10. Dhuoius ac* 10 Wan xveutucr ueνονα, VooreiJouen ris na5 6 τ⁶ο υ 9rorxer dꝗeruzd 5„ œασs? τ mτωτκενσαœm eiOra. Kal 10 d8 r0*εᷣεςσοασ oαἀντας maεerun, e1 4⁴ dναασοαιςσσντσο. Eν˙νεν* Fνυmπςο, dnehiovoe Bcοννεασνναέ 6ο⁴ 1τ xaαzα, dã6yαε d5u»er 13 vde 8i O Soaxueατ³ Lyjæro Haodoras, Sreo, meπ ⁵εν) zld oGðἀBe‿m⁸³ zal* ad ddν T.dανeν dEurοννννηνν a ya eis 0 Hiovoe Aεseis Sarinoprae, Sxeενο, d³0, roũro, xUοςι τι adr6, 42) 5 ris 0‧ος Sroni9n x2 òsiverca. dο ονντο 0/ovre, Tu 2'gero¹ 63G rO0g Tn- dvorgogir. et uεr„dο 2sa⁶opro, Irdg r Tn deναοτοορφ 2no⁴‿ννε; 600 al od Alolels 42) dανꝙαάιτα⁴|ς α ανrn gauertro! Cvreg. Kal 10 duα vYulor Ouνέσά⁶νυν Seeεενσ moε auralg, 0⁸0 Nueuiuν⁸ xi,g du, 5 T11„‿ xlν etxννυσν εν Taς G υννισεσέ 01³ 5.Aααισς φςει τ dαu puètegwpoy, elg vudr Ler⁴αραέdο⁵e 10010, g 260 dππμειιναα ναά dnπκε⁶νν ³ꝙO+o0 Tæiõτα ndvr 1⁴ doevc rαοαέααπεᷣεαι τας rr00⁹εέσεσ. uα ταeνι ι⁴ τοιmο MQ Q³πϑƷένντσα⁹ 2 doεσο μmνπαo... Saοντ⁴ιιυνρντσ T4eνν ϑ⁴⁶ ν νονmσασνν ατας ⁴ςσνσεέινειαυm

Schol. VII. IIααα mðι‿ αἀ 09(& 18 19„0ν erovoe 10„ dEd, xοονςσ ε* 1 dvατεε†ςοντd, zl JO6νον◻τν geaxun, Iοςσε⁷ 1ν* leo.eoue ,1 4. œ* σα ττοσιεσας§*ονα‿ος qilet els dixνον Ʒπemmn, 4ννν d8 dr*τ⁶‧ zαε ννυ aOdaol EGνmεες¶ τ 1πν☚̈α‿σα. G⁴⁴⁵οοσα ε*τα Ʒν⁴ισσ Guε⁴μραό uõᷣωαονmςσνρσσσιν 1 dναꝓσ dei did dασένοε, ci ν τν συνννέασέι ⁵ον dmoleisnee- dεαιέια-

z6[ydo] 2α ἀνηρ⁵σeσ⁵ν

51) Goettling P. 344.—

*7)„ 9, 046, elod(els 5) dοπ. Goettling p. 34f.

*²) Die Aeoler kennen kein auf der letzten Silbe betontes Wort außer den zweiſilbigen pra⸗ poſitionen(Apoll. Dysc. d. pronom. p. 93 de synt. p. 309) und den Conjunctionen, wis aurdo, drdg. Goettling. p. 29 und 379, A. 3. Aristophanes von Byzanz oxptonirte die Präpoſitionen ſelbſt bei hen Aeolern, um ſie nicht der Anaſtrophe unfähig zu machen. Apollon. synt. 1. 1.

³4) Aeolenses aliique Graeci hic illie dant Pronuntiabaut, idque non solum in verbo dum‿‿ράν sed etiam in verbis dαmτtννι, duαmriννoũμα‿νQ et extra compositionis vincuia. Gregor. Corinth. ed. Schaefer p. 344. Schmidt de pracp. gr. P. 37.