— 6—

Hoiendtry ante vocalem codex—%, ut Chers.§. 66: dνσσρ oν. Sed de iota non adscribendo vid. Keil. Onomat. p. 33. Et convenit adv. Phorm.§. 4: dυπννσαι ιι⁶.— §. 41: dοινπννσσ ναα.— d⁴ νηνσυυσ„ e⁵⁷d.—§. 45: A⅜ϑννσι mσάιοεα„:. et aliis locis.

IIoëe de. Euαιοοσοεειν.

Schaeferus ad Dem. Cor. p. 295, 15 haec adnotavit.„Eumoodhe Bekk., qui quum eandem formam in Cod. reperisset p. 257, 14 non adscivit. Formam 7 finali carentem non tulerit Lobeckius, quem vid. ad Phrynich. p. 284 sq. Sed vir egregius culpavit quod liberrimum est a culpa. E tragicis quidem poëtis certa citavit exempla Matthiaeus Eurip. Tom. VII p. 507. Quae si quid dubitationis relinquant(fortasse enim neges, et fuit quum ipse negarem Ind. Homer. Od. p. 179 idem quod illis licuisse prosaicis seri- ptoribus), at non relinquunt exempla comicorum. Vide Aristoph. Equit. 22. Ran. 285 sq.“ Lobeckius enim haec:„Non dubito, quin nonnulli in adverbiis localibus— 7 sꝓερκνααειιν praesertim ante consonam detrahi posse crediderint. Choeroboscus in Hort. Adon. p. 216, b: Thēs r ror εrονιμαασι τ eευνέ, 2dτυιοέν uòαdde, pidey va rofe ö³ʃol εεαε arœtudν dεαᷣνdodiô—τ v. O0eν d dννυνςαιρον εαάeονεέον o»οdmovouo aur6, od0ανοε 10 †ς, εᷣ 13 d⁴νν. 71 d ½ Gανννια πrore Herd roũ rd rolxõta yodqet. IIdem affirmat Aristarchus junior in Bkk. Anecd. p. 1400: Oi Arrwot derrc rdà Leisd re zlr νν‿ Oertud roita οεοπα τυνυ πμ⁴εοωυν☛να tds ν dνοιμπαευνν ƷwG ν πννννονανκν, dBεᷣρςασeνο aHl qπ⁷σeεεντνοο επιιεοσεμνο, uerd roũ*„οα|ωπνιασ, d ot" Gαm⁵⁴Πο σeσιεραχαε ν uēςσ oες ᷣνυα coqois errornudris sνuderorra Siloòe. Oi s Tres ½α oũ ⁷. Tbεντοlς ον μςς⁵ε⁸⁷ oi Tomntœ αοαάεπωά⁵οres zH ο mMdi i drdpun rou eᷣroouν εeνημενο⁷ πν⁴νι—σἀ⁰wον ⁴ιιν εml- qeoouëov uerd oĩν„⁴†σοðσ πΤũ d ierros.*&᷑εσεκοοσεένον öSt=æ roũ v. Thlobror du ν s ro? ufroov drdpun wl εν roc eils* axu ν oouν εν‿ιεειναάααν τoꝛε et0⁵σσρν, oO 16 HOsοεων Néoε, Trlνεανεν, τ Oοꝶν, o Au1, IIolldats, Eudde, Tayðùs, Aroguag na Toĩ Oαοιο. To?to ds oiros d2ον ενονσρι dννινις σνοσπν⁷. Aliter existimat Etym. M. p. 385, 47. Coll. Zonar. Lex. p. 896: deε dε iroeeν, ött Td rodde ar IIOoος ν/ 8bXKcd duoο T1oες oν ν podᷣoeraν,&i rmꝙ†wz⁷en 2r†εαροα. Quod sequitur Tzetzes ad Lyc. 182. Itaque nihil dubii relinquitur, hujus scripturae vestigia non ex errore graphico, sed e gramma- ticorum quadam haeresi ortum habere. Hinc sunt— ε— Platon. Legg. XI, 131. Xenoph. Cyr. III, 3, 25— ur⸗ςσ0« Plat. ib. 137.— De recentioribus— nihil definiam.“ Haec Lobeckius. Platonici codices quamvis discrepent, tamen potius adversari videntur quam adstipulari. Vid. Schneider. ad Civit. Vol. Ip. 124 sqq. Ad causam dirimendam testimonia audire solemus.

Si poetae, qui etiam ⁸πο neque solum Jones, sed etiam Attici(Aeschyl. Agam. 19) usurpant, metro concedunt, ut Eurip. Phöniss. vs. 1471(= 1500): b* ud ardEan 06 ⸗ℳ IIolvrelenr dooi, de quo usu vid. Buttm. Gramm. II p. 340 ed. 2°, pro eo testan- tur etiam lapides, ut Inscriptio Attica Olymp. 123, 4 in Hall. Diar. 1834 Archaeol. No. 31 lin. 13: 10 ν ε. αααταοωςεε νωπνπ. At Corp. Inscr. I No. 102 aetatis Demosthenicae: ν τ duoοοα⁹⁵εν ονν. No. 107, 17:[roũ Ʒνισ0Ohe Jo]ldrou secundum spatium literae expletae sunt 14. Fragm. Hyperid. Harris. No. XVIII, S:[Euσςoονεέκν ρινιων. Eadem fragm. No. V: