— 31—
vielleicht dem Jahre 1562 nach dem Tode des letztern angehört: Thatsachen, aus denen ein bestimmter Schluss zu ziehen wäre, enthält es nicht, wohl aber den Beweis der fortdauernden Freundschaft mit dem Neffen Christian L.: qua de re et ex D. Lotichii, Nepotis tui, viri Clarissimi et amici mei literis nonnihil aceepturum te opinor; sodann aber ein Gedicht desselben Christian Lotichius an Jacob Micyllus, das die grösseste Verehrung und Anhänglichkeit für diesen ausspricht, zugleich aber mit lebhaften Farben die Gefahren schildert, von denen eben damals der Oheim, der würdige Abt von
Schlüchtern, von der Gegenparthei sich bedroht sah:
Chr. Lot. poéëmm. p. 107.
Ad Jacobum Micyllum.
Musarum pater eruditiorum
Et dilecte mihi, Micylle, semper
Plus meis oculis meaque vita,
OQui de dulcibus Hellados fluentis
In Germanica ducis arva Musas,
Et notas tenerae facis juventae
Tam doctas et amabiles sorores,
Nostras ecquid, ut audies querelas,
Quam me sors gravis urgeat, dolebis?
— Dum nostros vaga Principes Erynnis
Bellum Martis opus movere cogit
Funestum, grave perfidumque bellum, — In non finitimos locos movendum,
Sed Secythas, sed in improbosque Turcas,
Hostes sanguinis usque Christiani.
Crudeles Latii duces tyranni
Informes monachique episcopique,
Quis est ingluvies Deus, subinde
Verbum tollere cogitant sacratum,„
OQuod credentibus in viam salutis
Consortemque hominis Deique Christum,
Almam nunciat omnibus salutem.
Hos crudele meo scelus minari
Infandos Patruo hei! mihi per astus,
Veri nuncia fama fert doloris,


