13

Ibidem. πα ν ττπιO⁸⁵εεε.] Locutio haec frequens est apud Platonem, frequentius άᷣ̈ννια τ. Cf. Heind. ad Phaed. p. 114 C= 145, Stallb. ad Eutyphr. p. SC.

P. 311 C& D. 5 d— 6, νννπν.] Haec respexisse videtur Cicero Tusc. Quaest. I, 15: Licuit(otioso esse), ne et vetera et eæterna quaeram, mihi: sed, nescio quo modo, inhaerel in menlibus quasi saeculorum quoddam augurium fuluroram: idque in maæimis in- geniis allissimisque animis el emisltit maxime et ap- parel facillime... Et si(ita pergit paucis inter- jectis) quorum aut ingenio aut virtule animas exr- cellit, eos arbilrannir, quiâ natura oplima sint, cernere naluraes vim maæime: verisimile est, quuan oplimaus quisque marime poslerilali serrial, esse aliguid, cuius is post morlem sensum sit habiturus.

lIbidem D.&.m‿ιμιG ο0ασεαάαα] Ex praeceptis Thomae Mng. 8οσσοινννσά νHαιιοω&mπιρανο, sed apud Platonem huius verbi activum aeque ac medium occurrit significatione mutationis in melius. Cf. Astii Comm. ad Remp. p. 376, Stallb. ad Gorg. p. 461 D.— Proprie usur- patur hoc verbum dewiis, quae ad pristinum statum, unde luxata erant, reducuntur. Vid. Lobeck ad Phry- nich. p. 250.— In praecedentibus pronwulg. v⁰ ⅞ Lαροοσεωnbene correxit suo iudicio C. F. Hermann 1009 Krr., quoniam adiectum αιιο⁸ς inditati sgriptorem attractione uti noluisse.

P. 311 D& E sodl„αο †φέ⁴οοσαeν—— Magnopere se torsit Ficinus, ut sensum aliquem cum praecedentibus cohaerentem eliceret; nec. minus inter- pres germanicus, J. G. Schlosserus, hunc sensum reddens: Aber nur durch die Lehren der Weisheit er- halten wir den wahren Nachruhm, und schön wird der sein, wenn wir diesen Lehren folgen; aber;, wie gar anders, wenn wir ihnen widerstreben?— Locum sanavit C. F. Hermann ex cod. Parisino aliisque multis