4 —

6, 9„ O, 0, 4. 0bsop., Aug. 2, A, C, P, R, S, T, U, V, Z, Bb, Ii, Vind. 4, Rehd., Harl., Harris., Laud., Goth.

Venetus, unde App. Francf., Weimar.

Vict., Vind. 3, Aug. 3, Bern., Meermann.

judicium Taylori in Reiskü Præfatione Orr. Grr. Vol. 1

Lindenbr., Lessing., Ald. Tayl., Bodlei. et pars

Qua cum tabula cf.

p. IVII. et Reiskii judicium ibid. P. LXVII.

Præterea Indices, qui nominantur, veterum Editionum ex Aldi et Feliciani codicibus manarunt. De iis primum videtur esse dicendum; deinde commo- dum est secundum ætatem Editorum recentium describere codices reliquos et post Conspectum notarum diversarum meos codices exponere; denique

codices nondum collatos recensere.

De Indicibus veterum Editionum.

Aldus Manutius Carteromacho græcarum latinarumque literarum pe- ritissimo(Jœcher. s. v.) operas regente et folia typis expressa inspiciente a. 1504 Venetiis fol. primum Demosthenis orationes et exordia edidit e tribus codicibus, unde ad calcem operis adjecit lectionis varietatem, inscripto titulo: aαmςαοαs, dr ierde er 6r4οςσ ⁵ενιοοτεν ιr νο. Hunc Reiskius dixit Indlicem Aldi, Taylorus Mss. Aldi. Tres autem fuisse primi Editoris codices manu scriptos ipse auctor est in Indice ad Tom. I p. 155 lin. 10: roia pdο iπ:ous“ sc. dvripoαmνα. Qua vero socordia hic Index confectus sit, ex eo intelligitur primum, quod in textu asterisci sœpe appositi sunt ad Indicem ablegantes, quibus in Indice nihil respondet, etiam recurrunt illa signa in aliis Editionibus pari negligentia; deinde repetita est nonnunquam in Indice illa ipsa lectio, quæ in textu invenitur. Hæc pauca præmonenda erant, plura largiente Reiskio Præf. p. IV sdqd.

Ejus operis quum pauca exemplaria expressa et cito distracta essent, postea, fortasse decennio præterito, quanquam eundem annum titulus ostentat,