—) 210—

4 filios Herculis, e Megara natos, a patre interfectos dicit, in quo- rum honorem Thebis ludi celebrabantur. Plures auctores de numero et nominibus horum filiosum inter ſe discrepare, duo, tres, quatuor, quinque, ſeptem, octo fuiſſe referentes, notant ſchol.*) cf. etiam Tzetz. ad Lycophr. v. 38. Probabile autem non eſt, eos hunc locum praeterituros fuifſe, ſi de filiis Hercu- lis accepiffent. Paufanias(XI, II.) Stefickorum tantd et Pany- afßin in carminibus, dicit, iis non omni ex parte afſentiri, quae Thebani referebant, addentes, Herculem furentem etiam Amphi- truonem occifurum fuifſe, niſi lapide ictus ſomno ſe dedliſſet. De numero nihil. Neſcio, an id nullius momenti ſit, quod Pin- darus Thebanus fuft, cum quo certaret traditio popularis, ſi illud crederemus. Porro non placet æoro, 7u uire, quafi de ignobili perſona, decimo tertio Herculis filio, antea aliquid relatum fu- ifſet. . V. 137 Or a- xæeurrus 4qa Jar, ar tr,

4a Tare Vel ab Aπτ τιτ να, tangere eſſe videtur, omiſſo vrov, vel ab Herre, injungo, omifſo ors.(Soph. ap. Athen. X, p. 466.

A&ε.&ᷣ☛☚̈—.αꝙν ̈ rgrsde— 1 irAArr.)

V. 145.

— 3

*) He Jepas N al e Ort Kunnres ror Hpeu., fe. Primum a lunone in fu- rorem acdus(ſicut Athamas, Apollod. I, a. 9.) filios fuos trucicdaverat; tum vero veſte Neit centauri fanguine infecta, a Deianira mifſa, indutus, prae do- lore furens, Licham ad ſcopulum maris alliferat(Soph. Trach. 778 ff.) Po- ſtea vero fumma dignitate cruciatus pertulerat. Utrumque ſurorem narrat Apollod. I, 7 7. et II, 4. 12. quem in multis locis Herodorum ante oculos habuiſſe, notavit Heyne ad Apoll. p. 356. Sic omnis discrepantia auctorum(v. eund. p. 139. f. aliosque) mihi concilianda videtur.