19

Atque utinam IIlustrissimus ac Celsissimus Princeps ac Dominus, Dominus Ludovicus dictus Fidelis,(: excellentissimae ac beatissimae recordationis:) Princeps, quod gloriamur, natione Hassus, sed virtute, animi magnitudine, ac constantiâ Heros, Civisque omnium nationum celebratissimus, pater, dum viveret, patriae exoptatissimus hujus suae vigilantiae perpetuae tamque eximiae ipsum fructum nunc ferret!

Sed quis fructus uberior, quam Caelum! diuturnior quam aeternitas! eminentior quam Divinitas! dulcior quam ipse Christus Jesus! Cujus aspectu, cum ineffabili animi fruitione, animi illius florentissimi vis beata de caelesti specula humana haec despectat.

Estque vis hie inferenda sermoni, quandoquidem injuria est, dotes animi tam egregii, supraque sortis humanae fastigium pietatis, humanitatis ac sapientiae remigio evecti, brevissimâ temporis labentis usura, unius pagellae angustia coërcere velle, quas vel Demosthenes vel Cicero copiosissime dicendo vix, ac ne vix quidem exaequare posset..

Vestrae Celsitudini, Princeps illustrissime, Domine ac Patrone clementissime, gratias agimus immortales, pro munificentia ista amplissima, et gratitudinis nostrae hanc arrham in animis nostris suspendimus, Verbis quidem brevibus, sed quae spiritus effundit ferventissimus: Accumulet Dominus super Celsitudinem vestram omnem bonitatem suam!

Et vovemus ego meique praesentes Collegae ita ardentius, quod IIlustrissima Vestra Celsitudo nos in Illustri hoc Paedagogio primos docere, meque illius recturae praeesse clementissime voluit: Impares ferundo oneri, sed quod spe freti divini auxilii in nos recepimus.

Mittere de nobis plura, quam promittere est animus: Nunc IIlustrissimae Celsitudinis vestrae cogitanti( quod curae summaeque sollicitudinis argumentum est certissimum:) de Schola ubi tragicae Romani Imperii calamitates vix unicum consilium relinquebant liberum, bonâ fide, per honestam con- scientiae fiduciam affirmamus: iri per nos Velificatum gloriae Dei, Scholae honori, juventutis bono.

Fieri enim non debet, ut quoniam officia haec ante nos nemini contigerunt, eorum incunabula labe a nobis conspergantur, ac macula imbuantur quae relinqueret in officiis istis perpetuum dedecoris vestigium et successoribus exemplum non bonum.

Livius Drusus magno animo dixit architecto, qui ultro pollicebatur extruere Domum ab omni aspectu liberam, quin tu, si quid in te artis est, ita compone, ut omnes in eam oculos coniiciant.

Nos idem sentimus, idque unice in votis adamabimus ac facto ipso concupiscemus, quo omnes boni in nos, nostrumque Paedagogium oculos convertant et quidem convertant non sine jucundo animi affectu.

Te iterum precamur, O Jesu Christe, a quo solo in solidum erit, quicquid aut si quid in docendo proficiamus, infunde ab alto, sapientiae tuae radium, illustra mentes nostras, ut in hoc tuo Seminario unice tuam gloriam, juventutis commodum et utilitatem expetamus et quaeramus! Fiat!

Hierüber haben Herren Landgraf Georgens F: Gn: dero Cantzlar D. Wolfen zu ſich tretten laſſen, mit ihm heimlich geredet, vnd darauf befohlen, er Cantzlar ſolte antworten, darauf der Cantzlar beyleüffigen inhalts replicirt.

Inclytissimo et praecelsissimo Principi ac Domino, Domino Georgio, Landgravio Hassiae, Comiti Cattimelibocensium, Deciorum, Zigenhaimensium et Niddanorum, Domino suo clementissimo, jucundam fuisse devotionem, quà a novo Gymnasii Rectore, suo et Collegarum nomine, debitae Deo gratiae actae sint: nihil enim esse constanter bonum, nisi a Deo dignoscatur esse collatum, et invitare ad futura, gratanter a Deo suscipientes praesentia.

Non minus etiam gratam fuisse optimo principi, Rectoris ad Deum precationem, de cujus efficacid princeps non dubitet. Ejus enim orationem perfectum esse, cujus ut hice et causa et lingua clamat, et conditoris auribus eam orationem maxime commendari, quà pro bono publico inter- cessiones fiant.

3*