— 19—

poreoa habendae sunt, cum Goellero*) aliisque VV. DD. assentientibus in huius anni spatio subsistere licebit.

In rebus factis et inventis providentiam divinam potius quam casum dominari, inter sapientes controversia non est, in rebus ad hominibus sus- ceptis et gestis consilium prudens et sana voluntas si defuerint, honos de- negandus erit etiam felicissimo rei cuiusdam effectori. Nos consilium colonia- rum condendarum a prudentia civili et studio salutis publicac augendae tam- quam ex fonte primo supra derivavimus. At fuerunt Graeci et Graeculi, qui causas rerum magnarum e rebus saepe minutis, saepius ex amatoriis repe- terent. Ita etiam hoc loco logographi, qui iucundioria quam veriora prodere sole- bant**), non accurate ut videtur inquisitis argumentis, altero alterum in re exor- nanda superante, nobis historiolam tradiderunt neque plane respuendam neque temere recipiendam. Ut fabulis Romanensibus fidem historicam adjungimus, ubj narrata cum indiciis certis et confirmatis congruunt, denegamus, ubi iis con- tradicunt, ita in iis, quae Diodorus Siculus et explicator graecus Apollonii Rhodii simplicius, Plutarchus ornatius et plenius***) de audaci Archiae incep- to narraverunt, res ipsa et famae mendacium videntur esse discernenda. Quarum narrationum sententia haec est:

Phido quum sibi Peloponnesiorum regnum Argisque patriae in coniune- tis Peloponnesi civitatibus principatum paraturus esset, primum insidias te- tendit Corinthiis. Quo consilio per legatos ab iis M iuvenes, civitatis florem atque robur, postulavit; quos, quum Corinthii duce Dexandro mittere non dubitassent, Phido per fraudem e medio sublaturus erat, quo facilius Corin- thum infirmiorem occuparet, quam opportunissimum totius Peloponnesi pro- pugnaculum esse intellexit. Consilia sua cum sociis quibusdam communicavit, inter quos Abro fuit, qui Dexandro, quocum hospitio coniunctus erat, rem aperuit. Ita Corinthiorum militibus, qui iam Phliuntem venerant, Corin- thum recedendi copia fuit †). Phido autem impetu magno, quis consilium suum prodidisset, inquirebat. Abro sibi metuens cum uxore et servis Corin- thum confugit et Melissi in vico Corinthiae terrae consedit, genitoque ibi filio vici nomen dedit. Cuius Melissi filius Actaeon formae venustate et pudicitia quum alios amatores tum Archiam allexit, qui e nobili Heraclida- rum genere editus divitiis et potentia inter Corinthios excellebat. Is quum Actaconi non persuaderet, ut sibi se daret, vim raptumque pueri meditatus comissabundus venit ad Melissi domum, amicorum servorumque turba stipatus, puerum abducturus. Reluctantibus autem patre et amicis ac vicinis quoque

*) Ad Thucyd. VI, 3. *n) Thuc. I, 21.] **r) Diod. Fragm. libri VIII. Ed. Wess. IV, p. 26. Schol. ad Apoll. Rhod. IV, 1212. Plutarch. Amator. narratt. 772, 25. †) Apud Plut. pro ot μν ⁵ϑρά⁶ασοο legas: oi ⁴εν ⁴ινν‿ mπιάααές dντεs vel: T'ddεντσα αme‿ X0G ν0¼. 3*