra exscripta Dionem praeter librum I. imprimis libros V. et VI., sed minus diligenter libros II., III., IV. expilasse nos docent, quoniam, ut alia omittam, Dio 57, 22 bis cum Tacito pugnat:

Dio 57, 22 6 pdo Xn¹lνς rt re Ti ioTue adt 1 deεανιωμκι νυmηεομαεασας τ⁴ τες d³μα νπιμ puos u aœ 6ο mτ& rν οσον ετααἀ nSro act orse ντι ενυέιεεενενν. Dio 57, 22 rous s Tsαονονννσασ τον εκειιν α‿ r00(Scil. roν ⁴ↄ⁶ο), roοςσα μιπν ευνιιιιςι r

Tac. ann. 4, 3 nam Drusus impatiens aemuli et animo commotior, orto forte iurgio intenderat Seiano manus et contra tendentis os verberaverat.

Tac. ann. 4, 12 nam Seianus, ubi videt mortem Drusi inultam interfectoribus e. q. s.

Os uεr αντια& 67, G.όωοσ ν.

Magna inter Dionem et ann. VI. similitudine obiter commemorata, restat, ut eum ex libri V. parte deperdita non paucas res sumpsisse comprobem. Multo igitur copiosius Cassium Dionem 58, 5— 16 de Seiani excessu disserere, quam Suetonium Tib. 65, non est neglegendum, quandoquidem Tacitum quoque rem gravissimam quam accuratissime tractasse veri simillimum est. Sed cum etiam ea, quae in servata annalium parte(5, 9) de miserrimis Seiani liberis legimus, denuo apud Dionem 58, 11 reperiamus atque epistulam Tiberii, de qua Dio c. 10 disserit, apud Tacitum 6, 2 commemoratam inveniamus, hunc cum maxime in hac parte operis praeter alios scriptores illius auctorem fuisse admodum probabile fit. Quod vero Dio c. 13, Tiberium de Seiani morte laetatum esse narrat(srei e ᷣuxsεν aτ⁶ν ⁵lωμνο, ⁸eα àεν ⁶σmOνσ εtτο ⁷), cum eis, quibas Tacitus huius imperatoris naturam et indolem describit, optime convenit.

Caligulae regnum, quippe quod in aunalibus Romani scriptoris interciderit, ut mittam, ¹) ad rerum sub Claudio imperatore gestarum ultimam partem adhuc servatam transeo, ²) ex qua Dio haec excerpsit:

¹) In adnotatione tamen haec proposuerim lectori: Dio 59, 5, 1= Ausonius, Caesares, qui de Caligula dicit:»Successit saevo saevior ingenio.« Dio 59, 8, 5= Tac. ann. 13, 1(Caligulam Silanum pecudem aureum ap- pellasse; verum Dio Silanum, qui apud Suet. Cal. 12; 23 exstat, cum illo, qui sub Nerone necatus est(Tac. 1. 1.) confudisse videtur). Dio 59, 29, 2 verba» pöppr zs pdg auron kairee&eH8GSTATo dAνον ιντια(scil. Xac- 94)« e. q. s. potius e Tacito(cf. ann. 1, 32) quam e Suetonio Cal. 56 fluxisse putanda sunt.

2²) Ex prima autem huius regni parte Dionem haec expilasse suspicor:

Dio 60, 1 fortasse e Tacito fluxit; confer Aurel. Vict. Caes. 3, 14 sq., verum etiam Suet. Claud. 10(quo- modo Claudius imperator creatus sit).

Dio 60, 8(Senecam in exilium fuisse actum); cf. Tac. ann. 12, 8.

Dio 60, 9(de rebus contra Mauros gestis; totum caput e Tacito fluxisse videtur, quoniam Suetonius nihil de ea re refert); cf. Aur. Vict. Caes. 4, 2; Epit. 4, 5.

Dio 60, 16(de Arriae et Paeti morte, de quo Suetonius omnino silet); cf. Tac. ann. 16, 34.

Dio 60, 19— 22(de rebus in Britannia gestis; cf. Dio 62, 1 sq.) e Tacito hausta esse videntur; ef. Dio 60, 21, 3 cum Aurel. Vict. Caes. 4, 2.

2*