— 25—

tiatio relativa, quam σα indicare videtur; sed illud dωω Graeci ad- iectivis, quae insigne aliquid aut magnitudinem aut multitudinem sig- nificant, apponere solent, ut Latini interdum suum quantus. Quod enim Graeci dicunt r⁶υ⁰⁶ Sεμαασνορ dσωw‚vécßeps, id Latini efferunt: 14 mirum quantum proſuit. 20) Of. Matth. Gr.§. 445, c. oc autem animad- versione dignum est, quod Herodotus illud doα omnibus aliis verbis anteposuit, quum alibi hoc verbum alterum, quod intendit, sequatur. Dativus ol i. e. aur⁵ positus est pro r'αι, cuius loco Graeci etiam dativo utuntur. Ceterum hoc ot apud Herodotum nondum est reſflexi- vum, sed ut abud Homerum demonstrativum.

A ρ ⁸ε8 Hlerodotea maxime vox pro Attico aπν ν.

AXXo re et aliud h. e. et alia aurea opera, quae referre Herodoto non lubet. æ rö ν HAαl. et id quod memoria teneatar dignissimum est, crateres ab eo ser numero aurei dedicati sunt. Pergit aliter, quam incepit, quum no- vam eamque plenam enuntiationem addat pro simplici additamento xαν— p‿ρακ Ap. E xpptovg. roν h. e. oð pendet a subst. uνπρν.

eonripes vasa erant magna, in quibus vinum et aqua misceba- tur, et interdum tanta magnitudine, ut quis pone eos se occultare posset. Cf. Virg. A. IX, 346. Propter eorum magnitudinem neque in mensis ponebantur, sed ad ianuam stabant, neque, ex quibus biberetur, habiles erant. Amplitudo eorum ex eo intelligi potest, quod unus ex iis, quos Croesus donavit, sexcentas amphoras ceperit. Cf. c. 51.

A 6*. Accusativus graecus pleonastice adiectus, ut Latini nu-

²0) Ita Livius II, 1. Id mirum quantum profuit ad conoordiam oivitatis. Ceterum de hoc loquendi modo plura exempla attulit Schaeferus ad Dionys. Hal. de composit. orat. p. 184, qui neque nostram verborum oollocationem anno- tare oblitus est.

(4)