15

α) coniunctivus praesentis exstat:

in apodosi futurum invenitur: I, 86, 2 1 G Sε⁵⁴⁵ρέα‿οις, ν αυσοοιιέν 000.έ⁴ G œĩ οά A⁴υνκυιιυνιον Sim. 82, 2 bis(èoτœ excidit, Iuev fut. vi praeditum est). 141, 5. 143, 4. 144, 1 et 2 et 3. II, 74, 3. III, 13, 7. IV, 10, 3. 64, 4. V, 9, 6. 111, 4. VI, 17, 6. 18, 4 et 6. 23, 2. 36, 3. 38, 4. 41, 4. 91, 1. VII, 15, 2. 62, 3. VIII, 53, 3.

Reliqua exempla sunt: I, 32, 2. 34, 1. 140, 1. II, 72, 1. III, 66, 4. IV, 10, 2. 85, 6. 1187, 4. V, 18 †, 4 et 5. 23 †, 1 bis et 2 bis et 3 et 6. 30, 3. 47 †, 3 ter, 4 ter,(5 ad verba ö*QàαGν εe dXOyτας ϑιεέναι..*)* 11 νννσασασνσμέιννωπν τσm—mαμνεμω vmναμ³⁵ινντmνν οον εdꝛ, mente addendum est 01ʃσι: vr 10 elliptice aeque ac saepius ei 4 ꝛ positum est: cf. I, 82, 2. VII, 60, 2) et 6 et 12. 101. VI, 11, 6. 13, 1 in. 18, 5. 22 bis. 85, 1. 92, 3. VII, 12, 1. VIII, 18†, 2 et 3 bis. 37 †, 3 et 4 et 5 bis. 58, 4 bis et 6 bis et 7.

69) coniunctivus aoristi exstat:

in apodosi futurum positum est: I, 81, 6 1n).. I5 S1ide εꝓπμιαιαιέεα ς τάμ αανυνοννασανεαιασ 6 7r01l⁴ος, Jv vn pi MτιννQιιιιιεακ. Sim. 120, 2(⁴.ναμνισαι aor. coniunct. esse et rerum conexus et quae sequuntur ei τ νόαι αμιοοσιπιο, demonstrant). II, 54, 3. 62, 3. 64, 3(fut. exact.), 87, 9. III, 13, 4(praecedit elzég c. inf. pr., sequitur ind. fut.). 40, 8. 44, 2. 46, 3(EOα ßõ—supplendum). 67, 7. IV, 59, 4. 92, 4. VI, 23, 1. 33, 4. 41, 3(orαι supplendum). VII, 68. 3. 77, 7.

In apodosi ν c. opt. positum est: III, 46, 2 Gmαέιαςν.. ör1*ν τνεα τ ἀmνιοοοαα πνς py 40 1.⁴⁴έςσομεέυ, ⁸1ο0 oGeνꝙέςσ ιασι.— Difficillimus est locus IV, 63, 2, quem una littera¹ adiecta sic scripserim: 10 Sεαιαααν τει νυρνμιμέν πεέιν⁶eμιεανοιιοι μμενννιμ—πά⁴αιωι εεοντενι ⁵ατοs εν 9ε ⁴ασρ d— 1ς◻ᷣ αιντQ⁸ dντεές τ⁶eν ενν ασ εας νυνυιασ εε 100 dοrs⁵ dνμάυηνοιινεασν νν Ʒε mρꝑ 0ν⁶αόφσνςσ ⁴έιιι à‿νπόαασαιινεέν, ο mQμεαι τοο τισιοσασα τσά, dAdd za*αν i rννονιέάν, Ʒο 10⁸ G⅜ν ꝙτο/ ‿¶Q¶ũει⁶σατωσ, dαοο§ ds od o œ αedoνηνν νέννοdαμεα(codd.„iνννιέαάα Suo iure enim Stahlius iis, qui Godofr. Hermannum de part. ⅜ν p. 42 secuti„tyνπεοα ͤretinent, ita ut ex p4*ν ενα illo ad verba qilοu⸗ ν eν optat.„νννοιιεα supplendum esse censeant, obloquitur utrumque pariter certum esse neque ullam causam apparere, cur alterum lenius, alterum confidentius enuntietur, praeterquam quod haec ratio plane exemplis sit destituta. Etsi vero Stahlius„νꝓννοιμιιεσ recte restituit, valde dubito, num apte ea, quae praecedunt, sic mutaverit νι αἀτοντκιοανοοεσς bre 10ν ε5 l εα³ς dωισνα ε 100 dosi⁵ eνκινινναιέαι σe, dιιστ σάᷣννες dνιέ⁴οις σταον 96 G⁴Gι έμνυο, 00***. x. 4. Nam primum quidem haec paulo longius a codicum scriptura recedunt, deinde quo verba oò τέοι τον τιιαιοωνσασασα zναα spectent, si ita scribitur, non video. Quae autem tradita sunt» ϑε(t ασσνσαηνν˙εσ αν‿ος επισιαασασπιιεν, ea opposita sunt verbis rειʃι!αυνυο mτιν εμμοι⁷ neque enim dmπτααμονεν hic valet„subiectum esse“. sed„obsequi“, quare non video quomodo acrius illa inter se opponi possint: neque enim tantum dιιασπνασννεν(sc. ⁴ι⁷) illis r6ε*σ⁴ υιQ, Xꝛ́dv εέι opponitur, sed etiam».. à4401G dαηασσιααέκν, ita ut simul varietur oratio, quam variationem adamasse Thucyd. satis constat. De ellipsi post xα statuenda cf. Classenii annot.

Reliqua coni. aor. exempla sunt: I, 143, 5. II, 62, 2. IV, 18, 5. 20, 3. 95, 2. V 47 †, 7. 91, 1 in. VI, 17, 8. 79. 3. bis. 85, 1 et 3. VII, 11, 3. 61. 1. 77. 6.

6) enuntiatum condicionale in narratione vel orat. obl. a tempore hist. pendente positum est. .α) coniunctivus praesentis exstat:

in apodosi futurum positum est: I, 58, 1 d*πιοσεο α οσνς,» IIoridαιαυν ⁴ισαιν ν

„.πισ.. 8 αεεν. Sim. 105, 3. II, 5. 6. 13, 5. III, 34, 3. V, 7, 3. 22, 1(dεεεςεασα scribendum: cf.

9, 9.

„„