13.

Hoc unum epistolis—— ut carmina sua 2d Melissum— saepius ab aliis petiisse..—

Quibus rebus expositis restat, un pauea Aldam,use qaum ad totam eivemd rationem, tum ad mores Taubmanni pertineant. De infirma ejus valetudine deque egestate jam supra satis est dictum. Atque erant sane haec mala magna et gravia; quamquam multo magis vehementiusque agitabatur incommodis iis, a quibus vix ullus puerorum vel adole- scentium convictus abesse potest, invidiam dico, culumnias, delationes. Atque ipse, quum aliquid esse sibi videretur, minus fortasse modestus fuit quam debuit, liberiusque*),. quam magistri et alii ferre poterant, pro ingenio suo et loqui et scribere solitus est. Pariter enim abhorrebat a simulandi atque ab dissimulandi arte. Ita facile delatores reperiebant, cur accusarent Taubmannum, qui saepe a eriminationibus sese defendere cogebatur. ²)

Cur tam diu Heilsbrunnae retentus fuerit, etsi cornua usitato illo depositionis more Jam a. 1590. Tubingae deposuerat,*) ipse magis significat, quam aperte dicit. Sive non

wol berühmt machen.— Die Weiber wollen ſunſt gern geruemet werden. Dlla affert cancros: Juppiter! ego nullum unquam ederam, nec modum sciebam tractandi eos. Ede, poeta, ede, inquit. Ego accismis*) satis diu utor; tum: Edepol, domine poeta, non esurio; coenavi modo in hospitio. Tum aliud dicebam; postremo fateor ingenue, me nullum unquam edisse cancrum, neque modum scire. Effusissimo cachinno reboat et addit: So lernts heut von mir, et aperiebat mihi cancrum. Postea afferri jubet lauream coronam suam, surgensque mihi imponit his verbist hanc tibi crescenti poëtae coronam impono aridam, ut vena mea est; paulo post (deo adjuvante) dabitur tibi viridis, ut vena tua est. Ego pudore suffusus sedeo laureatus ad mensam, loquor laureatus, poto laureatus, rideo laureatus, laureatus omnia agebam.“ Ex ep. ad G. Specknerum.

*) dreriauols De cancris sicuti de tota re vide etiam carmen Taubmanni ad Homagium missum in Taubmanni Columbb. poetic. Witeb. 1594. p. 176 et in Taubmannianis.(Frankf. u. Leipz. 1722) p. 239.

¹)„Apud te est scriptum illud nostrum? Sie enim audio. Cujus autorem me dicunt. Purus putus illius sum auctor. Fateor, non nego, sed in partem. Quis enim alius boe faceret, nisi qui primus? At is ego in schola quidem(pudenter hoc a me dicitur, haud confidenter).— Eo ingenio sum: drdgo μάe0ę-Ka pp. Das gefallet den unsern allhie nicht alleweg; ideoque nomen Taubmanni saepissime febricitat.“„Ich glaub, ich bab wohl ſoviel im Cicero geleſen, als mancher, der viel davon ſchreiet. Ich hab noch kein Ciceronianum hie geböret. Audebo dicere: detur mihi tempus commodum; ich wil ſeben, ob ich nicht ſobald ein epistolam oder orationem, quae Ciceronem sapiat, ſchreiben tonnte, als deren ciner, quibus Cicero plurimus in ore est, in scripto nullus.“ Px ep. ad Rectorem.

*)„Novam calumniam, sed audaciam non novam, accepi hesterno dfe. Ausus est quidam, fretus fortasse gratia aliqua, quae ei est tecum aut studio calumniandi aut mei upprimendi— affictam mihi calumniam ad te doferre: ex me auditum esse, me sine tua opera posse promoveri, et quae reliqua fuere.— Testor Deum curdiognostam, a me numquam tale quid dictum, quantum animo recordari possum meo. Sed quid immoror? Conscia mens recti famae mendacia ridet.**)—„Es wird oft ein wort weis gered, ſo gehet ein ſolcher calumniator hin und kehrets eim im maul umb und heiſt es ſchwarz“ Ex ep. ad D. M. Adam Franc.„Ad alterum quod attinet scriptum dominis nuper exhibitum, scio, ut sciunt omnes mecum, quid egerim; nec magis reus sum, quam eorum ullus: neque adeo me peccasse fatebor, quia verum dixi; si quid peccatum est, non solus peccavi. Ita sentio, ita scribo; ita loquor in posterum etiam.— O liebe Herren praeceptores! könnte ich also hinder dem berg halten und den Fuchsen 7 ich wold auch oft besser angesehen sein, als ich bin; sed hoc me perdit, quod scapham scapham dico, et ore eloquor, quod corde sentio.“ Px ep. ad Gurkf. pracc. 3

*) Ovid. PFast. 4, 311.

¹) Quid sit cornua deponere, quid 4eposttts. quid depositor, vide Grohmann, Annalen der Universität u Wittenberg. Meissen 1801. II., p. 217 sqd. Totum depositionis ritum multis verbis nuperrime exposuit Oskar Dolch I. I. p. 156 sqq., qui cum Grohmanno in eo falli videtur, quod hune usum saeculo XVII. attribuit. Taubmannus in ep. a. 1590. rem utpote notam satis que vulgarem tangit.„Quod posterius, etsi tanti momenti non est, si adsit, magno tamen esse solet dedecori nostratibus, si absit; quod res testatur et ex his nostris nonnulli, qui jam deplorant, quod in omnem vitam Beani ſef. Dolch p. 150) audire coguntur. Ex ep. ad Rectorem, qua rogat, ut depositionis causa Tubingam proficisci sibi liceat.