2„

rieum, 1) ex quo factum est, ut Anaxagôras non solum deos Homericos in vanas imagines et trauslationes mutare, sed omnino res divinas nihili facere omnemque religionem prorsus tollere videretur. ³) Ipse Noöõs ille, quem in auxilium vocabat in ratione et disciplina sua ex- struenda, nihil excusationis afferebat, ut qui a rerum natura seclusus esset, quum Graeci deos suos in ipsis rebus inesse vellent. 3) Accedit, quod Athenienaibus, quorum animis semel de phi- losophia scrupulus inhaesisset, de Anaxagora tanquam auctore illius sapientiae exsecrabilis et principe omnium philosophorum pessima quaeque suspicati esse videntur et augurati, praeser- tim quum non tam cum omnis generis hominibus commercium coleret, quam cum nobilio- ribus et sermones ut plurimum conferret ⁴) et scripta sua communicaret. 5) Quam ob rem ne eorum quidem sententiam prorsus nugatoriam esse contenderim, qui ad Anaxagorae accusa- tionem damnationemque aliquantulum etiam Periglis familiaritatem contulisse statu- ant, quanquam primariam causam ad ipsius philosophi Clazomenii de diis rebusque divinis placita referre minime dubito. Idajam inde, opinor, satis probabiliter conjici potest, quod sa- cerdos potissimum surrexit, qui ad populum de philosophis accusaiidis rogationem ferret. Mentionem cjus rogationis Plutarchus fecit in vita Periclis c. XXXII, ubi haecce leguntur: Kal rjιeρααᷣ᷑ 2ωxṽ½z εεν 6) kpœυννκ siuανꝙyεads⁵ rodr ra d'e 1 venetooraoff 7 A6yous éep

.G0lo Nond dun 1 Mlos 41 40

193) Diog. II, 11; Wolf. Proleg. ad Hom. p. 162. Aahunadt; vuhnn Intenrcea ſobeuue praeter Ana- onkxagoram Stesimbrotus, Glaucon, quin adeo jam Pythagoras, Empedocles, Democritus poetarum fabulas ad placita sua illustrända traduxerant. Anaxagoras tamen primus fuit, qui constanti ratione eam in- maloniſterpretationem carminibus Homericis adhibuit. Platonis quidem aetate hoc interpretationis genus vi-

ong guisse, ex ipso Plat. de rep. 11I, 378 D Appärepe et Heraolides Meeees Mn. p. 1 8qq. dicit, Homerum 1Oeßsawi, gI Sndu ApGv. b bMn 6,O 3h: 16 a Inr Eam db rem arbitrati sunt vini docti, versus Arist. Nah. 3380, 820 sd,. 1469, 1474 ad. Anaxagoram mndeuspectare, etsi alii de Democrito cogitant. Melius Eusbb. praep. Evang. XIV, 16 rationem Anaxago- anio nnd Percepit⸗ quum dicite, eerald ammodean 7pauon 4 hOrss Vaaſaw anatayaeas xl

)

Mof duꝓ& aurdv Siusprcu. nnp eedne enc d e an„1915 390 3 Luin adeo Mens illa effécit, ut novum crimen hilosopho nostro— Suidas emmnait:— or Advxiν veε—ſd du OsG,HνικιQνιπνold rlνα/*τπασον oͤöban roð D:2od zaba pe0uun ⁴) Ldem posterioribus philosôphis fraudi fuisse, infra videbimus. 09 voll 3) Plut. v. Nio. c. XXIII IO p„do maßos dœomσςσεαετdν adνo danb Wadha4sGneson 2502 asaivns 2uravyuu aœl Gxids 1öpoν lg pα᷑:⁴ομ ααι³αεεμεμν vνcεxy, oðr aurs ααs ours d A6 pos Eydobos, à 41 64ν 6 66 1roS Eri, uddn 441p ual er eulaßslag ru g, alorse Bae„“,.e ee *) De hoo Haoehdote fanatico, omnium superstitionum acerrimo propugnatore ao Dasronopcſe Lobeck. sl. p.

c 1(*