8

„Taĩc ³ε νιν 1μειννεέeάνμιο ϑινος, TTaαο ϑειασι τἀ πιηεεαασ multaeque felicissimae imagines ab avium natura deductae, qualis illa de puellis pavidis apud Alemanem(fr. 28): „AGαm d'απανκιαα*εαideεν, Gι 60εεςσ ¹ιν ¹-· πμεηοσιμισιηανέυυε et apud Alcaeum(fr. 27): „Erra*ε‿ον ⁶⅜σν ⁶οσιισεές εννν aleroονεεςᷣαoσμνας αemακνa.“ ¹)

Ipsorum quoque vitam poetae avium vitae, quasi cognatione aliqua illis sint devincti, comparant. Rapi se in amores profitetur Ibycus, instar avis in altum evolantis:

„Alei u, d iae Su⁵⁴ε, 1αeανκιπιπνινεαοοο ς ⁶ταα ττωιρννοες.“(fr. 4) itemque Anacreon fr. 24: „Auœx ετανισι cα μ νυνιαον mwœ:bt ⁶mννέαασσ τοςσσαας dιαα τν ένοσπ*⁴

Perdicem cantus magistram vencratus Alcman, omnium avium modos acriter intelligens(„O!0α§'ονσειανςν⁴ις μmσν*ς fr. 67), haec profert(fr. 17):

„Eny 160e 2 εέι tκιαν 85*,„ε?1⁰/«M 6 νο 7⁴.ακανααόάόνρσε⁴ωυ σσ⁶ςμμα σωννέιέανο*ς.“

Pulcherrime vero idem poeta decrepito se comparat cerylo, qui, cum membra non amplius gestare possit, alcyonum alis nixus aërium pervolet iter. Optat igitur, ut ipse, senectute confectus, virginum integris viribus fulciri et usitatis choreis adhuc sese admiscere queat:

„O0'ειντιννπιμιαςεινιναχι αμνμ⁴ ουες εμεορσινο⁹

pu εοσιν ddνααν ⁵αε d α*νοος v,

69 1' mτιιαοαο ⁴σϑοι ³ αςαννεαςσι—ττοπταμ

Ä 6„,„„

vy eyes roο εεικν, ιη⁶ορς ⁴αs νις.“(fr. 26) Varia describens avium genera Ibycus vividissima conducit epitheta:

„Toë udv erdoςιν εέπν αἀmνοεdοιςι

ꝗ⁴ν εœe⁴συ mł mwwde

rœνεν πχέᷣ˙ α M*ο⁴ς⁶³ειεοο 1ασισπαοοꝓνο⁵es

xdaεονεσ τυαά̈υννασαιπμινεουο.(fr. 8*)

1) Miror hos versus a Bergkio illumque secuto Theodoro Kock(in libello pereleganti„Alkäos und Sappho“ p. 15) inter Stasiotica esse receptos. Hostium strages fortiorem desiderat imaginem, velut illam Bürgeri nostri de vento nubes exagitante:„wie wenn der Wolf die Herde ſcheucht.“ Verum docent simillimi Alemanis versus, recte inter Parthenia relati, et Archilochi fr. 105:„Irddooudar dore dεννα Longe dispares petuntur a venatione pugnae ac mortis imagines. Memineris tantum, ut nostrum locum intelligas, Cbriemhildae virginis, falconem in somnis videntis misere ab aquilis dilaceratum:

„wie sie züge einen valken, starc, scoen' und wilde, den ir zwén' aren erkrummen.“*

Simile Atossae reginae somnium narratur Aesch. Pers. 206. Cf. Suppl. 223, Prom. 857, Soph. Ajac.

169, Antig. 103.