— 6—

unqiαυα Sed fortasse post Hi‿νυοοον excidit νrνrt, i. e. in gratiam ejus Lysiæ anno Anarchia in Pireum, quem Thrasybulus obtinebat, reducis facti(Lys. or. e. Eratosth.§. 53:&rαια§ε⁸ 2is rν IIνιιέ 1νννν ete. ante quam trigintaviri ejecti essent. id. ib.§. 54) in oratoris igi- tur gratiam Thrasybulus post reditum civitatem rogavit.

Sed arctius propositam quæstionem absolvendam locus de vigintiviris ab Andocide traditis complectitur. Carolus Hermannus enim vir illustrissimus et doctissimus in Annall. Beroll. 1842 Nr. 19 p. 148 sq. ob Andocidis traditionem Eustathii I. c. Tσοασεκονεα τποοσταη‿αιν mutandum esse jubet in izoοασν ποοσενν, ν in k. De quarum literarum confusione vid. intrr. ad Gregor. Cor. p. 146. p. 405. p. 721. Canteri Syntagma sub K. Sed nos quidem vehementer dubitamus. nam hi XXviri non præfuerunt ertordrat, sed legibus fuerunt describendis. Deinde non uno loco ab Eustathio, sed etiam a Scholiasta Platonico et a Polluce idem traditur. Onom. I. c.§. 101: Erer O8 role rerraο⁴eεννπα tofs uεrd rods ridnort πυοστισ⁴dO ι συ—ier Euot- xie, ei cerraοeνμοωνεια σe⁹οο‿εεν dστιαιν⁴αννν Sνν, dιν τοντον Eiοπσενν dιανον. Itaque ter quaterve essent manus corrigendæ. Nec numeros tentare audeam nec Ferrario l. c. ludum a Polluce ignoratum esse censenti crediderim. Integra Grammaticorum verba arbitramur et ooordras illos cum Jungermanno Pollucis interprete dico Demorum præœfectos, qui olim tri- ginta, post trigintavirorum odio ad quadraginta aucti sunt. Polluc. VIII.§. 100. Ipsam rem, casum talorum pro numero Euripidem dictum esse, nemo in dubium vocare potest, causam au- tem nominis Grammatici, quam non traditam repererunt, sed fingendam sibi sumserunt (quare dôouet dicit Eustathius), falsam prodidisse videntur. Potius ut tot alii viri, quos Meursio- rum diligentia collegit, talis et tesseris celebrabantur vel notabantur, sic Euripides junior, fortasse propter quadragesimæ tributum a poëta rogatum et comico ridiculum. Aristoph. Eccl. vs. S25 sqq.: T5 0 eναemφάνος oνmνς αeres εεε dνμννμε rd³εαντs ε&σαεςααα πιενεαάαα⁴ᷣαιια π Aε]Tie rerraοοσε, ie&οσι μνονit e; eνς aανειοαονπς drnie Euν etc. ⁴νι natenfrrou axd dνο Euowiny. Post talem comœdiam nos miramur si Euripidis nomen etiam ludentibus ludibrio fuit? De quadragesima illa vid. Böckh. Oecon. II p. 27.

Restat vero, ut, quomodo talorum ratione numerus 40 fiant, quærenti respondeamus. Quo- niam ludere licet, brevitati studentes oculis lectoris proponamus tabulam, quam ut probemus monenda sunt hec: 1) Si canem, infimum casum(1. 1. 1. 1), et venerem, summum(1. 3. 4. 6) comparaveris, videbis quater eosdem numeros pro singulo numeratos esse(1. 1. 1. 1 pro 1) intelligesque pares veteribus infelices fuisse casus. Quare præter canem etiam re- liquos tres pares casus inferiores ponendos esse putamus imparibus omnibus. 2) Binarius et quinarius numerus, qui in ipsis talis aberant, etiam in casibus absunt. 3) Si 1 et 6 situ conjuncti erant, senio non numerari videbatur et hac ratione explicandum esse prover- bium Xtos(unio) aaouords KXGov(sex) oun& ꝓv. Eustath. Hliad. XXIII p. 1289, 64. Cf.