15

celari amplius non possint, ipse Tuae Humanitati ea plane denudabo et detegam. paucis verbis usus, ne T. H., quae et ipsa(proh dolor) non optime se habet, molestem, aut justo diutius detineam. Rogo igitur et obsecro majorem in modum, ut T. H. haec parvula perlegat, et, quid mihi aegre sit, cognoscat: quamquam illud verbis a me dici satis apte non potest; melius intelligo et sentio, quid me urat, qäam ut eloqui possim. Conflictatus sum hactenus fere per biennium cum morbo isto ddioso(Salva reverentia) scabie, qui mihi non tantum corpus totum deformavit, vires nativas exsuxit, dies noctesque miserandis modis me excruciavit; sed me ad omnia remissiorem et negligentiorem et ineptum reddidit. Hoe tamen tuli et fero; nee nune quoque de eo conqueror, quamquam durum et satis molestum est onus. Est aliud et longe acrius et periculosius, quod me affligit et macerat et cujus causa nunc adsum, D. Rector. Non aliter intrinsecus intra corpus meum comparatunm esse sentio, ac si connexio nervorum et socia membrorum officia plane nulla essent, sed omnia luxata et conscissa forent. Hinc vires solidae omnes vanescunt meae, ut ipse me sukinere et portare vix possim. Atque obtorpeseit peritque omnis illa prior alacritas et amor, qui in me fuit, artium liberalium, ut studia mea jäm non progredi, sed regredi, non crescere, sed decrescere manifesto deprechendantur. Me ipsum saepe admirabundus contemplor: quinpedes! quae manus, qui venter, quod corpus! tantum cutis ossibus haerens: et vultus, ut eredo, etiam sutis indicio est. Cumque hoc malo satis longum tempus jam cünflictatus sum et adhue conflietor quotidie; numquam tamen illud detegere plane volui, semper me spe inani lactans,—— sese remitteret et— hac eruce et dolore liberarer. bichol dup anschem hiddrf f mn

Sicut autem, D. R., nleera venenosa aut alia vulnera eglest 2t non curata Prineipio vires sumunt et proxima quaeque inficiunt, ut saepe novum malum et novus morbus sese agglutinet: ita et mihi evenit. Conatus sum illa, quae dixi, celare. Quid fit? succrescit et exardescit novus et acrior longe illo priore morbus, quieum jam per quatuordecim dies et ultra negotium fuit. Perpetior compunctiones, nunc in hoc, nunc in illo latere, nunec remissiores, nunc acriores, quasi ferro acutiori aut alio instrumento perfodiar, Stringiturque umbilicus ac retrahitur intrinsecus, ut qui jamjam per spinas et-dorsum a tergo sit erupturus; ut sacpe omni sensu abeunte in deliquium collabar cum vitae periculo. Afflixit me etiam illud, AuodD intra spatium quinque dierum naturae opus(zalva reverentia) non potui per- ficere, quin et hoc non mediocres dolores mihi crearet. Quae omnia, D. R., qualia sint. re potius experior, quam verbis profero. Nemo enim melius sentit, qua parte calceus se urat, quam qui eum gestat. Usus sum quidem jam fere duas septimanas balneatoris nostri ope et medicamentis; sed nullam inde percipio remissionem doloris et mali, atque idem est, ac si nunquam quicquam ille applicasset: immo augeri potius quam diminui morbum meum intelligo, posteaquam suis nescio quibus herbis et potionibus me macerat.—

Hoc igitur me impellit, me cogit, me protrudit, ut, dum adhue aliqua spes apparet, medium aliquod quaeram. Quo autem quaeram? quo? nisi apud te, D. R. In te enim omnis mea spes sita est: tu potes me perdere, tu potes juvare. O ne me deseras: si deseris tu, pereo illico. Quapropter venio et peto supplicibus votis, et obsecro et obtestor, ut me in patriam ad meos proficisci sinas. Hoc si impetravero, D. R non abitum in patriam impetrasse me putabo, sed i ipsam vitam et valetudinem meam: et te hujus auctorem et conservatorem(post Deum) in omni vita mea agnoscam et pracdicabo. Deumque O. M. assiduis votis orabo et precabor, ut vires tuas et valetudinem in dies magis magisque