I. Kapitel.
Homer, der erſte Uhapſode und tragiſche Dichter.
Fr. A. Wolf erklärt in ſeinen Prolegomenis ¹), daß das Wort 6.ννωε õ von Gäeren“ 0 ⁄„„ abzuleiten ſei, indem er hinzufügt: Quae quidem vera est etymologia, sed ex antiquiorum temporum ingenio interpretanda. Quippe aliud est breviora carmina modo et ordine publicae recitationi apto connectere, seu, ut Pindari Schol. ait, 2ρν oνα a Gagçijv adhibere, aliud centonem consuere. Er beſtreitet dann die Anſicht der Gelehrten, qui 6ννν atque xoντννð ipsa vi nominis eundem putarent esse, und bezieht den Ausdruck gärren,(0*„% lediglich auf den Vortrag der Rhapſoden ſpäterer Zeiten,(ad cantum rhapsodicum). Denn, wie er weiter ausführt, trugen dieſe Rhapſoden nicht nur die Gedichte Homers, ſondern auch die Heſiods, ja auch lyriſche und jambiſche Gedichte vor²). Er kommt daher zu dem Schluſſe, daß dieſe Kunſt ſpäter ſei als Homer, und fährt alsdann fort: Quamquam primo quidem vatem quemque fere nonnisi sua divulgasse, vel ex eo apparet, quod rhapsodicae professionis Hesiodus aut aliquis alius suppari aetate auctor nuncupatur. Mox autem inde a Terpandro Lesbio Olymp. XXXIV usque ad Cynaethum Chium excellentem in primis in arte sua Olymp. LXIX eosdem non aliena tantum sed etiam propria cecinisse, nullumque prope fuisse rhapsodum, quin idem probabilis poeta esset, manifesta historiae vestigia arguunt. Wolf geht alſo von Heſiod aus, der ſeine eigenen Gedichte rhapſodierte, und ſchließt dieſe Periode, worin der Rhapſode auch als Dichter auftrat, mit Cynäthus, der viele Verſe in die Epen Homers eingeſchoben haben ſoll).
¹) Ausgabe von Peppmüller S. 73, Anmerkung 62. 2²) S. 74 f. 3) Schol. Pindar Nem. II, 1. Eustath. 6, 40 ff.


