— 47—

editoribus Euripidis persuasit, ut vel hodie in hoc loco falsa lectio inhaereat. Quamquam eναeνοοs re⁴ναο et Eustathii testimonio confirmatur²*), et tragicorum cum omnium tum maxime Euripidis eloquium decet, et frustra de ea God. Hermannus atque in Thes. Steph. Lud. Dindorfius admonuerant. Vide ne huc quoque irrepat.

Sed alterum superest quaerere quod difficilius est. Offendit non solum apud poetam verbum finitum& ε8ανονε cum participio Gενοειννes per re consociatum sed etiam ipsa Scholiastae interpretatio. Videri is potest idem legisse et vestigia Pindari persecutus esse, cum non minus duriter per re ad- iungeret νοανυυντ, cui tum explicandi causa subiiceret ubl ⅜ροvriovreg dado gauroug. Quamquam insolitas structuras verborum non mera iteratione hi homines repraesentare solent, nec si ipsa verba poetae repetiturus erat, 2oα m*τπ☛ in ueycha convertere debebat. Id autem fieri nequit, ut re— aal inter se cohaerere voluerit, cum interpretes veteres nunquam id faciant sed semper explicatiora per simplex at adiiciunt. Nec possunt facere, nam per re— act non unum adiungitur, sed coniunguntur duo quae simul disiunguntur ét opponuntur alterum alteri: vide adn. crit. ad Ol. XIV, 5. p. 192 sqq. Nescio an non literarum sed distinctionis literarum error utrobique corruptionis causa fuerit, ut apud Pindarum*

aν ϑιυυαααιννν ονe τα ⁵ιν˙ς ³⁰) ceye 1Oναι τ"& Aiò dννομρσοαιςσ ⁶σρσς 0d Erercs rénuα⸗ d⁷ Ʒ‿μαν μ̈ναρeνοdolaiς ενμανονεν, Eoy ars roldd dενοενυνe ederai S„dο dνdei Aridν uix ars. apud Scholiastam vero

aα 1 1νν e νρσσσισμν prog rôν αoy ον roig gurolg aul raig dοονρσσσς dνυαεmτ¶˙,.U... 10

(d⁸) dανάα⁴ό⁶ενον τεοοσ έα τ abg... o0 OοεννυνυμοπονGαενꝓ cq dννμιππσωα, dadd αεννοαριυοοναεν

uey⁴.2α rs usvotvdreg ul—ꝓoovrlgovreg drto gavroug. legendum sit. Are pro adverbio ab Homero quidem Hesiodoque et a tragicis abiudicant plerique criticorum, illud Lehrsio hoc Porsono duce, etsi vereor ut a quibusdam locis recte exulet, sed Pindaro ita consuetum est, ut vel in his quae ex tanto librorum naufragio salva enatarunt novies inveniatur. Ter cum participio coniungitur(Pyth. II, 79 sq. 84; fr. 109), quater vel quinquies postpositivum est (Ol. I, 1 sq.; XII, 14; Pyth. IV, 30.; Nem. VII, 105; fr. 109(2)); ipsa vis et potestas huius voculae aptissima est. Ubique enim ad rem omnibus notam refertur, ut aut exempla et comparationes ex vita hominum media desumpta afferat aut id quod quasi per se intellegitur. Quo pacto fit ut etiam cum aliquo aculeo dicatur, ut in illo

worl 0" ½˙0„%, dr“ 2„9G½ 26„, 1⁵αιααο dineν dνπο⁹ενασοσπα. i. e. qui quidem s. quippe qui, quia scilicet inimicus sum'(Pyth. II, 84). Nec multo aliter ib. v. 79 sq.

därs pdo iuαμον πινοωνεεοωας 5‿αἀκ̈

oneuãg Eréας, ddmπrorog elulνâ„&eallog dg de 0u0 d²³αασς.

i. e.(non ut si ut Disseno placuit sed) cum scilicet cetera retis supellex in profundo mari laboret,

29) Laudat enim(lapsu memoriae invertens verba) asyaldvooa ursανotax tanquam insigne acumen Euripideum in Comm. ad Iliad. p. 462, 4(= I, 369, 25 ed. Lips.).

30) Quod persimili istius vitio in codd. oöro.ειμνοο scriptum est eaque vulgata lectio erat, donec Heynius ex Scholiorum interpretatione rectissime oörαςσ ⁵⁵ινοε reposuit.