— 44—

Mingarello dαoνn un(vel potius uuv), aut, quod praeferam, dααονs d ty vel dyεοντοοι rov, quorum hoc verbis scholii usuque poetae, illud facilitate corruptionis commendatur et consimili loco Nem. VII, 24 sqq.: rupa d' Exse —jroo dlos dνοον πμrog el„dο rdvν ϑddειαν⁊déνεν, Ou asn dl IoAoels 5 zaoreode Alag knase dui ροευνν 1e*ονν εos. ubi non minus depravatum est quod in codd. legitur 5dv“ et àdvν. Recte autem se habet udv i. e. ilum quidem, bonum civem vel prytanin felicem, fortem, modestum, non quemlibet alium. Sed in altero haeremus. Cur poeta tam ambigue locutus est? quippe quem non fugeret haec verba plurimis qui audiebant nihil aliud valitura esse quam dv aãuεα nersgour dανα⁴, léyo éorœrou, löyor Hvτν, suaoylat dori" et quae his sunt similia? Soline ille confidit arsi rhythmicae, ut recte intellegerentur, an ne voluit quidem intellegerentur? ut oblique admoneret de adversariis Aristagorae malis civibus ac seditiosis qui optimum prytanin detrectarent? Sunt quae eodem ferant(vss. 44 sqg.), si ille in suspitionem inciderat regni appetendi.— Equidem nihil affirmo, sed aut prudens sciensque ambigue, aut minus considerate sic locutus est. Sin vero hoc scripsit 16„ 1½ d“ doτνν ⁴ ναευν½ν νν aiueiεοᷣα τοεσαιν, nec Pindarus ullam aut ambiguitatem aut perversitatem sermonis admisit, et multo minus quaesita et obscura est utriusque Scholiastae interpretatio.— De insequenti versu nihil habeo dicere nisi nec sanum videri mihi dexcstεε ⁴οιdαe nec hodie perplacere mihi id quod olim non sine temeritate invexi 1,„ν˙q Ʒν dο⁶ας. ²6) Prat cum dꝓναιν ρσρ eέν et daidαεέυντνs dε⁶‿έμκνσο⁸æς(cf. Eurip. Herc. fur. 690; Iph. Aul. 1480) coniicerem, quia causam non videbam, cur Scholiastae quod de uno scriptum haberent ad plures traduxissent, sed iam secus esse video.. ad 24, 1. dvraycviτν Med. B. Boeckh.— dyοďν Rom. sqd.— de Vat. B. n. n.— 3. Ennaldenc] dendes Med. B.— 4. à.65o ν] 5 ι ᷣ Med. B. ad 28, 2. diαrsdeiœα Boeckh.] duœrseia[Vat. B.] Rom. sqq. Med. B., recte. Infinitivus (vitium typ. ed. Boeckh.) sensu caret; elaædodeg dnvmodrsOov duœreheicœt est à. Ovnoöreat oudct, spes cunctantius affectae i. e. cunctantiores. Ib. Hudννα LTuαωνν(sic) Med. B. Voluit ft. No scribere. ad 30, 1. ⸗ooetrar Rom. sqq.— οοσꝓ⁵εtta Vat. B. Med. B., recte. Vitium Zachariae est. Non dicit Sch. nullum propositum, sed nullum adiectum esse nomen. Boeckh.: vide ne legendum sit n96Gecrcd.— 4. In vs. Hesiodi(Theog. 232) ε ⁶, Ä6 à00æ.ν Med. B., male.— 6. Post ri 2 u—p Odunctv neglegentia haplographica sive editoris Romani sive eius archetypi(de Vat. B. n. n.) nonnulla verba exciderunt. Legitur in Med. B. rij 2⁴νννsƷυακνασν εάα* Serεm ₰ιν, dvr! roö,&,& od oæ döri odn slul rloduos. d 540e voug obrog val ad„deo ròv dνον ααα τννυεμιφoᴵZLO8çzQmspf 2 1e IIoHννl ατε. Videtur Sch. dicere esicut existimor(praedicor) non esse periurus',(quasi meam fidem) non'sicut arbitror' aut de qua re glorior me non peierare', nam mediae vocis doεᷣςouœut exempla non reperio.— 7. dvrayουνιιιομιναυμν Boeckh.— dyohitout“n- Vat. B. Med. B. Rom. sqd.— 9. Extr. Med. B. post dνα ⸗νσαeφεενοο i*ν νemνανƷ Zaddit roig rsgνοαα, non transmisit igitur verba Pindari eu 0 0 ½ ßονεοασν—

26) De qua coniectura in adnotatione critica nihil adscriptum est, quia occurrit, cum in hac plagula menda typographica corrigebam.