9 reliquiis, ad quas nunc transimus. Quorum unum legitur apud Athenaeum XIII, p. 610 B: Toodıνa o, Murllou SSi zaraleso ud dννν aντον ενπ Ii Lnε αννμααdeνιαιιν ³⁴˖ Kuασο εφσ TIoulνεμακςννμηοοσα, zσ od zevedreον οο⁶εν Iν ε¶Qν½ G&‧ αινμος.

Cum his compares notissimum illud Heracliticum IX, 7. Noluααανν ν⁶οων /⁸ ασ- vet, quam sententiam per antiquitatem pervulgatam a Diogene Laörtio quater diversis philosophis, praeter Thaletem et Heraclitum, Chaldaeis I, 7 et Pythagorae adscriptum esse recte monet Bakhuizenius, quamquam nulla causa est, quod propter placiti simili- tudinem fragmentum ab Athenaeo servatum Hipponi eripiamus. Ceterum sine ulla du- bitatione comprobaverim Bergkii sententiam, qui Hipponem ut Xenophanem, Parmeni- dem, Empedoclem, versibus ea comprehendisse, quae ipsi placuissent, censet.

Superest autem practerea epigramma, quod apud Clementem Alexandrinum, coh. ad gentes pag. 48, 28. legitur.

O6 i᷑αμεαςσ ονυν Inππαννε, dνααάαεοοντε ν dα˙ν 10ν αυνιο ã 6 T‿ν „d⁴ο oντοο επνιυάρρσνοσασι ενπιαεννσεν ετρ mmπιπά ⁰hα ες εάκϋον 1⁴⁸ 10 Seyεo:

I0ονꝙνος 16G8 OF⁵⁴αα, 10ν ν⁴ράσαυαστοισι*ϑεοο TGov Erolαερν μα⁵ςςα ατιαραν⁵μενον.

E ve, Irον, d0detzvieie 2ny deνοωπαν παννjeli„do*α ‿oν ol 1 ε.επσπσασινηασασσσι, vε̈ενο σνεέάνέςοσσισαασ αμάνννα. 1

Hoc distichum primo adspectu Hipponi nostro non adscribendum esse videtur quum is, qui semper athei cognomine praedicatus est, deorum immor kalium mentionem recte vix facere possit. Non tollitur haec offensio Jacobsi argumentatione:(ani- madvers. in Epigr. anthol. graec. vol. I, P. 1, pag. 336) Morte 8e diis aequatum Ssse dicit Hippo, quod omnes deos re vera homines, bene de mortalibus meritos, fuisse existimabat; quare inter atheos numerari solet«. Haec si ita aint, quae causa fuit deorum immortalitatem commemorandi. Tum quo loco demonstratum est, Hipponem eam, quam Jacobsius protulit, habuisse de diis opinionem? Itaque nullo alio modo sententia horum versuum ad cetera quadrat, quae de Hippone praedicantur, quam 8i ironice eos dictos esse ponimus. Tum hie sensus prodit: Hic est tumulus Hipponis, qui morte sua immortalibus diis par, i. e. nihil factus est, quomam dũ non sunt. Igitur haec tumuli inscriptio ad ludificationem deorum eorumque mortalium, qui deos agnoscant, redit. His praemissis, nulla causa est, quod hoc epigramma Hipponi nostro eripiamus, quum praesertim etiam Alexander Aphrodisiensis ad Aristot. met. I, 3 eosdem versus ei adscribat.

Transeo nunc ad Hipponis doctrinam, quam ego accuratius exponere varüsque tam additamentis, quae et per se sunt falsa perspicue et inter se vehementer repug-

nantia, quam permutationibus personarum, quibus turbata est, liberare studui. Tum * 2