— 309—

1) prima pars: deliberativa(duouaer)), 2) secunda— demonstrativa(rxιεέεαιντιιQ), 3) tertia— iuridicialis(òοααο2⁵οαι). Haec dividitur in: a, absolutam(«ar or*πνυνν. dντε τνι), b, assumtivam(uar dyrideεᷣαιρνι dνriεᷣτ1αν). Eius partes sunt: x. concessio(uν 9h), quae est aut: I, purgatio propter a, imprudentiam b, casum c, necessitatem, aut 2, deprecatio(r0οπσαςαε τν⁶ις), 6. remotio(duerdταας) et l, causae et 2, facti, p. relatio(duvripyx 1„εαᷣ, d. comparatio(dvrlorαςσ ε. ε⁵dνμιεμ⁴⁴⁶αιφςφ]). IV. Quarta pars est negotialis(zoœœνναμ⁵ασρ ασα). B. Quaestiones logales(oxzονισεας O 1uα), quae sunt I. scripti et voluntatis(wærd GSdν uœᷣx dereO*G„ s. Otd- volcv, de scripto et sententia), II. ratiocinativum(G6νA10p 1½69), III. ambiguum(dρα αl) et IV. legum contrariarum(dvriνοαα).

Inter status rationales et quaestiones legales autem Hermagoras id egisse videtur, ut quaereret, utrum causa esset simplex an iuncta, et si iuncta, utrum esset ex pluribus quaestionibus iuncta, an ex aliqua comparatione. ¹) Eodem modo Quinctilianus, quem hac in re Hermagorae vestigia secutum esse putamus, ²) statuum doctrina absoluta, causaeque genere cognito„ceterum causa omnis, in qua pars altera agentis, altera recusantis, inquit, aut unius rei controversia constat,

1) Cic. d. inv. I. 12. 17. Quinct. III. 10. 1. sqq. 2) Hoc ex ipso rerum progressu inde a lib. III. c. 6 usque ad finem lib. III., si ea, quae

in Ciceronis rhetoricis legimus, licet comparare, sequi videtur.